IV SA/Wa 1309/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skarg B. C. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej B. C. kwotę 200 (dwieście) złotych oraz na rzecz skarżącej W. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1309/12 UZASADNIENIE Zaskarżona do Sądu Administracyjnego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...].05.2012 r. - uchylająca decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...].01.2011 r. oraz umarzająca w całości postępowanie I instancji w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. o warunkach zabudowy - wydana została na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.12.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1280/11, uchylającego poprzednią decyzję kasatoryjną organu odwoławczego z [...].06.2011 r. We wskazanym wyroku WSA skonstatował, iż o ile organ odwoławczy uznałby, iż ocena organu I instancji jest trafna, że B. C. otrzymała decyzję w dniu jej doręczania pełnoletniej córce (chodziło o jedną z form tzw. doręczania zastępczego do rąk innej pełnoletniej osoby), a więc wówczas o niej się dowiedziała, co skutkowałoby przyjęciem, iż wznowienia domagała się z uchybieniem terminu miesięcznego - przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie byłoby zasadne, bowiem w sprawie brak jest kwestii wymagających dalszego wyjaśnienia. Termin wniesienia wniosku nie zostałby zachowany, co obliguje organ odwoławczy do umorzenia wadliwie wszczętego przed organem I instancji postępowania. Dalej Sąd stwierdził, że tylko o ile organ odwoławczy uznałby, iż ustalenia co do dnia dowiedzenia się o decyzji są wadliwe, zasadne byłoby dalsze wyjaśnianie sprawy co do wskazania innej możliwej daty uzyskania wiedzy o tym orzeczeniu. W tym kontekście, jak podkreślił WSA należy wskazać, iż wnioskodawczyni konsekwentnie utrzymuje (co lakonicznie odnotował nawet organ odwoławczy, formułując wytyczne dla organu I instancji), iż przesyłka wobec domniemanego wadliwego doręczenia (do rąk niezamieszkującej z nią i nieuprawnionej do odbioru korespondencji córki) do niej nie dotarła. Organ odwoławczy nakazał dokonanie ustaleń wszelkimi środkami dowodowymi, nie wskazując wg WSA, jaka wadliwość co do stanu faktycznego ma zostać w istocie wyjaśniona. Nie może wszak chodzić o dokonanie prostego obliczenia, czy termin został zachowany. Zagadnienie to bowiem mieści się w subsumcji ustalonego stanu faktycznego do normy prawnej. O ile z kolei organ odwoławczy uznałby oświadczenie wnioskodawczyni za niewystarczające dla 1 uprawdopodobnienia, kiedy dowiedziała się o decyzji, nie zostało wskazane, co aktualnie podważa wiarygodność poczynionych ustaleń w kontekście tego, do jakich dodatkowych środków dowodowych należałoby sięgnąć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270, nazywanej dalej P.p.s.a.) wskazał, iż nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a więc wskazane wadliwości kwestionowanej decyzji dostrzegł z urzędu. W ocenie WSA wyrażonej we wskazanym prawomocnym wyroku, organ odwoławczy nie zajął w sprawie stawiska merytorycznego, co do prawidłowego ustalenia czy można uznać, iż strona dowiedziała się o wydaniu decyzji z 2009 roku w dniu [...] sierpnia 2009 r., a więc w terminie jej doręczenia do rąk innej osoby, także w kontekście zarzutu, iż doręczenie to było wadliwe. Nie rozpoznał sprawy, co do meritum w kwestii istotnej dla oceny, co do potrzeby dalszego procedowania w sprawie - weryfikacji terminu wskazywanego z kolei przez wnioskodawczynię. Przekazał, więc sprawę do ponownego rozpoznania nie odnosząc się, do kwestii istotnych, jako przesłanki orzekania kasatoryjnego. Stanowi to o naruszeniu art. 7, 77 § 3, art. 80 i 107 § 3 (w kontekście obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy i uzasadnienia orzeczenia) jak i art. 12 § 1 K.p.a. (zasada ekonomii procesowej). W ocenie WSA, nie można uznać, aby zagadnienie istotne z punktu widzenia problematyki zasadności wszczęcia postępowania nie było wyjaśniane przez organ I instancji. Odrębną rzeczą jest natomiast ocena czy stosowne wnioski były trafne, co do meritum (trafność konkluzji, kiedy strona otrzymała decyzję a więc dowiedziała się o niej) jak i skutków prawnych dokonanych ustaleń (odmowa uchylenia decyzji bądź umorzenie wadliwie wszczętego postępowania) - zadanie w tym zakresie spoczywa na organie odwoławczym. W obecnie zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia [...].05.2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. przyjęło, iż z uchybieniem terminu (art. 148 § 2 K.p.a.) złożony został wniosek B. C. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...].07.2009 r. o warunkach zabudowy dla rozbudowy budynku handlowo-usługowego (o całkowitej pow. sprzedaży do 500 m2), na granicy z działkami o numerach [...], [...] i [...], u zbiegu ulic [...] i [...] w C.. Decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...].07.2009 r. nr [...] doręczona została jej skutecznie, poprzez doręczenie w trybie art. 43 K.p.a. w dniu [...].08.2009 r. jej 2 pełnoletniej córce, która podjęła się przekazania matce przesyłki. SKO wskazało, że w postanowieniu z 28.02.1996 r. SA/Ka 2074/95 NSA pojęciu domownika nadał szerokie znaczenie, a więc nie musi on pozostawać we wspólnym gospodarstwie domowym z adresatem pisma, a adresat nie musi wyrażać zgody na odbiór przez niego korespondencji. Organ odwoławczy wskazał, iż przed I instancją przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalono, iż córka była osobą pełnoletnią. W ocenie organu odwoławczego, bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż wg oświadczenia B. C. córka nie zamieszkuje z nią od 2001 r., bowiem jako osoba pełnoletnia i świadoma swych działań podjęła się odbioru tej korespondencji, choć mogła tego odmówić. Niezachowanie przez nią należytej staranności w przekazaniu tej korespondencji adresatce nie wpływa na bieg przedmiotowego terminu i na skuteczność doręczenia. W ocenie organu odwoławczego, nie doszło także do naruszenia art. 26 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe (Dz. U. z 2003 r., nr 130, poz. 1188 ze zm.), skoro adresatka nie dokonała zastrzeżenia na poczcie. O wszczęciu przedmiotowego postępowania inwestycyjnego została zawiadomiona zastępczo, w wyniku dwukrotnego awizowania, nie została więc pozbawiona udziału w tym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Z tych przyczyn, jak podkreśliło SKO, wniosek o wznowienie był niedopuszczalny, a postanowienie wznawiające wadliwe. Skargi na to rozstrzygniecie wniosły – B. C. oraz W. G.. Obie skargi zawierają tożsamą treść, wnosząc o stwierdzenie nieważności względnie uchylenie decyzji obu instancji wydanych w postępowaniu wznowieniowym oraz warunków zabudowy ustalonych decyzją ostateczną Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. Skarżące zarzuciły naruszenie artykułów: 6, 7, 28, 44, 77, 105, 148 § 2 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a., artykułów 61 ust. 1, 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 9 rozporządzenia wykonawczego, a także przepisów ustawy o ochronie zabytków i art. 5 Konstytucji RP. Argumentacja skarg podnosi kwestie nieprawidłowego doręczania wszystkich rozstrzygnięć związanych z tym procesem inwestycyjnym firmie "O." s.c. D. J. i Spółka z siedzibą w P., co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 156 § 3 1 pkt 4 K.p.a. przez skierowanie do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zarzuca prowadzenie dwutorowo odwoławczego postępowania wznowieńiowego. Podnosi, że wydana w drugim postępowaniu odwoławczym w ramach postępowania wznowieniowego decyzja Prezydenta Miasta C. z [...].02.2012 r. uchyliła ostateczną decyzję Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. i ponownie ustaliła warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...].05.2012 r. Wydana została w wyniku uprzedniej decyzji SKO w O. z [...].12.2011 r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...].09.2011 r. umarzającej to postępowanie wznowieniowe. Skargi podniosły także zarzut nieprawidłowości opiniowania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W Skardze B. C. dodatkowo podniesiono kwestię nieprawidłowego doręczenia jej decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. Skarżąca oświadczyła, iż przesyłki zawierającej tę decyzję córka nie odebrała w jej domu, a na poczcie, co wymagało rozważenia prawidłowości doręczenia w trybie art. 44 Kpa z uwagi na brak upoważnienia córki do odbioru tej korespondencji. Zarzut ten podnosiła w postępowaniu administracyjnym, a organ odwoławczy nie przeprowadził w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Oświadczyła, że zarówno ona jak i jej córka pracują zawodowo, a poczta doręczana jest w godzinach rannych. Organ pocztowy nie wskazał w jaki sposób dokonano doręczenia. Powołując się na art. 26 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe stwierdziła, że przepis ten pozwalałby na odbiór na poczcie korespondencji tylko osobie wspólnie zamieszkującej z adresatem, a ten warunek nie został w tej sprawie spełniony. Nie udzieliła też córce pisemnego upoważnienia do odbioru przesyłki. Oświadczyła nadto, że córka nie jest jej domownikiem. Od ośmiu lat mieszka pod innym