IV SA/Wa 132/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. - zaskarżoną skargą przez Miasto W. reprezentowane przez Prezydenta m. W. ("skarżącego") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] stycznia 2014 r. orzekającą o zwrocie nieruchomości stanowiącej własność m. W., położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako projektowana działka ew. nr [...] o powierzchni [...] ha z obrębu [...], która powstała w wyniku podziału działki ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha. Stan sprawy przedstawia się następująco: Starosta W. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. orzekł o zwrocie nieruchomości wyżej opisanej, dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. prowadzi księgę wieczystą [...], niepodzielnie na rzecz J. M., R. C. M., W. J. K., J. J. M., E. J. S., M. H. P., U. B. G., E. F. M., W. Z., Z. M., T. R. M., A. B., Z. K., I. B. P., S. A. Ć., B. R. K., S. R. K., T. M., E. M., A. M. i P. M., w określonych w niej udziałach w prawie własności. W uzasadnieniu decyzji, Starosta wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż projektowana działka nr [...] z obrębu [...] była objęta decyzją o lokalizacji inwestycji Nr [...] wydaną przez Naczelnika Dzielnicy W. w dniu [...] marca 1975 r., znak: [...] z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego W. (część południowa). Znajdowała się w granicach powołanej powyżej lokalizacji. Z kolei plan realizacyjny [...] IV i III, który został zatwierdzony decyzją Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 1975 r., znak: [...], pokazuje planowany sposób zagospodarowania gruntu położonego w rejonie ul. [...],[...] i [...], jednak na terenie, w którym znajduje się projektowana działka nr [...] z obrębu [...], brak jest wskazania szczegółowego zagospodarowania. Wskazany plan realizacyjny nie obejmował swym zasięgiem przedmiotowej działki. W aktach niniejszej sprawy znajduje się także notatka służbowa z wizji w terenie, sporządzona w dniu [...] kwietnia 1997 r., przez pracowników Urzędu Rejonowego, z której wynika, że na działce oznaczonej w rejestrze pomiarowym do opracowania [...], jako nr [...] o pow. [...] m2 z dawnego obrębu nr [...] znajdują się następujące obiekty: od strony ul. [...] znajduje się fragment lokalnej ul. [...], następnie zlokalizowane są parkingi na utwardzonej powierzchni, na części nieruchomości znajdują się samowolnie zorganizowane ogródki działkowe ogrodzone siatką, zlokalizowany jest też domek działkowy. Pozostała cześć działki jest niezagospodarowana, porośnięta trawą, krzakami, drzewami owocowymi. Przez tę część przebiega ciąg pieszy (polny). W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2011 r. przez pracowników Starostwa Powiatu W. stwierdzono, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] stanowi teren nieurządzony i niezagospodarowany. Dowodem świadczącym o niezrealizowaniu celu wywłaszczenia są również zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu wykonane w 1982 r. i w 1987 r., przesłane do Starostwa Powiatu W. przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, na których widać, że w okresie 8 i 13 lat od wywłaszczenia teren obejmujący projektowaną działkę nr [...] z obrębu [...] nie został w żaden sposób zagospodarowany, nie ma na nim żadnych elementów osiedla mieszkaniowego. Jej właścicielem jest jedynie miasto W., Spółdzielnia Mieszkaniowa nie posiada żadnego tytułu prawnego do przedmiotowych działek ani też nie ma podpisanej żadnej umowy na użytkowane tych działek. Z zebranego materiału dowodowego - według organu - jednoznacznie wynika, że po wywłaszczeniu na przedmiotowej działce nie podjęto żadnych działań ukierunkowanych na realizację wszelkiej potencjalnej postaci celu wywłaszczenia. Przedmiotowa nieruchomość do dziś nie została w minimalnym stopniu zagospodarowana (nie zrealizowano niczego). Zatem stwierdzić należało, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany i zaistniała przesłanka zbędności określona wart. 136 ust. 3 u.g.n. Takie wnioski wynikają wprost z powyższych protokołów z oględzin, przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 1997 r. oraz w dniu [...] sierpnia 201 Ir., podczas których ustalono bezspornie, iż projektowana działka nr [...] z obrębu [...], stanowi teren niezabudowany i niezagospodarowany, na którym nie ma urządzonej zieleni. Należy podkreślić, że w czynności oględzin uczestniczyli przedstawiciele urzędu miasta W., którzy ustaleń powyższych nie zakwestionowali i podpisali protokół oględzin bez zastrzeżeń. Starosta stwierdził, że z uwagi na fakt, iż nie dokonano żadnych czynności zmierzających do realizacji celu wywłaszczenia, to jest oczywiste, że mimo upływu 7 lat od dnia wywłaszczenia nie rozpoczęto prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia i pomimo upływu 10 lat cel ten nie został zrealizowany. Od powyższej decyzji odwołał się m. in. skarżący. