IV SA/Wa 13/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi N. L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę N. L. (dalej: "skarżący") 6 lutego 2012 r. zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie tzw. ustawy abolicyjnej. Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2012 r. nr [...] odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że nie spełnia on wymogu określonego w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. Nr 191, poz. 1133, dalej: "ustawa abolicyjna"). W uzasadnieniu organ I instancji uznał, iż skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów wskazujących na jego nieprzerwany pobył na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r. i świadczących o jego funkcjonowaniu w społeczeństwie polskim. Ponadto okolicznościami, które w opinii organu również wskazują na obalenie domniemania zawartego w art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej, są sprzeczności wynikające z informacji uzyskanych na temat pobytu skarżącego na terytorium [...] oraz zeznań skarżącego z 20 kwietnia 2012 r. dotyczących jego wjazdu i pobytu na terytorium Polski, uzyskanie przez skarżącego paszportu w Ambasadzie [...] w Polsce 3 grudnia 2009 r., niewiarygodność informacji zawartych w przedmiotowym wniosku. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2013 r., poz. 267, ze zm., dalej: "Kpa") poprzez nierozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Ponadto podniósł, iż jego zeznania, którym organ I Instancji odmówił wiarygodności i zarzucił sprzeczność, są spójne z informacjami zawartymi w przedmiotowym wniosku oraz uzyskanymi przez Wojewodę [...] od organów [...]. Podał także, iż posiadanie dokumentu podróży wydanego przez Ambasadę [...] w Polsce 3 grudnia 2009 r. stanowi dodatkowy element wskazujący na nieprzerwany jego pobyt na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Wskazał również osoby, które mogą potwierdzić nieprzerwany jego pobyt na terytorium Polski od 20 grudnia 2007 r., a mianowicie: P. H. oraz P. L.. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] października 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż skarżący podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie ubiegał się o nadanie statusu uchodźcy, a zatem nie mają wobec niego zastosowania przesłanki z art. 1 pkt 2 i 3 ustawy abolicyjnej. Kluczowe znaczenie w sprawie ma zatem stwierdzenie, czy skarżący spełnia wymóg określony w art. 1 pkt 1 ww. ustawy. Następnie podał, że w przedmiotowym wniosku jako datę ostatniego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej skarżący podał: "2009.-.--". W części E pkt V formularza wniosku dotyczącej podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat podał: "[...] 2007, 2008, 2009 ROKU". W trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Wojewodę [...] do akt sprawy dołączono kserokopię dokumentu podróży skarżącego wydanego przez Ambasadę [...] w Polsce, niezawierającego adnotacji, stempli odpraw granicznych, wiz etc., wskazujących na pobyt skarżącego na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r., z terminem ważności od 3 grudnia 2009 r. do 3 grudnia 2019 r. Z przeprowadzonego przez organ I instancji przesłuchania skarżącego z 20 kwietnia 2012 r. wynika, iż w 2007 r. został on zatrzymany na terytorium [...] i umieszczony w ośrodku dla cudzoziemców. W trakcie kontroli danych osobowych przez [...]służby porządkowe skarżący podał następujące dane: "N. H., ur. [...].05.1987 r.". Skarżący jednocześnie podał, iż po nielegalnym przedostaniu się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nielegalnie wjechał również na terytorium [...]. Podniósł również, iż w trakcie podjętych przez Wojewodę [...] czynności sprawdzających kwestię rzeczywistego nieprzerwanego pobytu skarżącego na terytorium Polski, organowi I instancji udało się ustalić, iż zgodnie z informacjami pochodzącymi z [...] Urzędów do Spraw Cudzoziemców i Urzędu do Spraw Migracji i Integracji [...] sierpnia 2007 r. przez właściwe władze [...] został odnotowany wjazd skarżącego na terytorium [...]. Ponadto zgodnie z ww. informacjami zawartymi w piśmie z 18 czerwca 2012 r., w dniu 13 września 2007 r. oddalono wniosek skarżącego o azyl na terytorium [...], a jego pobyt nie jest znany od 5 lutego 2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zwrócił także uwagę na pismo Oficera Łącznikowego [...] Urzędu ds. Migracji i Uchodźców ([...]) przy Urzędzie do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2013 r., w którym wskazano, iż skarżący w latach 2008 i 2009 posiadał pobyt tolerowany na terytorium [...] oraz został wymeldowany 5 lutego 2009 r. z [...]