IV SA/Wa 128/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A. M. (dalej zwany "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na to, że jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci naruszenia prawa do życia rodzinnego, bowiem utrata prawa do legalnego pobytu na terenie Polski spowoduje ryzyko wszczęcia postępowania o zobowiązanie do powrotu, co w konsekwencji spowoduje wydanie do kraju pochodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W ocenie Sądu, ze względu na charakter zaskarżonego aktu nie zachodzą przesłanki, o których mowa w powyższym przepisie. Przede wszystkim należy mieć na względzie, że przedmiotem skargi do Sądu jest postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r. odmawiające przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydana m.in. na podstawie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r., poz. 463 ze zm.). W związku z powyższym argumenty podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia nie mogą zostać uwzględnione, bowiem zaskarżone postanowienie nie orzeka o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. Brak też jest podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium RP (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II OZ 701/12). W kwestionowanym postanowieniu trudno bowiem upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro wydalenie skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium RP może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Instytucja ochrony tymczasowej ma chronić stronę przed możliwością powstania sytuacji, wywołanej wykonaniem postanowienia lub decyzji, która doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wszczęcie postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem nie miało zatem wpływu na legalność pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co za tym idzie, wbrew argumentacji skarżącego, obowiązek opuszczenia przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest skutkiem wydania i doręczenia mu ostatecznego – zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku. Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA z 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09 i z 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08). Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku nie nadaje się do wykonania. Wydanie zaskarżonego postanowienia nie wiąże się dla strony z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Postanowienie to nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonego postanowienia. Skoro w sprawie nie występują przesłanki, które dawałyby podstawę do uwzględnia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a zaskarżone postanowienie bezpośrednio nie skutkuje wydaleniem cudzoziemca z terytorium RP, wobec tego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.