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że zasady zwrotu wywłaszczonej nieruchomości zostały uregulowane w rozdziale 6 Działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w szczególności chodzi o regulacje art. 136 i art. 137 omawianej ustawy. Z opracowania sporządzonego przez uprawnionego geodetę wynika, że działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...], a ta z kolei odpowiada części dawnej działki oznaczonej w rejestrze pomiarowym nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania zostało ustalone, iż projektowana działka nr [...] z obr. [...] była objęta decyzją o lokalizacji inwestycji nr [...] wydaną przez Naczelnika Dzielnicy W. w dniu [...] marca 1975 r. z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego W. (część południowa). Jednak plan realizacyjny zatwierdzony decyzją Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 1975 r. znak [...] nie przewidywał na projektowanej działce nr [...] a obr. [...] o pow. 90 m? żadnej inwestycji. Działka ewidencyjna nr [...]z obr. [...] stanowi teren nieurządzony i niezagospodarowany. Dalej Wojewoda stwierdził, że ustalenia organu pierwszej instancji są zbieżne z materiałem fotograficznym znajdującym się w aktach niniejszej sprawy oraz oględzinami przeprowadzonymi przez rzeczoznawcę majątkowego w dniu [...] listopada 2013 r. O niezrealizowaniu celu wywłaszczenia świadczą również zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu udostępnione przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, wykonane w 1982 r. i w 1987 r. Ze zdjęć lotniczych bezspornie wynika, że na projektowanej działce nr [...] nie powstały żadne elementy osiedla mieszkaniowego. Ponadto z wypisu z ewidencji gruntów i budynków, jak również odpisu z księgi wieczystej [...], wynika że działka nr [...] nie jest przedmiotem dzierżawy, jak również nie jest obciążona ograniczonymi prawami rzeczowymi. W ocenie organu drugiej instancji w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 137 ust. 1 u.g.n., uzasadniające zwrot nieruchomości oznaczonej jako projektowana działka ewidencyjna nr [...] o pow. 90 m2 z obr. [...]. W prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu w dniu [...] listopada 2013 r. przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego E. J. został sporządzony operat szacunkowy ustalający wartość zwaloryzowanego odszkodowania, który organ pierwszej instancji przyjął jako właściwy. W operacie szacunkowym z dnia [...] listopada 2013 r. określono wartość rynkową prawa własności przedmiotowej działki na kwotę [...] zł, stosując podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. W ocenie Wojewody [...] operat szacunkowy zawiera konsekwencję w przyjęciu metodologii ustalania wartości rynkowej nieruchomości oraz zastosowano w nim właściwe podejście, prawidłową metodę i technikę wyceny. Jest on spójny, właściwie uzasadniony, a przyjęte w nim daty, założenia, ilość i rodzaj nieruchomości podobnych są prawidłowe. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy i wyczerpujący, w konsekwencji czego uznał, iż na spornej nieruchomości cel wywłaszczenia, w rozumieniu art. 137 u.g.n., nie został zrealizowany, co znajduje potwierdzenie w dowodach znajdujących się w aktach niniejszej sprawy. Miasto W. reprezentowane przez Prezydenta m. W. w skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie zasadności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z [...] stycznia 2014 r. i zarzuciło wydanie tej decyzji z: 1) naruszeniem przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy przez Wojewodę [...] w sposób wszechstronny i wyczerpujący oraz wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Starosty W. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., - art. 15 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak samodzielnego rozpatrzenia sprawy (naruszenie zasady dwuinstancyjności) i brak samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, - art. 84 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że do dokonania interpretacji zdjęć lotniczych wywłaszczonej nieruchomości z lat 1982 i 1987 nie są wymagane wiadomości specjalne i dokonanie interpretacji tych zdjęć przez sam organ administracji, bez uzyskania w tym zakresie opinii biegłego, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i błędne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, pomimo jej wadliwości; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że przesłanki zwrotu nieruchomości w niniejszej sprawie zostały spełnione, z uwagi na to, że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna dla realizacji celu