IV SA/Wa 1295/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W., organ II instancji) nr [...] z [...] maja 2014 r., wydana na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania pana W. S. (dalej: wnioskodawca, skarżący) od decyzji [...] (dalej: organ I instancji) nr [...] z [...] stycznia 2014 r., odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w Dzielnicy [...], w której SKO w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przestawiał się następująco. W piśmie z [...] sierpnia 2010 r. Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...] wystąpił do [...] Konserwatora Zabytków o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego przy ul. [...], na działce nr ew. [...] w obrębie [...] na terenie [...] w W., stosownie do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 poz. 647 ze zm., dalej u.p.z.p.). W postanowieniu z [...] września 2010 r. nr [...][...] Konserwator Zabytków, odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Organ nadzoru w orzeczeniu z [...] stycznia 2011 r. uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji celem ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy [...] Konserwator Zabytków wydał postanowienie nr [...] z [...] marca 2011 r., którym ponownie odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy. W postanowieniu z [...] października 2011 r., Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy [...] Konserwator Zabytków, działający z upoważnienia Prezydenta W., w postanowieniu nr [...] z [...] listopada 2011 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego przy ul. [...], na działce nr ew. [...] w obrębie [...] na terenie [...] w W. Stanowisko organu ochrony zabytków pierwszej instancji zostało uzasadnione potrzebą ochrony układu urbanistycznego i zespołu budowlanego osiedla B., którego integralną część stanowi posadowiony na działce przy ul. [...] przedwojenny budynek. Przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy zakłada rozbiórkę tego obiektu. W piśmie z [...] grudnia 2011 r. wnioskodawca wniósł zażalenie na postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z [...] listopada 2011 r., podnosząc, iż obecnie istniejący na nieruchomości budynek podlegał wielu przebudowom i adaptacjom, m.in. w części przyziemia dostosowano lokale do funkcji użytkowej (sklepy) oraz dokonano przekształceń we wnętrzach, wydzielając odrębne mieszkania dla dwóch rodzin. Ponadto, żalący wskazał, iż organ pierwszej instancji nie odniósł się do nieruchomości położonych obok, to jest [...], na których nie ma żadnego śladu z historycznej zabudowy. W postanowieniu z [...] marca 2012 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu zażalenia wnioskodawcy na postanowienie nr [...][...] Konserwatora Zabytków, odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, przy ul. [...], na działce nr ew. [...] w obrębie [...] na terenie [...] w W. - działając na podstawie art. 89 pkt l i art. 93 ust. l ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm), art. 60 ust. l w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § l pkt l w związku z art. 144 k.p.a. postanowił utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu Minister wskazał, iż postępowanie zażaleniowe w sprawie odmowy uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego przy ul. [...] w W. prowadzone było przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dwukrotnie. W ocenie organu, wartość planowanego do rozbiórki budynku przy ul. [...] wynika z faktu, iż stanowi on przykład przedwojennej zabudowy osiedla i przynależy do zespołu budowlanego B., zachował pierwotne gabaryty oraz cechy stylowe architektury modernistycznej. Budynek stanowi świadectwo historii zabudowy osiedla w okresie międzywojennym i obrazuje tendencje panujące w ówczesnym ruchu budowlanym. Dlatego też w przekonaniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w omawianym przypadku [...] Konserwator Zabytków słusznie przedłożył interes społeczny nad interes strony, odmawiając uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. W piśmie z [...] kwietnia 2012 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo skarżący podtrzymał i uzupełnił skargę w piśmie z [...] października 2012 r. W pierwszej kolejności skarżący zakwestionował upoważnienie ustawowe organów konserwatorskich do opiniowania decyzji przez konserwatora w okresie od grudnia 2008 r. do [...] czerwca 2010 r., podnosząc, iż od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz przez czas jego trwania aż