. Organ podkreślił, że uznanie pobytu cudzoziemca za nieprzerwany wyłącza ujawnienie takich okoliczności, które wg zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego powinny wzbudzić istotne wątpliwości, że aplikujący faktycznie przebywał na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Wobec powyższego, w jego ocenie, stwierdzić należy, iż okolicznościami obalającymi domniemanie pobytu zawarte w art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej jest brak jakichkolwiek dokumentów, potwierdzających nieprzerwany nielegalny pobyt skarżącego na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r. oraz potwierdzony pobyt tolerowany skarżącego na terytorium [...] w latach 2008-2009. W ocenie organu powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy abolicyjnej, gdyż skarżący nie spełnia wymogów do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 1 ust. 1 ustawy. Organ wywodził, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy podjęcie rozstrzygnięcia orzekającego o odmowie udzielenia ww. zezwolenia jest obligatoryjne, wobec czego wynikająca z art. 7 Kpa zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Końcowo organ wyjaśnił, że w świetle ww. faktów odstąpił od przeprowadzenia przesłuchania wskazanych w odwołaniu świadków, bowiem ich zeznania te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i prowadziłyby do bezzasadnego przedłużania postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2013 r. nr [...], wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z [...] września 2012 r. nr [...]. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 9 zd. 2, w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § Kpa poprzez dowolną i jednostronnie niekorzystną dla skarżącego interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego, bezprawne pominięcie i nie wzięcie pod uwagę ważnych dla wyjaśnienia prawdy materialnej dowodów i okoliczności, jak również rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia wszelkich istotnych jej elementów oraz wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony i oparcie się na przypuszczeniach. Podniósł, iż Wojewoda [...] oraz Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców winni stosować rozstrzygnięcia proporcjonalne do wagi naruszeń prawa oraz wydawać je z uwzględnieniem praw wszystkich podmiotów zainteresowanych w słusznym rozstrzygnięciu sprawy, gdyż nie można mylić swobody decyzji organu z całkowitą dowolnością w przyjętych kryteriach, a w każdym przypadku podstawą musi być prawo i zasady kształtujące działanie organów prowadzących postępowanie, a przede wszystkim budowanie zaufania do własnego państwa, - art. 8, art. 12 oraz art. 35 § 1 i 3 Kpa poprzez wadliwą, wybiórczą interpretację stosowanych przepisów ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, a także ogólnych zasad postępowania, w szczególności zasad, które nakazują organom administracji publicznej działać wnikliwie i szybko, w sposób budzący zaufanie do organów Państwa i uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również innych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy wówczas, gdy organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, a nadto organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie, natomiast jeśli załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, - art. 75 § 1 w zw. z art. 76 § 1 Kpa poprzez popełnienie błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania niekorzystnej decyzji administracyjnej w I i II instancji i mających wpływ na jej treść. W uzasadnieniu skargi podał, że z [...] przybył do [...] w sierpniu 2007 r. Po krótkim pobycie w ośrodku i złożeniu wniosku o azyl, opuścił ośrodek i udał się do Polski. W 2008 r. ponownie udał się do [...], sam zgłosił się do ośrodka. Faktycznie, powinien w nim przebywać, lecz po krótkim pobycie, oddalił się stamtąd i powrócił do Polski. Nadmienił, że ośrodek jest półotwarty, tzn. że można rano wyjść i wrócić wieczorem. Z powodu opuszczenia ośrodka został wymeldowany z urzędu i jego tytuł pobytowy na terenie [...] utracił ważność. Podniósł, iż organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego. Mimo, że postępowanie przed tym organem trwało ponad rok. Powtórzył jedynie argumenty organu I instancji, który dokonał ustalenia stanu faktycznego na podstawie niekompletnych dowodów. Skarżący argumentował, że żaden z organów nie postarał się o zbadanie informacji przez jaki okres przebywał w ośrodku. Poprzestano jedynie na wyciągnięciu wniosku z samego faktu posiadania przez niego pobytu tolerowanego w [...]. Zupełnie pominięto fakt, że z pobytu został wymeldowany z powodu nie przebywania w ośrodku i na terytorium [...], chociaż jest to okoliczność ewidentnie – w ocenie skarżącego - potwierdzająca prawdziwość jego zeznań. Zdaniem skarżącego organ administracji dokonał dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów. Nie uzasadnił w sposób należyty, dlaczego odmówił mu możliwości przedstawienia dodatkowych dowodów w postaci zeznań świadków. Skupił się na dowodach, które potwierdzały z góry założoną przez organy tezę, zupełnie pomijając te, które mogłyby potwierdzać fakt spełniania przez skarżącego przesłanek określonych w ustawie, uprawniających go do uzyskania pobytu w trybie abolicji. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zastosowanie art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej, z uwzględnieniem art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, nie jest możliwe w sytuacji ujawnienia takich okoliczności, które wg zasad logicznego rozumowania oraz doświadczeni życiowego budzą istotne wątpliwości, że aplikujący faktycznie przebywał na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Ujawnienie takich okoliczności, obala domniemanie z art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej i uniemożliwia jego zastosowanie. Zdaniem organu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Okolicznościami obalającymi domniemanie z art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej są: - ujawniony przez organy fakt, posługiwania się przez skarżącego w latach 2008-2009 [...]tytułem pobytowym tzw. [...], charakteryzującym się określonymi, restrykcyjnymi, regułami traktowania cudzoziemców przebywających w [...]