IV SA/Wa 1305/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2008 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (..) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary dla odbiorcy odpadów - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zwany dalej "GIOŚ", utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, zwanego dalej "WIOŚ", z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], nakładającą karę pieniężną na firmę "S." Sp. z o.o. z siedzibą w G., zwaną dalej "skarżącym", jako odbiorcę odpadów nielegalnie sprowadzonych z [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie GIOŚ wskazał, co następuje. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. WIOŚ nałożył na skarżącego jako odbiorcę odpadów sprzętu elektronicznego sprowadzonego do Polski z [...], karę pieniężną w wysokości 50 000 zł. Skarżący odwołał się od tej decyzji, podnosząc, iż nie jest odbiorcą przedmiotowych odpadów, ponieważ w rozumieniu art.2 punkt 14 Rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, zwanego dalej "rozporządzeniem", odbiorca oznacza każdą osobę lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia. Skarżący podniósł również, iż nie jest stroną w sprawie, gdyż jedyny jej udział polegał na deklaracji, że dokona zakupu sprzętu elektronicznego, stanowiącego towar, a nie odpad i tylko w przypadku, gdy zostanie on dostarczony do siedziby firmy. Nałożenie kary pieniężnej na skarżącego oznacza, że każda polska firma wskazana w deklaracji celnej, także bez swojej wiedzy, będzie uznana za odbiorcę odpadów i pociągnięta do odpowiedzialności w przypadku nielegalnych działań wysyłającego. Jedynym winnym w tej sprawie jest [...] firma [...] "E. " z K., zwana dalej "kontrahentem", która przedmiotowe odpady przysłała do Polski bez wymaganego zezwolenia. Rozpatrzywszy odwołanie, GIOŚ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. GIOŚ podniósł, iż w dniu [...] sierpnia 2007 r. A. S.A., działając na zlecenie skarżącego, zgłosiła do Oddziału Celnego w B. towar w postaci używanych części komputerowych nadesłanych przez kontrahenta. Po oględzinach zadeklarowanego transportu Oddział Celny w B. wystąpił do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w W. z prośbą o kwalifikację wyżej wymienionego transportu. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 r. WIOŚ poinformował Oddział Celny w B., że sprowadzone z [...] części komputerowe stanowią odpad w myśl przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 39 z 2007 r., poz. 251 z późn. zm.) oraz że import wyżej wymienionych odpadów wymaga uzyskania zezwolenia GIOŚ. Zgodnie ze stanowiskiem WIOŚ odpady te znajdują się w załączniku III do Rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów pod kodem B 1110. W wyniku przeprowadzonych działań kontrolnych WIOŚ, na podstawie art.32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. 124, poz. 859), nałożył na skarżącego karę administracyjną w wysokości 50 000 zł. W ocenie GIOŚ skarżący niesłusznie stwierdza, że nie jest odbiorcą odpadów w myśl art.2 p.14 rozporządzenia. Jak wynika z pisma Oddziału Celnego w B. z dnia [...].08.2007 r., nadesłanego do GIOŚ A. S.A., która zgłosiła przysłany z [...] transport odpadów działała z upoważnienia skarżącego. W aktach sprawy znajduje się upoważnienie wydane dla "P." S.A. z siedzibą w B., ul. [...] jako przedstawiciela bezpośredniego do podejmowania w imieniu i na rzecz firmy skarżącego czynności obejmujących m.in. badanie towarów przed dokonaniem zgłoszenia celnego oraz przygotowanie niezbędnych dokumentów i dokonanie zgłoszenia celnego. Dokonując czynności zgłoszenia wyżej wymienionego transportu do urzędu celnego skarżący de facto sam się określi jako odbiorca nadesłanych z [...] odpadów. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w takim przypadku skarżący spełnia definicję odbiorcy odpadów zawartą w art. 2 rozporządzenia. Argument podnoszony przez skarżącego, że nie powinien zostać ukarany karą pieniężną, ponieważ winnym nielegalnego przemieszczania został kontrahent również nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Artykuł 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów zobowiązuje WIOŚ do nałożenia kary pieniężnej na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia niezależnie od tego, czy odbiorca został uznany za winnego nielegalnego transgranicznego przemieszczania odpadów, czy też nie. W związku z powyższym należy stwierdzić, że decyzja WIOŚ wydana na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nakładająca na skarżącego karę w wysokości 50 000 zł została wydana na podstawie właściwej oceny stanu faktycznego i prawnego. Skargę na decyzję GIOŚ wniósł skarżący, zarzucając jej: * naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 14 rozporządzenia w związku z art. 1 i art. 32 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, które miało wpływ na wynik sprawy, * naruszenie art. 107 KPA w związku z art. 11 KPA poprzez brak odniesienia się do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu od decyzji WIOŚ z dnia [...] lutego 2008 r., a tym samym brak wyjaśnienia skarżącemu zasadności wydanej decyzji. Uzasadniając zarzuty skargi skarżący wskazał, iż organy obu instancji bezpodstawnie przyjęły, iż jest on odbiorcą odpadów w rozumieniu rozporządzenia i ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i tym samym odpowiada za ich nielegalny wwóz na terytorium RP przez kontrahenta, co wiąże się z koniecznością nałożenia na niego kary administracyjnej będącej przedmiotem zaskarżonych decyzji. Okoliczności podniesione przez orzekające w niniejszej sprawie organy nie są bowiem wystarczające dla uznania skarżącego za odbiorcę odpadów w rozumieniu w/w przepisów. Zdaniem tychże organów za takim stanowiskiem przemawia bowiem jedynie fakt, iż: 1) skarżący prowadzi zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (wpisany do rejestru GIOŚ pod nr [...]), a w stosunku do sprzętu elektrycznego, który w wyniku kontroli celnej został uznany za odpad wysyłający nie dopełnił zgłoszenia zgodnie z art. 3 Rozporządzenia Rady Nr 1013/2006 (uzasadnienie decyzji WIOŚ z dnia [...] lutego WIOŚ). 2) zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów odbiorcą odpadów jest każda osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna, do których zostały nielegalnie przemieszczone odpady. Domniemywa się przy tym, iż władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie (uzasadnienie decyzji WIOŚ z dnia [...] lutego WIOŚ). 3) skoro skarżący dał upoważnienie dla P. S.A. z siedzibą w B. do podejmowania w imieniu i na rzecz skarżącego czynności obejmujących m.in. badanie towarów przed dokonaniem zgłoszenia celnego oraz przygotowanie niezbędnych dokumentów i dokonanie zgłoszenia celnego, to tym samym de facto sam określił się jako odbiorca przedmiotowych odpadów spełniając definicję art. 2 pkt 14 Rozporządzenia Rady Nr 1013/2006 (uzasadnienie decyzji GIOŚ z dnia [...] maja 2008 r.). Żadna z w/w okoliczności nie przesądza stwierdzonego przez orzekające organy faktu, iż jest on odbiorcą odpadów w rozumieniu przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Na uwadze należy mieć przede wszystkim fakt, iż zarówno Rozporządzenie Rady Nr 1013/2006, jak i wydana w wykonaniu tego rozporządzenia ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, dotyczą dokonywania transgranicznego przemieszczania odpadów dokonywanego wyłącznie w celu odzysku lub unieszkodliwiania odpadów będących przedmiotem przemieszczenia, co jednoznacznie potwierdza treść w/w aktów prawnych. W związku z tym kara administracyjna przewidziana w art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów może zostać nałożona wyłącznie na podmiot będący odbiorcą odpadów. Organ nakładający taką karę zobowiązany jest więc do wykazania tejże okoliczności, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Zgodnie z zawartą w art. 2 pkt 14 rozporządzenia definicją odbiorcy odpadów, odbiorcą takim jest "każda osoba lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia". Warunkiem uznania danego podmiotu za odbiorcę odpadów w rozumieniu rozporządzenia, a tym samym wydanej w jego wykonaniu ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów jest więc dokonywanie przez dany podmiot przemieszczenia odpadów właśnie w tym celu. Dokonywanie transgranicznego przemieszczenia towaru w innym celu, jak np. dalsza sprzedaż takiego towaru w celu jego wykorzystania w dotychczasowej postaci bez dokonywania jego odzysku czy unieszkodliwiania, nie może być poddana rygorom rozporządzenia, jak i ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nawet w przypadku uznania danego towaru za odpad. Przedmiotowe akty prawne mają bowiem na celu wyłącznie dokonywanie kontroli przemieszczania odpadów w celu ich odzysku lub unieszkodliwiania. Abstrahując