IV SA/Wa 1330/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "W." z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania -oddala skargę- Zaskarżonym przez Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i dobudowie szybu windowego z wiatrołapem, wykonaniem balkonów, termomodernizacji oraz zagospodarowaniu działki nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w W. do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w W. złożyła w dniu [...] maja 2014 r. do Zarządu Dzielnicy [...] m. W, wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej inwestycji. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. wydanym na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 ze zm.) w zw. z art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 r. poz. 162, poz. 15868 ze zm.) zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w tej sprawie. Zarząd Dzielnicy [...] m. W. w uzasadnieniu podał, że nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ( nr [...] z obrębu [...]) znajduje na obszarze "[...]", utworzonego uchwałą Rady m. W. nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., dla którego – zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tergo terenu. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie organu I instancji i podniosła m. in., że uchwała w sprawie utworzenia [...] bezzasadnie uniemożliwiła właścicielom nieruchomości położonych na terenie objętym [...] prowadzenie działalności inwestycyjnej, także tej nie objętej zakazami i ograniczeniami na podstawie § 2 pkt 1 uchwały. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Odnosząc się do zażalenia organ podał, że uchwały jednostek samorządu terytorialnego podlegają kontroli sądów administracyjnych, natomiast organ nie jest uprawniony do oceny ich legalności. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w W. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdziła, że zarówno uchwała Rady m. W. nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie utworzenia [...] pod nazwą "[...]" jak i przepis art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszają prawo własności (art. 21 i art. 64 Konstytucji RP) i na poparcie tego stanowiska powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2012 r. II OSK 2160/10. Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji znajdującej się na obszarze [...], dla którego, zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami sporządza się obowiązkowo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, wynika, że jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy powołując się na ten przepis, zawiesił postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i dobudowie szybu windowego z wiatrołapem, wykonaniem balkonów, termomodernizacji oraz zagospodarowaniu działki nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w W. Według organu do czasu uchwalenia tego planu nie ma bowiem podstaw prawnych do kontynuowania postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej inwestycji. W powołanym w skardze wyroku z dnia 1 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2160/10 NSA stanął na stanowisku, że nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy po upływie około trzech lat od daty, kiedy powinien zostać uchwalony plan miejscowy dla terenu, dla którego istnieje ustawowy obowiązek uchwalenia planu miejscowego. W tej sprawie miał zastosowanie przepis art. 38 ust. 2 ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2012 r. poz. 651 ze zm.), który stanowił, że gmina, która uzyskała status uzdrowiska (...) sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. Na tej podstawie NSA stwierdził, że ograny gminy nie podjęły skutecznych działań w celu uchwalenia planu miejscowego pomimo upływu tego ustawowego terminu w 2007 r. i w ten sposób naruszyły art. 2 Konstytucji RP. Trzeba zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, która nie zawiera terminu na uchwalenie planu miejscowego w przypadku utworzenia [...]. Z uchwały Rady m. W. o utworzeniu tego [...] wynika natomiast, że "szczegółowe wskazania" co do treści m.p.z.p. dla tego obszaru zostaną określone w planie ochrony [...], który sporządza zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wójt (burmistrz, prezydent miasta), w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków i który wymaga zatwierdzenia przez radę gminy. Tym samym cała procedura zmierzająca do uchwalenia planu miejscowego musi zawierać w sobie również etap przygotowania i zatwierdzenia planu ochrony parku, co wymaga stosownego czasu. Dopiero wówczas możliwe będzie przystąpienie do procedury uchwalenia planu miejscowego. Sytuacja skarżącej jest skomplikowana, ale determinowana przez obwiązujące przepisy, które – wbrew jej twierdzeniom – są zgodne z Konstytucją. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt K 22/04 dotyczącym tzw. terenów górniczych dla których również istnieje obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdził, że art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 1997 r. nr 27, poz. 96 ze zm.) nie jest niezgodny z art. 2, art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Trybunał zauważył, że przepisy prawa nie określają maksymalnego terminu zawieszenia postępowania administracyjnego i nie wyposażają właścicieli nieruchomości położonych na terenach górniczych w instrumenty prawne zmierzające pozwalające na wymuszenie na organie gminy uchwalenia m.p.z.p. Trybunał nie jest jednak nie jest uprawniony do zastępowania ustawodawcy i wyznaczenia takiego terminu. W świetle tego stanowiska Trybunału nie ma podstaw do zakwestionowania przez Sąd zastosowania w tej sprawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i co za tym idzie – do wzruszenia zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. .