IV SA/Wa 1338/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. J. na orzeczenie K. S.A. w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania stadionowego zakazu klubowego oddala skargę Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest orzeczenie K. S.A. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] po rozpoznaniu odwołania S. J. od orzeczenia K. S.A. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego zakazu klubowego na okres od dnia 14 lutego 2014 r. do dnia 13 lutego 2016 r., o zmianie orzeczenia Zarządu polegającej na nałożeniu na skarżącego zakazu klubowego do dnia 13 lutego 2015 r. Zaskarżone orzeczenie Komisji zapadło w następującym stanie faktycznym. Orzeczeniem z dnia [...] lutego 2014 r. Klub nałożył na skarżącego, na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 62, poz. 504 z późń. zm.) zakaz klubowy na okres od dnia 14 lutego 2014 r. do dnia 13 lutego 2016 r. Uzasadniając nałożenie nakazu, Klub wskazał, że w dniu [...] września 2013 r. podczas trwania meczu piłki nożnej pomiędzy [...] – [....] skarżący, przebywał w miejscu nieprzeznaczonym dla publiczności, czyli na schodach pomiędzy trybunami oraz nie wykonywał poleceń spikera, polegających na wezwaniu do opuszczenia ciągów komunikacyjnych – schodów pomiędzy trybunami, co spowodowało ich niedrożność. Od powyższego orzeczenia skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Klubu odwołanie, zarzucając: podpisanie decyzji przez M. N., Dyrektora ds. Bezpieczeństwa [...] S.A., który nie wykazał tytułu prawnego do wydania orzeczenia o zakazie klubowym poprzez załączenie do decyzji pełnomocnictwa, błędne powołanie się na przepisy ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, niezałączenie do decyzji Regulaminu Wewnętrznego [...] w sprawie postępowania odwoławczego w sprawie zastosowania przez klub [...] zakazu stadionowego, nieudostępnienie materiału dowodowego, brak uzasadnienia decyzji o zastosowaniu zakazu klubowego, niewskazanie w treści zaskarżonej decyzji przepisów regulaminu imprezy masowej lub regulaminu stadionu, które zostały przez S. J. naruszone, błędne uznanie, iż schody są miejscem nieprzeznaczonym dla publiczności, błędne uznanie, iż spikera zawodów można uznać za osobę wypełniającą zadania służby porządkowej, nadmierny wymiar zastosowanego zakazu klubowego w stosunku do stopnia naruszenia przepisów. Orzeczeniem z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] K. S.A. orzekła, jak na wstępie. Uzasadniając zaskarżone orzeczenie wskazała w szczególności, że Klub wykazał, że [...] M. N. decydując o nałożeniu zakazu klubowego działał na podstawie upoważnienia udzielonego przez Zarząd Klubu. Klub wskazał także, że poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Podał, że Klub wydając zakaz klubowy wziął pod uwagę fakt zajmowania przez skarżącego w trakcie spotkania miejsca na schodach oraz niewykonywania poleceń spikera. Z analizy materiału dowodowego w postaci zdjęć jednoznacznie wynika, że skarżący zajmował miejsca na schodach w trakcie meczu. Powyższe zachowanie stanowi naruszenie § 3 pkt 1 lit. d oraz § 4 pkt 2 lit. f i k Regulaminu Imprezy Masowej. Z zapisu powyższego Regulaminu wynika zakaz zajmowania miejsca innego niż określone na bilecie lub karnecie oraz zajmowania miejsca w ciągach komunikacyjnych oraz na drogach ewakuacyjnych. Jednocześnie K. uznała, że materiał dowodowy nie dawał podstaw do stwierdzenia, że skarżący dopuścił się naruszenia § 3 pkt 1 lit. f powyższego Regulaminu, brak jest udokumentowania faktu, że skarżący nie zastosował się do poleceń porządkowych spikera zawodów. Dodatkowo K. podkreśliła, że nie uznała jako istotny materiał dowodowy informacji z karty rejestracyjnej, podpisanej przez zastępcę Komendanta Miejskiego w B., iż w sprawie skarżącego dotyczącego wykroczenia nie zapadło orzeczenie Sądu. Informacja o toczącym się postępowaniu, nie może być uznana za dowód w sprawie. K. postanowiła częściowo uwzględnić odwołanie skarżącego poprzez skrócenie czasu zakazu klubowego z dwóch lat na okres jednego roku, uznając że stwierdzenie naruszenia Regulaminu nie miało charakteru rażącego. Od powyższego orzeczenia pismem z dnia 16 maja 2014 r., następnie uzupełnionym w dniu 19 maja 2014 r., skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Jednocześnie wskazanemu orzeczeniu zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w dniu [...] września 2013 r. obowiązywał Regulamin Imprezy Masowej, - niezgodną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenę dowodu w postaci zdjęć przekazanych K. przez organizatora imprezy masowej, - naruszenie § 4 pkt 2 lit. k oraz § 4 pkt 2 lit. k Regulaminu Imprezy Masowej przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zachowanie przejawiające się w zajęciu przez uczestnika imprezy masowej miejsca na schodach zawsze jest równoznaczne ze złamaniem Regulaminu Imprezy masowej w wymienionych wyżej punktach, - naruszenie art. 7 "Regulaminu Wewnętrznego [...] S.A. w sprawie postępowania odwoławczego od zastosowania przez Kluby [....] zakazu klubowego" poprzez niedołączenie do informacji o zastosowaniu zakazu klubowego treści wymienionego regulaminu oraz nieudostępnieniu osobie ukaranej materiału dowodowego, na podstawie którego zastosowano zakaz klubowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Na wstępie Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku dowodowego zawartego w skardze. Możliwości postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym są ograniczone. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Innych możliwości dowodowych sądu administracyjnego ustawodawca nie przewidział. Skarżący wnosił o przeprowadzenie dowodu z pism nieokreślonych bliżej choćby co do daty ich sporządzenia, czy osób ich sporządzających, a nadto pism tych nie załączył do skargi. W tej sytuacji ustalenie jakie konkretnie pisma miałyby być przedmiotem postępowania dowodowego spowodowałoby nadmierne przedłużenie postępowania dowodowego. Nadto w ocenie Sądu, załączony do akt sprawy Regulamin nie budził wątpliwości w zakresie jego uchwalenia przez organizatora imprez masowych, czyli [...] S.A. Z tych względów wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd rozpoznał skargę na orzeczenie K. S.A. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1§ 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z dnia 20 września 2002 r,, Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz. U. Nr 270 z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z przepisem art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone orzeczenie K. nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Kontrola legalności zaskarżonego orzeczenia K. prowadzi do następujących wniosków: Instytucję tzw. zakazu klubowego reguluje art. 14 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Zgodnie z jego treścią organizator meczu piłki nożnej może stosować zakaz klubowy, polegający na zakazie uczestniczenia w kolejnych imprezach masowych przeprowadzanych przez organizatora meczu piłki nożnej, nakładany przez tego organizatora na osobę, która dopuściła się naruszenia regulaminu obiektu (terenu) lub regulaminu imprezy masowej (ust. 1). Zakaz klubowy, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również kolejnych imprez masowych przeprowadzanych z udziałem drużyny organizatora rozgrywanych poza siedzibą organizatora, i może być nakładany za naruszenie regulaminu obiektu (terenu) lub regulaminu imprezy masowej prowadzonej z udziałem drużyny tego organizatora (ust. 1a). Okres obowiązywania zakazu klubowego nie może być dłuższy niż 2 lata od dnia jego wydania (ust. 2). Organizator meczu piłki nożnej, w terminie 7 dni od dnia zastosowania zakazu klubowego, informuje o tym osobę, której ten zakaz dotyczy. Informacja określa okres obowiązywania zakazu uczestnictwa tej osoby (ust.3). Od zastosowania przez klub zakazu klubowego, o którym mowa w ust. 1, osobie ukaranej służy prawo do złożenia odwołania do właściwego podmiotu prowadzącego rozgrywki (ust. 4). Jeżeli zakaz klubowy, o którym mowa w ust. 1, został zastosowany przez związek sportowy lub podmiot prowadzący rozgrywki jako organizatora meczu piłki nożnej, wówczas osobie ukaranej służy prawo wniesienia do tego podmiotu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (ust. 4a). Związek sportowy lub podmiot prowadzący rozgrywki określa formę, tryb i termin złożenia odwołania, o którym mowa w ust. 4, lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w ust. 4a, a także tryb i termin ich rozpatrywania, w swoim regulaminie wewnętrznym (ust. 5). Orzeczenie właściwego podmiotu prowadzącego rozgrywki wydane na skutek wniesienia odwołania, o którym mowa w ust. 5, jest ostateczne (ust. 8). Stosownie do art. 4 ustawy postępowanie w sprawach określonych w ustawie, z wyłączeniem art. 14, prowadzi się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Z przywołanego przepisu wynika, że postępowanie w przedmiocie nałożenia zakazu klubowego nie jest regulowane