od zasadności uznania przedmiotowego towaru za odpad (towar ten został uznany za odpad wyłącznie ze względu na sposób jego pakowania), podkreślenia wymaga fakt, iż organy wydające decyzje w niniejszej sprawie przyjęły zupełnie dowolnie i wbrew twierdzeniom skarżącego, iż celem wwozu przez [...] firmę przedmiotowego towaru był jego odzysk/unieszkodliwienie. Okoliczności tej skarżący od samego początku zaprzeczał (już w trakcie przesłuchania w WIOŚ, Delegatura w P., w dniu [...] grudnia 2007 r., a także w kolejnych pismach, w tym w odwołaniu od decyzji WIOŚ z dnia [...] lutego 2008 r), podając, iż przedmiotowy towar planował nabyć w celu dalszej jego odsprzedaży w celu dalszego wykorzystania. Organy orzekające w tej sprawie uznały jednakże skarżącego za odbiorcę odpadów w celu odzysku lub unieszkodliwienia, nie odnosząc się w ogóle do podnoszonych przez skarżącego argumentów. Wykazanie chęci odbioru odpadów w celu odzysku lub unieszkodliwienia nie może bowiem opierać się wyłącznie na wskazaniu, iż skarżący prowadzi zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (punkt 1 powyżej). Prowadzenie takiego zakładu nie przesądza bowiem celu sprowadzenia danego towaru na terytorium RP. Nie uniemożliwia bowiem ono prowadzenia innego rodzaju działalności, w tym sprzedaży używanego sprzętu elektronicznego, na co zresztą skarżący się powoływał. Prowadzenie takiej działalności potwierdza odpis KRS skarżącego, z którego wynika, iż przedmiotem jego działalności jest m. in. handel hurtowy i detaliczny. Na marginesie należy jedynie stwierdzić, iż dla uniknięcia wszelkich wątpliwości, do prowadzenia przedmiotowego zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego została obecnie założona oddzielna spółka (S. SA). Również zawarte art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów domniemanie, iż "każdy władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie", na które powołał się WIOŚ (punkt 2 powyżej), nie może znaleźć w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż przedmiotowy sprzęt elektroniczny nigdy nie znajdował się na terenie należącym do skarżącego. Oceny w tym zakresie nie zmienia również zawarte w uzasadnieniu decyzji GIOŚ z dnia [...] maja 2008 r. stwierdzenie (punkt 3 powyżej), iż udzielenie przez skarżącego upoważnienia dla P. S.A. z siedzibą w B. jest jednoznaczne z określeniem się przez skarżącego jako odbiorcy odpadów, spełniające definicję art. 2 pkt 14 Rozporządzenia Rady Nr 1013/2006. Udzielenie takiego upoważnienia w żadnej mierze nie wskazuje bowiem na cel sprowadzenia przedmiotowego sprzętu elektrycznego na terytorium RP, którego orzekające w niniejszej sprawie organy nie wykazały. Przepisy o charakterze administracyjnym przewidujące kary za określone naruszenia, muszą być stosowane przez organy administracji w sposób precyzyjny, tj. dokładnie odpowiadający normie prawnej bez stosowania wykładni rozszerzających, analogii czy domniemań. Takie zastosowanie powołanych w niniejszej sprawie przepisów nie upoważnia natomiast do nałożenia na skarżącego przedmiotowej kary administracyjnej. W związku z powyższym, skoro organy orzekające w niniejszej sprawie nie wykazały w żaden sposób, iż skarżący jest odbiorcą odpadów w celu ich odzysku/unieszkodliwienia, to nie może ulegać wątpliwości, iż nałożenie na niego kary pieniężnej nastąpiło bezpodstawnie. Skarżący stanowczo zaprzecza przy tym, iż miałby być odbiorcą przedmiotowych odpadów w rozumieniu art. 2 pkt 14 Rozporządzenia Rady Nr 1013/2006 w związku z art. 1 i art. 32 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Uznanie go za odbiorcę odpadów w rozumieniu w/w przepisów stanowi naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, wobec czego przedmiotowe decyzje podlegają uchyleniu. W załączeniu jako dowód, iż skarżący nie zamierzał nabyć od [...] firmy przedmiotowego sprzętu w celu odzysku lub unieszkodliwienia przedstawiono zamówienia spółki G. S.A. w B. i spółki T. Sp. z o.o. w W. Wynika z nich jednoznacznie, iż istniało zapotrzebowanie na używany sprzęt elektroniczny, a skarżący, chcąc zrealizować przedmiotowe zamówienia zamierzał nabyć od kontrahenta sprzęt będący przedmiotem niniejszego postępowania w celu jego dalszej sprzedaży tymże podmiotom w celu dalszej eksploatacji sprzętu, a nie jego odzysku czy unieszkodliwienia. Podkreślenia wymaga fakt, iż skarżący w zaistniałym stanie faktycznym nie miał