do [...] czerwca 2010 r. nie istniały podstawy prawne do uzgadniania czy opiniowania decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej przedmiotowej nieruchomości z konserwatorem zabytków. Ani bowiem sama nieruchomość, ani również obszar, na którym się ona znajduje nie były objęte żadną formą ochrony konserwatorskiej przewidzianą w art. 7 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Skarżący wskazał, że jako strona był przez cały ten czas opiniowania pozbawiony możliwości zaskarżenia działań konserwatora. Formalnie nie przybierały one bowiem postaci postanowienia (zgodnej z art. 106 k.p.a.), a zwykłego pisma kierowanego do organu. Przy tym organ traktował opinię de facto jako uzgodnienie, co oznacza, iż powinna ona mieć formę postanowienia, na które stronie przysługiwałoby zażalenie zgodnie z art. 103 § 3 k.p.a. Dopiero po uchwaleniu nowelizacji ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i jej wejściu w życie 5 czerwca 2010 r. organ uzyskał możliwość uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy z konserwatorem zabytków w odniesieniu już nie tylko do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, ale także ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Jednocześnie, zgodnie z art. 8 ustawy zmieniającej, do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z konserwatorem zabytków w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie zabytków przekazanym wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) zgodnie z art. 7 ustawy zmieniającej. Zdaniem skarżącego, wówczas organ rozpoczął dalsze przeciąganie postępowania, przystępując do ustalenia organu właściwego do uzgodnienia, którym ostatecznie był znowu [...] Konserwator Zabytków. Powyższe ustalenia zajęły organowi kolejne 3 miesiące (wniosek o uzgodnienie został wystosowany do [...] Konserwatora [...] czerwca 2010 r., a postanowienie konserwatora wydane dopiero [...] września 2010 r. dotarło do organu zapewne jeszcze parę dni później). Co więcej, w trakcie tego procesu wymiany korespondencji organy dokonały kolejnych naruszeń. W ocenie skarżącego, bowiem nawet jeśli uznać, iż wadliwie złożony przez organ wniosek o uzgodnienie został konwalidowany najpierw [...] lipca 2010 r. w zakresie generalnej dopuszczalności uzgadniania, a następnie w momencie uzupełnienia przez organ wniosku o uzgodnienie w dacie wpływu, tj. [...] września 2010 r., to doszło do naruszenia procedury uzgodnieniowej z uwagi na kolejną okoliczność, tj. przekroczenie 2- tygodniowego terminu na zajęcie przez konserwatora stanowiska, który termin to wynika z treści art. 53 ust. 5 u.p.z.p. W niniejszej sprawie uzgodnienie dokonane w postanowieniu nr [...] wydanym przez [...] Konserwatora Zabytków z upoważnienia Prezydenta W. nastąpiło z przekroczeniem 2-tygodniowego terminu. Data wskazana na ww. postanowieniu konserwatora to [...] września 2010 r., przy czym ostateczną datą wpływu po uzupełnieniu wniosku od organu był, jak wynika z treści postanowienia, [...] września 2010 r. Mając na uwadze, iż konserwator przygotował postanowienie pod sam koniec 2-tygodmowego terminu, zapewne nie zdołał w terminie doręczyć go organowi. Jak natomiast wskazuje doktryna, organ uzgadniający jest zobowiązany przedstawić swoje stanowisko niezwłocznie (czyli natychmiast), gdy to możliwe - bez zbędnej zwłoki. Nie może to jednak nastąpić później niż w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia mu żądania, gdyż po tym terminie, zgodnie z art. 53 ust 5 u.p.z.p. uzgodnienie uważa się za dokonane. Powyższe oznacza, iż organ uzgadniający ma 2 tygodnie na przedstawienie :swojego stanowiska, tj. na doręczenie organowi postanowienia wydanego w procedurze uzgodnieniowej. Wobec tego organ prowadzący postępowanie powinien był uznać, iż uzgodnienie zostało dokonane zgodnie z art. 53 ust. 5 zd. 2 u.p.z.p. Dalsze uzgadnianie decyzji o warunkach zabudowy z konserwatorem było wobec tego bezprzedmiotowe, gdyż uzgodnienie uważa się w niniejszej sprawie za dokonane. Skarżący wskazał, że kolejne wydawane w sprawie postanowienia [...] Konserwatora na skutek ich uchylania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego również wydawane zostały z uchybieniem dwutygodniowego terminu. Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącego, całokształt działania zarówno organu, jak i konserwatora w niniejszej sprawie wskazuje na brak rzetelnej merytorycznej analizy, a jedynie na formalne działania pozorne, które tylko przedłużają postępowanie. Kolejne postanowienia [...] Konserwatora Zabytków niewiele się od siebie różnią w treści, i to mimo iż Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylając kolejne postanowienia wskazywał na konieczność uzasadnienia zasadności ochrony konserwatorskiej budynku znajdującego się na nieruchomości skarżącego. Skarżący podkreślił, że układ urbanistyczny, zespół budowlany nie jest wpisany do rejestru zabytków, a zamieszczony został w wykazie mającym stanowić podstawę do utworzenia gminnej ewidencji zabytków. Co więcej jednak, na co zwrócił również uwagę Minister, sam budynek nie został umieszczony w wykazie obiektów przeznaczonych do ujęcia w gminnej ewidencji, mimo iż inne budynki przy ul. [...] posiadają indywidualny wpis w tym wykazie. Jak wskazał Minister, tłumaczenie organu jakoby brak zamieszczenia w wykazie wynikał z przeoczenia spowodowanego pośpiechem jest niezasadne. W ocenie skarżącego w żadnym z postanowień konserwator nie wskazał, że budynek posadowiony na jego nieruchomości miałby być cennym, zachowanym czy najbardziej reprezentatywnym obiektem. Wynika to z prostej przyczyny, budynek tych przesłanek po prostu nie spełnia. Konserwator przygotował pewien zestaw sformułowań, który zaczął za każdym razem przytaczać, po tym jak Minister nakazał mu wyjaśnienie, dlaczego budynek miałby być istotny w układzie. Należy bowiem podkreślić, że w początkowych opiniach i postanowieniach konserwatora zawarte były jedynie ogólne informacje odnoszące się do układu. Skarżący podkreślił, iż odzyskał budynek dopiero w 2008 r., a w okresie od 1948 r. jego administratorem było miasto, które zakwaterowało w nim cztery rodziny. Wszystkie adaptacje, które doprowadziły do utraty historycznych elementów zostały dokonane w okresie, gdy administratorem budynku było miasto. Miasto zezwoliło na dobudówki, dodatkowe otwory wejściowe, wykucia w ścianie nośnej, zamurowanie okna, wyburzenie kaflowych piecy, zniszczenie cokołu, o którym pisze konserwator i wycięcie jego fragmentów, oraz funkcjonowanie dwóch sklepów w części przyziemia. Skarżący wskazał, iż rozważał : remont, dokonał wielu analiz, z których wynika, że budynek nie nadaje się do remontu i nie jest to rozwiązanie celowe w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 30 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 875/12 oddalił skargę W. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymując postanowienie [...] Konserwatora Zabytków, odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, przy ul. [...], na działce nr ew. [...] w obrębie [...] na terenie [...] w W. nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. [...] w decyzji nr [...] z [...] stycznia 2014 r., po rozpatrzeniu wniosku pana W. S. o ustalenie warunków zabudowy, złożonego [...] grudnia 2008 r., skorygowanego w dniach [...] grudnia 2008 r., [...] kwietnia 2009 r., rozpatrywanego ponownie w związku z decyzją SKO w W. z [...] lipca 2013 r., sygn. akt [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na: budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W. SKO w W. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji W. nr [...] z [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji, wiedząc o tym, że wyrok WSA w Warszawie z 30 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 875/12 nie jest prawomocny w pełni podzielił wyrażone w nim stanowisko, iż oceniane przez Sąd postanowienia wydane zostały po uchwaleniu nowelizacji ustawy o ochronie zabytków ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i jej wejściu w życie w dniu [...] czerwca 2010 r. Na podstawie znowelizowanych przepisów' organy konserwatorskie uzyskały możliwość uzgadniania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy z konserwatorem zabytków w odniesieniu już nie tylko do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ale także ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Ponadto stosownie do treści art. 8 ustawy zmieniającej do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z konserwatorem zabytków w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie zabytków przekazanym wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) zgodnie z art. 7 ustawy zmieniającej. W skardze wniesionej w piśmie z [...] czerwca 2014 r. skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO w W. z [...] maja 2014 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję W. z [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu skargi, podniósł, że postępowanie w sprawie kompetencji organu opiniującego, wpisania i wykreślenia do rejestru zabytków, w świetle powyższego orzeczenia SKO w W. było bezprzedmiotowe. Skarżący wyjaśnił jednocześnie, że wniosek o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania tereny złożył [...] grudnia 2008 r. W dalszym ciągu skarżący oczekuję na wydanie decyzji w granicach prawa jakie obowiązywało w dacie złożenia wniosku. Zdaniem skarżącego, SKO w W. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. powołuje ustawę z [...] czerwca 2010 roku. Skarżący podniósł także, że nie został wezwany do uzupełnienia wniosku w zakresie infrastruktury. Z załączonej mapy do wniosku wynika, że wszystkie niezbędne media do realizacji inwestycji, posiadają wykonane przyłącza. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja SKO nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż w myśl art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. nr 162 poz. 1568 ze zm.). Stosownie do tej ostatniej jedną z form ochrony zabytków jest wpis do rejestru zabytków. Organ uzgadniający jednoznacznie stwierdził, iż w niniejszej sprawie zabytkiem jest układ urbanistyczny oraz zespół budowlany osiedla B. Zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, historyczny układ urbanistyczny to przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Zgodnie z art. 3 pkt 13 powołanej ustawy historyczny zespół budowlany to powiązana przestrzennie grupę budynków wyodrębniona ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi. [...] Konserwator Zabytków, z uwagi na powyższe, stwierdził, iż w niniejszym przypadku ochronie konserwatorskiej podlega historyczne rozplanowanie osiedla, wielkość i układ działek budowlanych, relacje przestrzenne pomiędzy obiektami zabudowy, gabaryty zabudowy oraz współzależność między zabudową, zielenią, a otwartą przestrzenią i sama zabudowa z lat 30-tych XX wieku. Osiedla zostało ujęte w wykazie zabytków ze względu na fakt. iż jest jednym z najlepiej zachowanych osiedli domów jednorodzinnych zrealizowanych w W. w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Organy uzgadniające stwierdziły, iż wartość planowanego do rozbiórki budynku wynika z faktu, iż stanowi on przykład przedwojennej zabudowy osiedla i przynależy do zespołu budowlanego, a także zachował pierwotne gabaryty oraz cechy stylowe architektury modernistycznej. Budynek stanowi świadectwo historii zabudowy osiedla w okresie międzywojennym i obrazuje tendencje panujące w ówczesnym ruchu budowlanym. Ponadto, negatywne przekształcenia zarówno układu urbanistycznego, jak i historycznego zespołu budowlanego, nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla dalszych działań, skutkujących obniżeniem walorów zabytkowych tego terenu. Wykreślenie z ewidencji zabytków W. obiektu położonego przy ul. [...] pozostaje bez wpływu na konieczność dokonania uzgodnienia decyzji, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., a tym samym na związanie organu wydanym w sprawie negatywnym uzgodnieniem konserwatorskim. Mając na uwadze podnoszone w skardze przez skarżącego zarzuty dotyczące postępowania w sprawie kompetencji organu opiniującego, wpisania i wykreślenia do rejestru zabytków nie mają wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, organ II instancji w niniejszej sprawie podjął prawidłowe rozstrzygnięcie stwierdzając, że nie można ustalić warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ze względu na odmowę uzgodnienia projektu decyzji pozytywnej przez konserwatora zabytków w postanowieniu nr [...] z [...] listopada 2011 r., utrzymanym w mocy w ostatecznym postanowieniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] marca 2012 r., znak: [...]. W doktrynie uzgodnienie uznawane jest za jeden ze sposobów wykonywania funkcji koordynacyjnej. Musi być traktowane, jako nałożenie obowiązku doprowadzenia do zgody. W okolicznościach braku zgody określona czynność nie może mieć miejsca, a zaistniałą sytuację traktować należy bądź jako spór typu kompetencyjnego, bądź jako stan wymagający wkroczenia organu koordynacyjnego, o ile przepisy to przewidują. Uzgodnienie jest obowiązkiem prawnym organu administracyjnego wynikającym z przepisów. Uzgodnienie zakłada z jednej strony istnienie równorzędności podmiotów co najmniej w danej kwestii, z drugiej strony konkretność sytuacji, która ulec musi uzgodnieniu. Uzgodnienie jest formą współdziałania organów administracji. Określając obowiązek współdziałania prawodawca posługuje się różnymi sformułowaniami. Jak wynika z analizy literatury i