IV SA/Wa 1289/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie przekazania wnioskodawcy do innego państwa i umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat A.F. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 26 stycznia 2012 r. A. K. wniósł o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. We wniosku wskazał, że w 2005 r. w C. uzyskał ochronę uzupełniającą oraz że pragnie zostać w Polsce, gdyż [...] KGB działa także za granicą. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych C. pismem z dnia 27 lutego 2012 r. poinformowało, że wnioskodawcy udzielono w C. ochrony uzupełniającej między 19 października 2011 r. a 19 października 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2012 r. orzekł o przekazaniu A. K. do C. do dnia 16 września 2012 r. i umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca złożył odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że przekazanie do C. stanowi zagrożenie dla jego praw i wolności. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2012 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że władze C. decyzją z dnia 16 marca 2012 r. wyraziły zgodę na przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku azylowego A. K., stąd postępowanie statusowe stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Ponadto podniesiono, że przekazanie nie jest zagrożeniem podstawowych praw i wolności wnioskodawcy, ponieważ nie należą do nich problemy ze znalezieniem w C. pracy i uzyskaniem świadczeń socjalnych. W skardze do Sądu na decyzję organu odwoławczego wnioskodawca podniósł, że stosowne władze [...] nie zapewniły odpowiedniego tłumaczenia jego zeznań oraz że nie miał sposobności pełnego ich złożenia w trakcie przesłuchań, co było jednym z głównych powodów opuszczenia przez wnioskodawcę terytorium C. i starania się o status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że do podobnych naruszeń dojdzie w przyszłości. Skarżący w tym kontekście powołał się na orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Starsbourgu z dnia 21 stycznia 2011 r. w sprawie M. S. S. przeciwko Belgii i Grecji (nr 30696/09), analogicznego do jego sytuacji. W piśmie procesowym z dnia 26 września 2012 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego (adwokat) podniósł, że: 1. organ wbrew art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. nie ustalił, czy istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez skarżącego oraz czy prześladowanie lub poważna krzywda będą się powtarzać. Skarżący nie znając języka polskiego i polskiego prawa nie wykorzystał uprawnień w zakresie wykazania wszelkich istotnych okoliczności sprawy, a organy zaniechały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2. organ nie wykazał, aby zachodziły przesłanki do zastosowania art. 16 ust. 1 lit. e rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z Państwa Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz. U. UE L 2003.50.1 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", a ponadto przepis powyższy nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ organ nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. nr 189, poz. 1472 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", jeżeli w toku postępowania inne państwo członkowskie, odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy na podstawie rozporządzenia, wyrazi zgodę na przejęcie wnioskodawcy, organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję o jej przekazaniu i o umorzeniu postępowania. Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że C. są państwem członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku skarżącego z dnia 26 stycznia 2012 r. o nadanie statusu uchodźcy. Stosownie bowiem do art. 9 ust. 1 rozporządzenia w przypadku, gdy osoba ubiegająca się o azyl [w rozumieniu art. 2 pkt c rozporządzenia] jest w posiadaniu ważnego dokumentu stałego pobytu, Państwo Członkowskie, które wystawiło dokument, jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu. Jak wynika z pisma Ministerstwa Spraw Wewnętrznych C. z dnia 27 lutego 2012 r. wnioskodawcy udzielono w C. ochrony uzupełniającej między 19 października 2011 r. a 19 października 2013 r. Uznać więc należy, że wnioskodawca posiada ważny (do dnia 19 października 2013 r.) dokument stałego pobytu uprawniający go do legalnego pobytu na terenie C. Od powyższej zasady ustanowionej przez art. 9 ust. 1 rozporządzenia istnieje odstępstwo określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia, w drodze którego każde Państwo Członkowskie może rozpatrzyć wniosek o udzielenie azylu wniesiony do niego przez obywatela państwa trzeciego, nawet jeżeli za takie rozpatrzenie nie jest odpowiedzialne na podstawie kryteriów ustanowionych w rozporządzeniu. W ocenie Sądu brak było jednak podstaw do zastosowania art. 3 ust. 2 rozporządzenia, ponieważ brak jest przesłanek do uznania, że przekazanie skarżącego do C. zagrozi jego podstawowym prawom i wolnościom. Skarżący na uzasadnienie grożących mu w C. niebezpieczeństw wskazał nierespektowanie przez ich władze swobody wypowiedzi podczas przesłuchań oraz brak odpowiedniego ich tłumaczenia. Zdaniem Sądu twierdzenia te są gołosłowne, ponieważ skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które mogłyby je uprawdopodobnić. Ponadto, zarzuty skarżącego są niezrozumiałe z uwagi na przyznanie skarżącemu w C. ochrony uzupełniającej do dnia 19 października 2013 r. Z tej przyczyny należy uznać, że nie istnieje żadna uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub doznaniem krzywdy w C., w których skarżący może do dnia 19 października 2013 r. przebywać legalnie. Wnioskodawca w skardze powołał się na orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Starsbourgu w sprawie M. S. S. przeciwko Belgii i Grecji. Orzeczenie to dotyczyło osoby, która uprzednio w kraju, do którego została przekazana, została kilkakrotnie pozbawiona wolności. Sprawa ta, wbrew stanowisku skarżącego, nie jest więc analogiczna do jego sprawy, ponieważ skarżący w C. nie tylko nie był pozbawiony wolności, ale przyznano mu prawo ochrony uzupełniającej do dnia 19 października 2013 r. Same zaś niskie świadczenia socjalne lub ich brak nie może być w ocenie Sądu podstawą do zastosowania w niniejszej sprawie odstępstwa, o którym mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia. Odnośnie zaś wskazywanej przez skarżącego okoliczności, że w C. istnieje dla niego zagrożenie ze strony służb specjalnych państwa trzeciego należy podnieść, że potencjalne zagrożenie nielegalnymi działaniami służb specjalnych występuje w takim samym stopniu w Rzeczypospolitej Polskiej, będącej również państwem suwerennym, stąd nie stanowi to przesłanki negatywnej do przekazania go do C. Brak również podstaw do uznania, aby prawa skarżącego zostały naruszone w toku postępowania administracyjnego. Zarzut nieznajomości języka polskiego i polskiego prawa nie został przez skarżącego podnoszony na etapie postępowania przed organami, a dopiero w piśmie procesowym złożonym do Sądu przez jego pełnomocnika. Należy też wskazać, że zarówno wniosek, jak i odwołanie zostały sformułowane w języku polskim. W tym stanie rzeczy zarzut ten jest bezpodstawny i nie może znaleźć uznania Sądu. Odnośnie zaś zarzutu, że art. 16 ust. 1 lit. e rozporządzenia nie jest podstawą do umorzenia postępowania o nadanie statusu uchodźcy należy wskazać, że jest nim art. 41 ust. 1 ustawy. Powołanie się przez organy w uzasadnieniach decyzji na art. 105 § 1 K.p.a. jako podstawę umorzenia postępowania i niepowołanie przez organ odwoławczy art. 41 ust. 1 ustawy nie ma wpływu na wynik sprawy. W związku z powyższym Sąd w pkt I sentencji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W pkt II sentencji orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054).