. Z informacji znanych organowi z urzędu wynika, że przywilej posługiwania się ww. tytułem pobytowym wiąże się z koniecznością przestrzegania przez cudzoziemców określonych zasad postępowania, m.in. wiąże się z ograniczeniem wolności przemieszczania się (nawet w przypadku opuszczenia [...] wymagane jest specjalne zezwolenie), oraz koniecznością zamieszkiwania w specjalnie wyznaczonym ośrodku (zgoda na zamianę lokalu zazwyczaj jest udzielana w szczególnych przypadkach, np. w przypadku choroby) pod rygorem wydalenia z terytorium [...]; - brak przedstawienia przez skarżącego jakichkolwiek dokumentów świadczących o jego pobycie na terytorium Polski w wymaganym okresie, - okoliczność wyrobienia dokumentu podróży przez skarżącego 3 grudnia 2009 r. w placówce dyplomatycznej [...] w Warszawie, mimo, że skarżący deklaruje swój nieprzerwany pobyt w Polsce od sierpnia 2007 r. Zdaniem organu uwzględniając powyższe okoliczności, za zasadne należy uznać stwierdzenie, iż w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy abolicyjnej, albowiem skarżący nie spełnia wymogów niezbędnych do udzielenia wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy abolicyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.). Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w oparciu o wskazane kryteria stwierdzić należy, iż skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Sąd podziela w pełni stanowisko organu administracji w zakresie, w jakim dokonano ustaleń faktycznych prowadzących do stwierdzenia wystąpienia przesłanki negatywnej dla udzielenia zezwolenia, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy. Pełne, ponowne jego przytaczanie byłoby niezasadne z uwagi na szerokie jego uprzednie zreferowanie. Sąd przyjmuje je za własne. Odnosząc się do prawnych uwarunkowań zalegalizowania pobytu cudzoziemców na podstawie ustawy abolicyjnej w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w dniu 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (zwana ustawą abolicyjną). Zgodnie z jej art. 1 możliwość zalegalizowania pobytu na terytorium naszego kraju mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy abolicyjnej wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Stosownie do jej art. 3 ust. 4 - pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Zgodnie natomiast z art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, ze zm.) pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: • wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; • towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; • leczeniem cudzoziemca. Jednocześnie zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia oraz jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Przenosząc wskazane regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organ słusznie wywodził, iż skarżący nie spełnił przesłanki nieprzerwanego pobytu. W art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 cyt. ustawy okresie jest nieprzerwany. Jednakże, jeżeli domniemanie to zostanie obalone przez organ administracji, ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca i daty jego rozpoczęcia - zostaje przesunięty na stronę postępowania. Ustalenia organów obu instancji dowiodły, że domniemanie to w rozpatrywanej sprawie zostało obalone, a skarżący nie wykazał, że powinien być objęty abolicją, jako spełniający przesłanki do jej stwierdzenia. Trafnie wywiodły organy obu instancji, iż analiza materiału dowodowego zgromadzonego sprawie, ze szczególnym uwzględnieniem ustaleń dokonanych przez organy w porozumieniu z właściwymi organami w sprawie skarżącego na terytorium [...] wykazała, iż nie zostały spełnione przesłanki ustawowe pozwalające na udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Zgodnie bowiem z informacjami pochodzącymi z [...] Urzędów do Spraw Cudzoziemców i Urzędu do Spraw Migracji i Integracji 27 sierpnia 2007 r. przez właściwe władze [...] został odnotowany wjazd skarżącego na terytorium [...]. Ponadto zgodnie z ww. informacjami zawartymi w piśmie z 18 czerwca 2012 r., w dniu 13 września 2007 r. oddalono wniosek skarżącego o azyl na terytorium [...], a jego pobyt nie jest znany od 5 lutego 2009 r. (karta 27, 2 teczka akt sprawy). W piśmie Oficera Łącznikowego [...] Urzędu ds. Migracji i Uchodźców ([...]) przy Urzędzie do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2013 r. wskazano, iż skarżący w latach 2008 i 2009 posiadał pobyt tolerowany na terytorium [...] oraz został wymeldowany 5 lutego 2009 r. z [...] (karta 22, 1 teczka akt sprawy). Ponadto analiza materiału dowodowego wskazuje na to, że strona w przedmiotowym wniosku jako datę ostatniego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podała: "2009.-.--". W części E pkt V formularza wniosku dotyczącej podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat wskazała: "[...] 