orzecznictwa formie współdziałania towarzyszą różne skutki. W wyniku tego można mówić o dwóch zasadniczych przejawach współdziałania: 1) słabszego (niewiążącego) oraz mocniejszego (wiążącego). Przesądza to o samej intensywności procesu współdziałania. Pokazuje to jaki wpływ ma akt organu współdziałającego na treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (J. Borkowski, glosa do wyroku NSA z 20 listopada 1997 r., V SA 2699/96, OSP 1999, z. 3, poz. 135.). Obecnie w literaturze przeważają poglądy, według, których podział na słabszą i silniejszą formę współdziałania utracił swoje znaczenie, ponieważ pozycja organu formułującego opinię może przesądzać o zaliczeniu tej czynności do kategorii uzgodnień. W ten sposób tego typu opinie miałyby wiążący charakter (Cz. Martysz, Właściwość organów samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym, Katowice 2000, s. 187–189; W. Chróścielewski, Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2002, s. 218–219). Obowiązek współdziałania organów w procesie wydawania decyzji ustalają przepisy prawa materialnego i posługują się różnymi określeniami takimi jak: "za zgodą", "w uzgodnieniu". Z orzecznictwa wynika, że "Postępowanie uzgodnieniowe, aczkolwiek ma charakter służebny w stosunku do postępowania głównego, to kończy się wydaniem aktu, który podlega samodzielnemu zaskarżeniu do organu wyższej instancji. Warunkiem wydania decyzji o warunkach zabudowy jest uzyskanie wymaganych prawem uzgodnień (art. 53 u.p.z.p.). Organ wydaje decyzje po uzgodnieniu z organami, które są wskazane w sposób enumeratywny w ustawie. Uzgodnienie następuje w trybie k.p.a. i dokonywane jest w formie postanowienia, na które inwestorowi przysługuje zażalenie. Według J. Zimmermanna, jest to postanowienie "wywierające skutek materialnoprawny" (J. Zimmermann, Nowe rodzaje postanowień w postępowaniu administracyjnym, PiP 1983, nr 1,s. 58). J. Borkowski akty te zalicza do postanowień dotyczących istoty sprawy (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, wyd. 3, s. 489). Oznacza to, że uzgodnienie winno być dokonane w danej sprawie przed wydaniem decyzji, której przedmiot określa złożony wniosek, a organy uzgadniające w zakresie swych kompetencji powinny wskazywać uwagi do zamierzonej inwestycji, podlegające uwzględnieniu przez organ ustalający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd stwierdza, że wydana odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji była już przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt II OSK 441/13, wyrażonej w wyroku z 13 sierpnia 2014 r. W wyroku tym NSA po rozpoznaniu skargi kasacyjnej W. S. od wyroku WSA w Warszawie z 30 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 875/12 na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpozanania. Zarzuty sformułowane w skardze zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do tych zarzutów Sąd stwierdza, iż uzgodnienie stanowi wiążący etap poprzedzający wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sąd nie podziela poglądu wyrażonego przez skarżącego w skardze, że uzgodnienie nie jest wiążące dla organu, który ma wydać decyzję o warunkach zabudowy. W uchwale składu 5 sędziów z 15 lutego 1999 r. (OPK 14/98), "Prokuratura i Prawo-dodatek Orzecznictwo" 1999, nr 4, poz. 40, NSA przyjął, że: "odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez wojewódzkiego konserwatora zabytków w odniesieniu do obszarów objętych ochroną konserwatorską (...) oznacza, że nie można ustalić dla zamierzonej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". Jak wynika z uzasadnienia do tej uchwały, przez odmowę uzgodnienia decyzji należy rozumieć, wydanie przez wojewódzkiego konserwatora zabytków postanowienia, zawierającego negatywne stanowisko w ocenie zgodności danej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub przepisami szczególnymi. Zdaniem NSA, "organ wydający decyzję jest związany stanowiskiem organu współdziałającego i nie może we własnym zakresie ocenić zasadności tego stanowiska". Ustalenie warunków zabudowy pomimo negatywnego stanowiska organu współdziałającego, kwalifikowane powinno być jako rażące naruszenie prawa. Wymaganie uzgodnienia (uzyskania pozytywnego stanowiska) jest warunkiem koniecznym wydania decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawcy. Podsumowując, organ główny związany był treścią prawomocnego postanowienia uzgodnieniowego, a co za tym idzie jego decyzja odpowiada prawu. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.