użyteczności publicznej uzasadniającego wywłaszczenie. W uzasadnieniu skargi, Prezydent stwierdził, że z zaskarżoną decyzją nie można się zgodzić, ponieważ istotnie narusza ona powołane wcześniej przepisy prawa. Skarżący podkreślił, że kluczowym w niniejszej sprawie jest nieustalenie przez Wojewodę celu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości. Wojewoda, ograniczając się do ustaleń dokonanych przez organ I Instancji nie dokonał samodzielnego ustalenia celu wywłaszczenia, tak istotnego dla ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. Skarżący wskazał też, że Starosta w swojej decyzji nie stwierdził, iż "plan realizacyjny zatwierdzony decyzją Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 1975 r. znak: [...] nie przewidywał na projektowanej działce nr [...] w obr. [...] o pow. 90 m2 żadnej inwestycji" ale, że ten plan realizacyjny nie obejmował swym zasięgiem przedmiotowej działki. Tym samym organ Odwoławczy nie wyjaśnił podjętych przez siebie ustaleń określających zasięg w/w planu realizacyjnego. W aktach administracyjnych organ orzekający w sprawie nie wyeksponował żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na wyraźne, a zarazem precyzyjne doprecyzowanie, jakie obiekty, składające się na osiedle mieszkaniowe, winny zostać zrealizowane na przedmiotowej nieruchomości. Za taki dokument nie może zostać uznany plan realizacyjny zatwierdzony decyzją Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 1975 r. wydany po wywłaszczeniu i nie obejmujący przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie Wojewoda, rozpatrując sprawę zwrotu, stwierdził, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] stanowi teren nieurządzony i niezagospodarowany. Ustaleń tych dokonał w sposób ogólnikowy w powołaniu na materiał fotograficzny znajdujący się w aktach sprawy oraz oględziny przeprowadzone przez rzeczoznawcę majątkowego w dniu [...] listopada 2013 r. Prezydent zaznaczył, że oględzinom dokonanym przez rzeczoznawcę majątkowego nie można przypisywać waloru oględzin dokonanych przez organ administracji w ramach art. 85 k.p.a. Oględziny rzeczoznawcy majątkowego dokonywane są jedynie dla potrzeb wyceny nieruchomości i nie zwalniają organu administracji z samodzielnego dokonania oględzin. Powyższe dowody, jak również powoływane w zaskarżonej decyzji zdjęcia lotnicze z lat 1982 i 1987, nie mogą świadczyć o niezrealizowaniu na tym gruncie celu wywłaszczenia skoro cel ten nie został ustalony przez organ rozpatrujący odwołanie. Skarżący zauważył, że dokonanie przez Starostę i Wojewodę oceny zdjęć lotniczych bez powołania w tej kwestii biegłego geodety z zakresu fotogrametrii i teledetekcji stanowi naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego zachodzi tu sytuacja, w której dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy są wymagane wiadomości specjalne. Organ II instancji zobowiązany był do ustalenia zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości w oparciu o art. 137 ust. 1 u.g.n. Zdaniem skarżącego, w celu ustalenia realizacji celu określonego w decyzji o wywłaszczeniu należało zbadać sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości w chwili jej wywłaszczenia oraz w dniu złożenia wniosku o zwrot, tj. [...] września 1992 r. Wojewoda [...] - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2014 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Starosty W. z [...] stycznia 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w treści skargi naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i naruszenia prawa materialnego, tj. art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami [(Dz. U. z 2014 r., poz. 518, ze zm.) - dalej w skrócie: "u.g.n."], które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Stosownie do art. 136 ust. 3 u.g.n., poprzedni właściciel nieruchomości lub jego spadkobiercy mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, jeżeli w rozumieniu art. 137 u.g.n., nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zgodnie z art. 137 ust. 1 u.g.n. nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu (pkt 1) albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna cel ten nie został zrealizowany (pkt 2). Regulacja dotycząca zwrotu nieruchomości odnosi się do wszystkich przypadków wywłaszczenia nieruchomości. Zarówno tych wywłaszczonych na podstawie indywidualnej decyzji administracyjnej, jak i tych, których własność przejęto lub nabyto na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, a do których z mocy art. 216 u.g.n. przewidziano odpowiednie stosowanie rozdziału 6 działu III u.g.n. (wyrok WSA w Warszawie z 23.04.2015 r" sygn. akt IV SA/Wa 177/15, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanej sprawie działka będąca przedmiotem zwrotu była objęta decyzją lokalizacyjną nr [...] z [...] lipca 1972 r. z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego W. (część południowa) i znajdowała się w granicach przedmiotowej lokalizacji. Następnie decyzją z [...] października 1974 r. wywłaszczono ją na rzecz Skarbu Państwa. Z kolei, już plan realizacyjny, zatwierdzony decyzją z [...] listopada 1975 r., nie przewidywał na spornej działce żadnego zagospodarowania, bo w ogóle jego zasięgiem nie objęto projektowanej działki nr [...]. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wizji terenu utrwalonej notatką służbową z [...] kwietnia 1997 r., oględzin przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2011 r. oraz zdjęć lotniczych wykonanych w roku 1982 i 1987 r. wynika, że teren działki nr [...] był i jest terenem w żaden sposób nieurządzonym, niezagospodarowanym, nie ma na nim żadnych elementów osiedla mieszkaniowego. Cały czas właścicielem działki jest miasto W. Żadnego tytułu na użytkowanie przedmiotowej działki nie posiada Spółdzielnia Mieszkaniowa. Organy prawidłowo więc ustaliły, że po wywłaszczeniu na ww. działce nie podjęto żadnych działań ukierunkowanych na realizację celu wywłaszczenia w postaci jakiegokolwiek zagospodarowania z nim związanego. W konsekwencji i słusznie stwierdziły zaistnienie przesłanego do rozstrzygnięcia o zwrocie nieruchomości na podstawie art. 136 § 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n. Ustalony przez organy obu instancji stan nieruchomości wykazał, że do realizacji budowy osiedla na przedmiotowej działce nie przystąpiono w terminach wskazanych w art. 137 ust. 1 u.g.n., tj. iż na nieruchomości nie rozpoczęto żadnych prac zmierzających do realizacji celu wywłaszczenia w terminie 7 lat od daty jej wywłaszczenia, jak również iż celu tego nie ukończono z upływem 10 lat od daty wywłaszczenia. W całej tej sytuacji, zwłaszcza wobec nieobjęcia, przyznanego przez samego skarżącego, spornej działki planem realizacyjnym, zbędne było - wbrew twierdzeniu skargi - precyzyjniejsze ustalanie celu wywłaszczenia czy obiektów jakie winny zostać zrealizowane na tej nieruchomości. Wszystko powyższe dowodzi nietrafności zarzutów postawionych w skardze, a dotyczących naruszenia prawa materialnego, tj. 137 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.n. Dalej należy także odeprzeć zarzuty skargi związane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Z przedstawionego przed rozważaniami Sądu stanu sprawy i akt administracyjnych sprawy wynika, że organy w trakcie postępowania administracyjnego podjęły wszelkie czynności prowadzące do zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie. Zgromadzony materiał dał wystarczające podstawy do poczynienia wykazanych wyżej ustaleń i wywiedzionej na ich podstawie oceny co do zaistnienia przesłanek do zwrotu nieruchomości wywłaszczonej objętej wnioskiem uczestników postępowania, jednocześnie zaakceptowanych przez Sąd. W tym kontekście nie można zgodzić się ze skarżącym, jakoby organ odwoławczy nie dokonał samodzielnego przeprowadzenia postępowania. Organ drugiej instancji miał bowiem uprawnienie do dokonania oceny zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego i ostatecznego przyjęcia za wystarczający do wydania rozstrzygnięcia oraz jego oceny. Nadto posiłkowego wskazania na zbieżność materiału z ustaleniami oględzin przeprowadzonych przez rzeczoznawcę majątkowego dla potrzeb operatu szacunkowego w dniu [...] listopada 2013 r., nie zaś oparcia się na przedmiotowych oględzinach, jak sugeruje skarżący. W ocenie Sądu również analiza zdjęć lotniczych nie wymagała wiadomości specjalistycznych z zakresu fotogrametrii. Nie dla każdego odczytania danych ze zdjęcia lotniczego konieczne jest zasięgnięcie opinii biegłego. W rozpatrywanej sprawie przedmiotowa działka została zidentyfikowana przez wyspecjalizowaną instytucję, tj. Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, który przekazał organowi zdjęcia lotnicze. Sam organ był wstanie odczytać z nich informacje kluczowe dla przedmiotowej sprawy. Dalsze postępowanie w tym zakresie miałoby na celu nic innego, jak tylko przedłużenie postępowania administracyjnego. Skarżący nie wskazał także, na czym, jego zdaniem miałaby polegać wadliwość analizy dokonanej przez organ. Organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, nie zaś wszelkie możliwe do przeprowadzenia czynności. Nie można wymagać od organów administracji, by przeprowadzały dowody w celu weryfikacji twierdzeń strony, które nie zostały nawet uprawdopodobnione. Tym samym należało stwierdzić, że nie doszło i do naruszenia art. 84 K.p.a. Sąd, wobec wykazanej zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, na mocy art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.