możliwości zachowania się w inny sposób, niż to uczynił. Biorąc pod uwagę cel, w którym chciał on nabyć od [...] firmy przedmiotowy towar, stwierdzić należy, iż dołożył należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw. Ewentualne naruszenie prawa w niniejszej sprawie nie miało żadnego związku z działaniem lub zaniechaniem skarżącego. Nałożenie na niego kary administracyjnej de facto jedynie z tego powodu, iż firma [...] niewłaściwie zapakowała sprowadzany dla niego towar, za co winą można obciążyć wyłącznie firmę [...] (co potwierdza również decyzja GIOŚ z dnia [...] października 2007 r., sygn. [...]), jest nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawa. Podmiot karany administracyjną karą pieniężną musi mieć zapewnione prawo do obrony w procedurach prawa administracyjnego, a także prawo do uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej, przynajmniej przez wykazanie, że dołożył należytej staranności wykonując swoje obowiązki i obiektywnie nie miał możliwości zachować się w inny sposób, niż w ten, którym wyczerpał znamiona deliktu administracyjnego. W związku z powyższym brak winy podmiotu (na który nakładana jest kara administracyjna) może być przesłanką odstąpienia od zastosowania sankcji lub jej złagodzenia (tak WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 25 lipca 2007 r.). W niniejszej sprawie brak winy Skarżącego nie ulega wątpliwości, nie był bowiem w ogóle kwestionowany przez orzekające organy. Podkreślenia wymaga również fakt, iż organy administracyjne mają obowiązek rzetelnego ustalenia stanu faktycznego oraz wyjaśnienia wszelkich zaistniałych wątpliwości. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r. (sygn. akt III SA/Wa 435/06) "w sytuacji, gdy strona postępowania powołuje się na określone okoliczności faktyczne bez wskazania dowodów na te okoliczności, to organ na podstawie powołanych przepisów ma obowiązek przeprowadzić dowody z urzędu, jeżeli znane mu są środki dowodowe pozwalające na ustalenie tych okoliczności". Potwierdza to także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2000 r. (sygn. akt V SA 948/00), zgodnie z którym "rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 KPA) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko co może przyczynić się do jej wyjaśnienia a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy". W niniejszej sprawie natomiast, pomimo powoływania się przez Skarżącego na fakt, iż nigdy nie zamierzał odbierać odpadów od firmy [...] w celu ich odzysku/unieszkodliwienia, organy orzekające w ogóle nie odniosły się do tychże twierdzeń, tak jakby nie miały one w ogóle znaczenia w przedmiotowej sprawie. Brak wyjaśnienia przedmiotowej kwestii przez orzekające w niniejszej sprawie organy i brak uzasadnienia w odniesieniu do argumentów skarżącego stanowi naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 KPA w związku z art. 11 KPA. Zgodnie z art. 107 KPA decyzja administracyjna powinna zawierać uzasadnienie prawne i faktyczne. Jak stanowi natomiast art. 11 KPA "organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu". Uzasadnienie wydanej przez GIOŚ decyzji nie odnosi się natomiast w ogóle do argumentacji przedstawionej przez Skarżącego w wyżej przedstawionym zakresie. Trudno więc mówić w ogóle o wyjaśnieniu zasadności przesłanek, którymi kierował się GIOŚ przy wydaniu przedmiotowej decyzji, skoro organ ten w żaden sposób nie wykazał bezzasadności argumentacji Skarżącego. Wobec powyższego uzasadnienie wspomnianej decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 KPA w zw. z art. 11 KPA. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Na rozprawie przed Sądem w dniu 17 października 2008 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, co następuje: * pomiędzy sierpniem a październikiem 2007 r. działalność skarżącego w zakresie przetwarzania odpadów została oddzielona od działalności w zakresie obrotu zużytym sprzętem elektronicznym, * w sierpniu 2007 r. utworzono spółkę S. S.A. * w październiku 2007 r. Rada Nadzorcza skarżącego wyraziła zgodę na przejęcie przez nowoutworzony podmiot mienia oraz umów i kontraktów związanych z działalnością recyklingową, * od grudnia 2007 r. nowy podmiot mógł przejąć całość działalności recyklingowej, * w dniu [...] września 2007 r. skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary, * decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewoda [...] przeniósł na nowy podmiot – ze skarżącego – prawa i obowiązki w zakresie pozwolenia na recykling, * zamiarem skarżącego było sprowadzenie z [...] zużytego sprzętu elektronicznego do dalszej odsprzedaży w kraju, * kontakty handlowe z partnerem [...] skarżący nawiązał po raz pierwszy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja wydana na podstawie art.32 ust.1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z tym przepisem Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Zgodnie z art.2 pkt 14 Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190 z dnia 12 lipca 2006 r.), zwanego dalej "rozporządzeniem", pojęcie "odbiorca" oznacza każdą osobę lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia. Dokonawszy oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, iż organy prawidłowo przyjęły, iż zużyty sprzęt komputerowy sprowadzony przez skarżącego z [...] jest odpadem przywiezionym nielegalnie bez dokonania zgłoszenia. Skarżący jest ponadto odbiorcą tych odpadów w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Powyższe stwierdzone zostało w oparciu o stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym w dostateczny, wyczerpujący sposób zgodnie z art.7 i 77§1 k.p.a. Przesłanki do nałożenia na skarżącego kary, o której mowa w art.32 ust.1 ustawy zostały zatem wykazane. Pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. WIOŚ zakwalifikował – w toku postępowania celnego - towar sprowadzony z [...] jako odpad wymieniony w załączniku III do rozporządzenia pod kodem 1110. Trafności tej kwalifikacji nie zakwestionował skutecznie skarżący ani w toku postępowania przed organami administracji, ani w toku postępowania przed Sądem. Zakwestionowanie, o którym mowa powyżej, nie sprowadzające się jedynie do prostego zanegowania wniosków sformułowanych przez organ (dysponujący wiedzą specjalistyczną), mogłoby nastąpić w szczególności poprzez złożenie kontrdowodu (opinii rzeczoznawcy). Nieskorzystanie przez skarżącego z takiej możliwości powoduje, iż jego twierdzenie, jakoby przedmiot przesyłki nie stanowił odpadów, należy potraktować jedynie jako polemikę. Zasadnie uznał organ skarżącego za odbiorcę odpadów w rozumieniu art.2 pkt 14 rozporządzenia. W sytuacji, w której przedmiotem przesyłki były odpady, a w dacie sprowadzenia towaru do Polski głównym przedmiotem działalności skarżącego było przetwarzanie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, brak było wystarczających przesłanek do przyjęcia, iż zamiarem skarżącego jest odsprzedaż sprowadzonych zużytych części komputerowych. Nie dowodzi tezy przeciwnej wydzielenie działalności w zakresie przetwarzania zużytego sprzętu do podmiotu powiązanego, albowiem wydzielenie to nastąpiło dopiero po sprowadzeniu przesyłki. Zgłoszenie przesyłki miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2007 r., a więc w okresie, w którym podmiot powiązany dopiero powstawał. Powstanie podmiotu nie było jednakże równoznaczne z przejęciem od skarżącego działalności w zakresie przetwarzania zużytego sprzętu. Z wyjaśnień pełnomocnika skarżącego złożonych na rozprawie wynika, iż dopiero w listopadzie 2007 r. nowy podmiot stał się sukcesorem (w relacji do skarżącego) praw i obowiązków administracyjnoprawnych dotyczących działalności w zakresie przetwarzania zużytego sprzętu. Faktyczne przejęcie przez nowy podmiot tej działalności miało miejsce w grudniu 2007 r. Wprawdzie zdarzenia te miały miejsce przed zakończeniem postępowania administracyjnego (decyzje organów obu instancji wydano odpowiednio w dniach [...] lutego i [...] maja 2008 r.), niemniej nie zmienia to w niczym faktu, iż przesyłkę do Polski sprowadził – w ramach ówcześnie prowadzonej działalności – skarżący i to z faktem tego sprowadzenia, mającego miejsce w sierpniu 2007 r., łączy się postępowanie wszczęte przez WIOŚ. Zdarzenia późniejsze nie mają wpływu na wynik sprawy. Nie mają również takiego wpływu powołane przez stronę zaniedbania kontrahenta [...] (dostarczenie towaru niskiej jakości, wadliwe spakowanie towaru). Trafnie wskazano w postępowaniu administracyjnym, iż art.32 ust.1 ustawy nie przewiduje ewentualności zwolnienia się odbiorcy odpadów z odpowiedzialności administracyjnej w razie wykazania winy podmiotu dostarczającego odpady. W świetle powyższego skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z tej racji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.