adresem, jest zamężna i z mężem prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Organ odwoławczy zaś, wbrew wyrokowi WSA nie przeprowadził w tej kwestii żadnego postępowania wyjaśniającego, nie zdobył dowodów z dokumentów. Miejsce odbioru przedmiotowej przesyłki przez jej córkę można było ustalić, a zaniechanie tych działań stanowi rażące naruszenie artykułów 6, 7 i 77 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. Wbrew wyroku Sądu, jak wywodzi skarga nie ustalono, czy miało miejsce skuteczne doręczenie przesyłki, w jakim miejscu nastąpiło oraz kiedy adresatka dowiedziała się o decyzji. Skarżąca B. C. oświadczyła przy tym, że o przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy 4 dowiedziała się dopiero z zawiadomienia Starosty C. z [...].07.2010 r., doręczonego jej [..].08.2010 r. Wniosek o wznowienie napisała zaś [...].08.2010 r. Organ odwoławczy nie wskazał daty doręczenia jej decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r., a postępowanie wznowieniowe umorzył. Pominął też przedłożone przez nią dowody - zameldowania córki pod innym adresem, w innej miejscowości na pobyt stały od [...].01.2007 r. Obie skarżące wniosły o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o ich oddalenie, popierając swą dotychczasową argumentację w sprawie. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skarg organ odwoławczy wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie jest już dwutorowo prowadzone postępowanie odwoławcze w ramach wznowienia, bowiem decyzja Prezydenta Miasta C. z [...].02.2012 r. uchylająca ostateczną decyzję o warunkach zabudowy Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. i ponownie ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją SKO w P. z [...].05.2012 r., a toczące się postępowanie przed I instancją umorzone zostało w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Obie skargi zostały w trybie art. 111 § 1 P.p.s.a. połączone celem łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i zasługują one na uwzględnienie. Na wstępie nadmienić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wyznaczone zostało do rozpoznania niniejszej sprawy w postępowaniu odwoławczym postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...].03.2011 r. (k 82 akt admin. sprawy). Stąd było uprawnione do oceny czy ustalenia Prezydenta Miasta C. zawarte w decyzji z dnia [...].01.2011 r. wydanej we wznowionym postępowaniu są trafne i odpowiadają prawu. Co do zasady w postępowaniu zwykłym terminem przewidzianym na wniesienie odwołania za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowaną decyzję jest czternaście dni, liczone od dnia doręczenia decyzji stronie. Wniesienie tego środka zaskarżenia w terminie skutkuje wstrzymaniem wykonania kwestionowanej przez stronę decyzji, chyba że zachodzą przesłanki przewidziane w art. 130 § 3 i § 4 K.p.a. W razie zaś nieskorzystania przez stronę z tego środka zaskarżenia, z upływem terminu do jego wniesienia, decyzja staje się ostateczna i podlega wykonaniu. Jak 5 wynika z przytoczonych regulacji ustawodawca z instytucją odwołania od decyzji administracyjnej wiąże istotne skutki prawne. W tym kontekście, w razie uostatecznienia się decyzji, szczególnego znaczenia nabiera ustalenie czy strona, która po upływie tego terminu powzięła wiadomość o wydaniu decyzji organu I instancji, zachowała termin do żądania wznowienia przedmiotowego postępowania w oparciu o art. 145 § 1pkt 4 K.p.a., co w razie trafności podniesionej przesłanki wznowieniowej otworzy jej drogę do ponownego rozpoznania sprawy, tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym. Właśnie o wszczęcie postępowania wznowieniowego z takich przyczyn wniosła skarżąca – B. C. twierdząc, iż nie została jej prawidłowo i skutecznie doręczona decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...].07.2009 r. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. o warunkach zabudowy B. C. zażądała pismem z dnia [...].08.2010 r. Oświadczyła nadto, że o wydaniu decyzji z [...].07.2009 r. dowiedziała się dopiero z zawiadomienia Starosty C. z [...].07.2010 r., doręczonego jej [...].08.2010 r. Z tego wywiodła, iż ów miesięczny termin wynikający z art. 148 § 1 K.p.a. został przez nią zachowany. Ustalenia organu odwoławczego są jednak odmienne. W rozpatrywanej sprawie zarówno Sąd obecnie kontrolujący legalność podjętych decyzji jak i SKO w P. - po raz kolejny rozpoznając odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...].01.2011 r. - związane są oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uprzednim prawomocnym wyroku WSA wydanym w tej sprawie z dnia 14.12.