IV SA/Wa 1313/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. D. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [..] lutego 2017 r. nr [...] ustalającą wysokość jednorazowej opłaty w wysokości 24.526,05 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając wniosek zawarty w skardze, pełnomocnik skarżącej stwierdził, że z uwagi na znaczną kwotę ustaloną zaskarżoną decyzją, zasadnym jest jej wstrzymanie w całości, skarżąca bowiem nie jest osobą na tyle majętną, by uiszczenie tej kwoty nie stanowiło dla niej jakiegokolwiek ciężaru finansowego. Wymagalność opłaty stanowi dla skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przypadku gdy skutkiem decyzji jest wyegzekwowanie od danego podmiotu nałożonej opłaty pieniężnej, sąd nie ocenia na tym etapie postępowania, czy opłata ta została zasadnie nałożona ani czy prawidłowo ustalono jej wysokość a jedynie czy zostały wykazane przez stroną przesłanki ustawowe do wstrzymania wykonania decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji dotyczącej jej sytuacji majątkowej i żadnych dowodów, które pozwoliłyby zweryfikować jej twierdzenie o tym, że: "wymagalność opłaty stanowi dla skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej". Argumenty przedstawione we wniosku były bardzo ogólnikowe. W tej sytuacji brak jest podstaw aby uznać, że wyegzekwowanie nałożonej opłaty, rzeczywiście spowoduje skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. Należy wskazać, że sąd, oceniając w sprawie w której powstaje obowiązek zapłaty określonej kwoty, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, bierze pod uwagę nie tylko wysokość nałożonej opłaty ale i całokształt sytuacji finansowej strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania decyzji, której skutkiem jest wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej. Skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - powinna więc przedstawić konkretne argumenty i dane (dokumenty) wskazujące jak wyegzekwowanie nałożonej opłaty wpłynie na jej sytuację finansową. Zatem ani z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, czy obciążenie skarżącej kwotą nałożonej opłaty spowoduje kwalifikowaną tj. znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie WSA poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09). Zatem, dolegliwość w finansach zobowiązanego spowodowana koniecznością uiszczenia należności wynikającej z decyzji, sama z siebie nie uzasadnia zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa, gdyż w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, można uzyskać zwrot uiszczonej a wynikającej z tej decyzji kwoty. Uwzględniając powyższe, sąd stwierdził, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.