2007, 2008, 2009 ROKU". Ponadto słusznie organy akcentowały, że znaczenie dla sprawy ma również posługiwanie się przez skarżącego w latach 2008-2009 [...]tytułem pobytowym, charakteryzującym się ograniczeniem wolności przemieszczania się oraz wyrobienie dokumentu podróży przez skarżącego 3 grudnia 2009 r. w placówce dyplomatycznej [...] w [...], mimo, że skarżący deklaruje swój nieprzerwany pobyt w Polsce od sierpnia 2007 r. Należy również zauważyć, że brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek dokumentów, potwierdzających nieprzerwany nielegalny pobyt skarżącego na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r. W piśmie z 23 lutego 2012 r. reprezentowany przez pełnomocnika skarżący wskazał, że nie posiada dokumentów potwierdzających nieprzerwany pobyt od 20 grudnia 2007 r. (karta 15, 2 teczka akt sprawy). Wobec tego zasadnie organy przyjęły, że aplikujący faktycznie nie przebywał na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Odnosząc się do nieprzesłuchania świadków wnioskowanych przez skarżącego stwierdzić należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c powoływanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tylko wtedy gdyby naruszenie prawa procesowego miało istotny wpływ na wynik sprawy istniałaby podstawa do uchylenia zaskarżonego aktu. Tego rodzaju naruszenie może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu oraz uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych czy błędnej wykładni tych przepisów (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt. II FSK 2202/09, baza Lex 1081348, wyrok NSA z 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1832/10 – baza Lex nr 1152065). W ocenie Sądu, nieprzesłuchanie świadków nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia ze względu na przytoczone wyżej liczne okoliczności ustalone w toku postępowania wyjaśniającego spójnie przemawiające za obaleniem domniemania nieprzerwanego pobytu. Ponadto nieprzesłuchanie nie miało istotnego znaczenia dla treści rozstrzygnięcia, również z tego względu, że skarżący nie był w stanie przedstawić dokumentów potwierdzających jego nieprzerwany pobyt. Treść oświadczeń świadków znajduje się w aktach sprawy. Organ słusznie odniósł się analizując potrzebę przesłuchania świadków do już poczynionych ustaleń, stwierdzając – co należy ocenić za zgodne z logiką – brak podstaw do uznania, że skarżący przebywał w Polsce nieprzerwanie przez wymagany przez ustawodawcę okres. W niniejszym postępowaniu organ administracji publicznej odniósł się, dlaczego nie przeprowadził wnioskowanych dowodów, podnosząc, że zebrany materiał w sprawie pozwalał wydać rozstrzygnięcie, czym wypełnił wymóg wynikający z art. 107 § 3 k.p.a Stąd, chociaż organy prowadzące postępowanie odstąpiły od przesłuchania świadków, to nie naruszyły dyspozycji art. 10, 75 i art. 78 ust. 1 K.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W związku z tym za trafne należy uznać stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "w świetle wyżej ustalonych faktów organ odwoławczy odstąpił od przeprowadzania przesłuchania wskazanych (...) świadków, bowiem ich zeznania nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i prowadziłoby do bezzasadnego przedłużania postępowania" (str. 3 zaskarżonego aktu). Odnośnie do braku rozważenia w przedmiotowej sprawie kwestii słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli, jak również niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i 77 K.p.a.) oraz naruszenia wyrażonej w art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, należy zgodzić się z organem odwoławczym i podkreślić, że wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony – doznaje w tego typu sprawach istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Podobnie skutku tego nie może wywołać nakaz przestrzegania art. 80 K.p.a. Wobec wystąpienia w przedmiotowej sprawie obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia oraz braku naruszenia norm prawa procesowego, a także zachowania prawidłowych reguł oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego przez organy, szersze rozważanie wskazanych zarzutów nie jest celowe. Pogląd ten jest ugruntowany, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, zarówno w doktrynie (por. m. in. G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 r.), jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 25 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z 6 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 297/06; niepubl.). Wobec tego, w ocenie Sądu, organy obu instancji, w granicach uprzednio wskazanych, prawidłowo rozważyły stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcia oparły na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji przesłanki, jakimi kierowały się przy załatwieniu sprawy, wskazując fakty, które uznały za udowodnione oraz dowody, na których się oparły. Nie doszło zatem do zarzuconego w skardze naruszenia artykułów 7, 8, 9, 77 K.p.a. Organ odwoławczy dopełnił wymogów wynikających z art. 15 K.p.a., nie ograniczając się w rozstrzyganiu sprawy jedynie do zarzutów odwołania, a rozpoznając sprawę w jej całokształcie. W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 12 i 35 K.p.a. nie został skutecznie podniesiony, bowiem czas trwania postępowania administracyjnego nie może mieć wpływu na ocenę zaskarżonego aktu, będąc przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny w postępowaniach sądowoadministracyjnych o innym zakresie, tj. wszczętych skargami na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Za bezzasadne należało zatem przyjąć zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego, a wobec uznania zaskarżonego aktu za niewadliwy materialnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na zasadzie art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.