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1280/11, uchylającym poprzednią decyzję kasatoryjną organu odwoławczego z [...].06.2011 r. We wskazanym wyroku Sąd wyraźnie zaznaczył, iż w myśl art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie lub zlecić czynności w tym zakresie organowi I instancji. Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę stwierdził, że doręczenie B. C. decyzji z [...].07.2009 r. było skuteczne, a więc nie zachodziły - w jego ocenie - przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Decyzja z 2009 roku została doręczona wnioskodawczyni w dniu [...] sierpnia 2009 r. w trybie art. 43 K.p.a. Doręczenie było skuteczne, a więc należy domniemywać, że strona w tym dniu 6 dowiedziała się o decyzji. Ustalenia te, w ocenie organu odwoławczego, winny zatem skutkować stwierdzeniem, iż wniosek o wznowienie postępowania został przez skarżącą złożony z uchybieniem terminu, co uniemożliwia prowadzenie postępowania wznowieńiowego. Stanowisko takie nie jest jednakże uprawnione i należy je uznać za przedwczesne w kontekście braku uprzedniego ustalenia posiadania przez córkę B. C. statusu jej domownika (jeśli przyjąć wbrew twierdzeniom skarżącej, że doręczenie zastępcze nastąpiło w trybie art. 43 K.p.a.). Bez dokonania ustaleń w tym zakresie brak jest podstaw do uznania, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji w rozumieniu art. 43 Kpa (por. m. in. wyroki NSA z 22.09.2010 r., sygn. I OSK 1421/10, LEX 741536 oraz z 26.01.2010 r., sygn. II OSK 159/09, LEX 1166017). Powołane przez organ postanowienie NSA z 28.02.1996 r. SA/Ka 2074/95 nie potwierdza zbędności czynienia ustaleń co do posiadania statusu domownika po stronie osoby pełnoletniej, która odebrała przesyłkę w mieszkaniu adresata. W rozpatrywanej sprawie takich ustaleń zabrakło. Nie było też wolą ustawodawcy założenie, iż pełnoletnie dzieci adresata przesyłki, niejako z mocy prawa posiadają status jego domowników, nawet gdy zameldowane są w innym miejscu. Fakt ten zatem każdorazowo wymaga udowodnienia, a jak trafnie podniosła skarżąca, organy nie przeprowadziły w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Stwierdzenie zaś w piśmie Urzędu Pocztowego, iż doręczenie to było prawidłowe, bez wykazania tej prawidłowości w zakresie posiadania statusu domownika u osoby odbierającej zastępczo przesyłkę w domu adresata lub posiadania upoważnienia do odbioru korespondencji matki na poczcie, nie jest miarodajne. Przedkładając poświadczenie zameldowania córki pod innym adresem oraz podnosząc, iż jest mężatką i z mężem prowadzi odrębne gospodarstwo domowe skarżąca starała się wykazać, iż nie można było córce skutecznie doręczyć przedmiotowej decyzji, skierowanej do skarżącej. Potwierdzenia wymagało zatem nie tylko to, czy córka jest osobą pełnoletnią, ale i okoliczność bycia przez nią domownikiem. Mając jednakże na względzie, że skarżąca zarzuciła, iż doręczenie przesyłki jej córce nastąpiło w Urzędzie Pocztowym i miało miejsce w trybie art. 44 K.p.a. organ zobowiązany był okoliczność tę potwierdzić lub wykluczyć, a w razie potwierdzenia ustalić, czy skarżąca upoważniła córkę do odbioru swej korespondencji na poczcie. Należy też mieć na względzie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym, uprzednim prawomocnym wyroku stwierdził wyraźnie, że o ile zostałoby wykazane, iż 7 doręczenie decyzji nastąpiło z uchybieniem określonym wymaganiom, kluczowe znaczenie miałaby kwestia, kiedy strona dowiedziała się o przedmiotowej decyzji. Wyłącznie wadliwe z punktu widzenia wymagań formalnych doręczenie nie wyklucza, iż określone pismo czy wiedza o nim dotarła do strony. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że w przypadku wadliwego doręczenia nie jest uprawnione domniemanie, iż pismo dotarło do adresata, a stan faktyczny musi być oceniany indywidualnie, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i reguł logicznego rozumowania. Wobec przytoczonych wskazań Sądu organ odwoławczy nie był uprawniony do przyjęcia a priori prawidłowości dokonanego doręczenia, bez przesądzenia trybu tego doręczenia (art. 43, czy art. 44 K.p.a.). W razie zaś jego nieprawidłowości był zobowiązany do ustalenia, w oparciu o dostępne środki dowodowe, terminu powzięcia przez wnioskującą o wznowienie skarżącą – B. C. wiedzy o treści decyzji z 2009 r. Z tej przyczyny, wobec zaniechania poczynienia przez organ odwoławczy niezbędnych ustaleń z naruszeniem art. 15 K.p.a. oraz artykułów 7, 77 § 1, 80 K.p.a. w zw. z art. 136 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. - Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Konieczne do wyjaśnienia okoliczności przesądzą o zasadności dalszego prowadzenia tego postępowania wznowieniowego, a ich pozyskanie, w ocenie Sądu, możliwe jest w trybie art. 136 K.p.a. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku organ odwoławczy, przed wydaniem orzeczenia, zobowiązany będzie do uzupełnienia materiału dowodowego, zgodnie ze wskazaniami Sądu, dokonania jego oceny, które to czynności winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia (art. 11 oraz 107 § 3 K.p.a.). Powracając do treści wniesionych skarg stwierdzić należy, iż pozostałe zawarte w nich zarzuty nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione lub też są przedwczesne. Zarzucone nieprawidłowe doręczenie rozstrzygnięć, w tym zaskarżonej decyzji, spółce "O." s.c. D. J. i Spółka z siedzibą w P. nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., przez skierowanie jej do osoby nie będącej stroną w sprawie. Żaden ze wspólników tej Spółki nie zakwestionował bowiem faktu otrzymania zarówno przedmiotowej decyzji, jak i decyzji z 2009 r. (decyzje te odbierane były de facto przez jej wspólników tworzących czteroosobową rodzinę zamieszkałą pod tym samym adresem - jak oświadczył pełnomocnik 8 wspólników tej Spółki na rozprawie). Spółka ta reprezentowana przez wspólników była stroną owych postępowań administracyjnych i choć decyzji nie kierowano prawidłowo do wspólników tej Spółki, nie zakwestionowali oni wydanych rozstrzygnięć. Nie zażądali w szczególności wznowienia postępowania inwestycyjnego z tej przyczyny. Nie jest również trafny zarzut dwutorowości prowadzonego postępowania wznowieniowego z wniosku skarżącej B. C. w kontekście podstaw do stwierdzenia nieważności z tej przyczyny decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...].05.2012 r. Na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.12.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1280/11 zaistniały bowiem podstawy do ponownego przeprowadzenia postępowania odwoławczego względem decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...].01.2011 r. i co do tego właśnie postępowania odwoławczego WSA zawarł ocenę prawną i wskazania w swym prawomocnym orzeczeniu. To obligowało SKO w P. (art. 153 P.p.s.a.) do ponownego przeprowadzenia postępowania odwoławczego względem decyzji z dnia [...].01.2011 r. Niewątpliwie istniały natomiast podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanych w toczącym się równolegle postępowaniu wznowieńiowym. W sposób nieuprawniony, ignorujący wniesioną do WSA skargę na decyzję kasatoryjną organu odwoławczego z [...].06.2011 r., prowadzono bowiem równolegle wznowione postępowanie tyczące decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. o warunkach zabudowy, w wyniku którego wydane zostały kolejne decyzje administracyjne. I tak decyzja SKO w O. z [...].12.2011 r. uchyliła uprzednią decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...].09.2011 r. umarzającą to postępowanie wznowieniowe, a kolejna decyzja Prezydenta Miasta C. z [...].02.2012 r. uchyliła ostateczną decyzję Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. i ponownie ustaliła warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...].05.2012 r. Została jednak z niego wyeliminowana decyzją SKO w P. z [...].05.2012 r., a toczące się postępowanie przed | instancją umorzono w całości. W chwili obecnej toczy się zatem tylko jedno postępowanie wznowieniowe w tym przedmiocie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg stwierdzić należy, że wobec wątpliwości co do istnienia przesłanek formalnych pozwalających na prowadzenie 9 tego postępowania wznowień iowego przedwczesne stało się rozważanie zarzutów skarg podnoszonych odnośnie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. w tym w kontekście prawidłowości uzgodnienia konserwatorskiego. Ocena ich przez Sąd Administracyjny możliwa byłaby w razie zajęcia przez organ odwoławczy merytorycznego stanowiska w tej kwestii, którego w tym postępowaniu organ nie wyraził. Organ odwoławczy uznał bowiem, że uchybiono terminowi pozwalającemu na prowadzenie tego postępowania nadzwyczajnego. Wobec tego brak jest podstaw do oceny przez Sąd trafności podniesionych w skargach zarzutów sformułowanych pod adresem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...].07.2009 r. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 153, a także art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - orzekł jak w pkt. I i II sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, 202 oraz 205 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono w pkt. III sentencji. 10