przepisami k.p.a. W szczególności, tak jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1916/13, orzeczenie w przedmiocie zakazu klubowego nie jest decyzją w rozumieniu przepisów k.p.a. Stanowi jednakże inny niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a. akt z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z przywołanymi wcześniej postanowieniami art. 14 ust. 5 ustawy formę, tryb i termin złożenia odwołania reguluje związek sportowy lub podmiot prowadzący rozgrywki. Zgodnie z przepisami Regulaminu wewnętrznego [...] S.A. w sprawie postępowania odwoławczego od zastosowanego przez kluby [...] zakazu klubowego, organem właściwym do rozpoznania odwołania od zastosowanego przez klub [...] zakazu klubowego jest K. S.A. (pkt 1). Przewodniczący Komisji dla rozpoznania poszczególnych spraw może wyznaczyć trzyosobowy skład orzekający spośród członków Komisji wyznaczając równocześnie jego przewodniczącego. W takim wypadku wyznaczony skład ma uprawnienia Komisji (pkt 2). Osoba ukarana składa na piśmie odwołanie od zastosowanego zakazu klubowego bezpośrednio do [....] S.A. w terminie 7 dni od doręczenia przez klub informacji o zastosowanym zakazie klubowym (pkt 3). W świetle przywołanego wyżej art. 14 ust. 1 ustawy przesłanką do nałożenia przez organizatora na daną osobę zakazu klubowego jest naruszenie przez tę osobę regulaminu imprezy masowej. Podmiotem umocowanym przez ustawodawcę do opracowania tego regulaminu jest sam organizator. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 3 ustawy organizator opracowuje i udostępnia osobom uczestniczącym w imprezie masowej regulamin obiektu (terenu) oraz regulamin imprezy masowej zawierający warunki uczestnictwa i zasady zachowania się osób na niej obecnych. Na podstawie wskazanego wyżej upoważnienia organizator meczów piłkarskich [...] S.A. opracowała Regulamin Regulaminu Imprezy Masowej meczów piłki nożnej organizowanych przez [...] S.A. na terenie stadionu [...] przy ul. [....] w B.. Przedmiotowy regulamin wbrew zarzutom skargi, obowiązywał w dniu rozgrywania meczu, czyli [...] września 2013 r. Potwierdza to treść § 7 ust. 8 Regulaminu, z którego wynika, że obowiązuje on od 21 lipca 2013 r. Sąd nie podziela także zarzutów skargi w zakresie podmiotu uprawnionego do uchwalenia spornego Regulaminu. W myśl cytowanego art. 6 ust. 3 ustawy obowiązek ten spoczywa na organizatorze imprezy masowej, a tym bez wątpienia była [...] S.A. i to na niej spoczywał przedmiotowy obowiązek. Odnośnie udostępniania regulaminów, Sąd zwraca uwagę, że powinno to nastąpić w taki sposób, aby każdy z uczestników imprezy masowej mógł się z ich treścią swobodnie zapoznać. Wybór sposobu udostępnienia treści regulaminów należy do organizatora. Może to nastąpić np. w formie umieszczenia tablicy z treścią regulaminu przed wejściem do obiektu albo na teren imprezy masowej, w postaci stosownych komunikatów spikera zawodów sportowych czy prowadzącego imprezę masową, na stronie internetowej organizatora, w jego siedzibie itd. Regulaminy są często obszerne treściowo, stąd praktykuje się również umieszczanie ich najważniejszych elementów jako swoistego wyciągu na bilecie wstępu w programach zawodów itd. Z akt sprawy wynika, że osoby odbierające identyfikatory oświadczały, iż zapoznały się z Regulaminem imprezy masowej [...] S.A. oraz z Regulaminem obiektu sportowego [...] (Regulamin dla osób odbierających identyfikatory z [...] lipca 2013 r.). Oba Regulaminy znajdują się też na stronie internetowej [...] S.A. W § 4 Regulaminu zawarto katalog zakazów, obowiązujących na stadionie, skierowany do uczestników organizowanych tam imprez. W § 4 ust. 2 lit. f ustanowiono zakaz uporczywego stania poza miejscami w sektorach wskazanych przez Organizatora, natomiast w ust. 2 lit. k niniejszego paragrafu zakaz nieuzasadnionego zajmowania miejsc w ciągach komunikacyjnych oraz na drogach ewakuacyjnych. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego, polegającego na zastosowaniu wobec skarżącego § 4 ust. 2 lit. f i lit. k. Zdaniem Sądu analizowane postanowienia Regulaminu ustanawiają czytelny zakaz przebywania poza wyznaczonymi sektorami, a także zajmowania miejsca w ciągach komunikacyjnych oraz na drogach ewakuacyjnych. W niniejszej sprawie miało miejsce jednoznaczne złamanie przez skarżącego przedmiotowego zakazu w sytuacji, w której skarżący świadomie pozostawał na schodach stanowiących ciągi komunikacyjne. Wprawdzie na zamieszczonych w aktach sprawy zdjęciach brak jest czasu ich wykonania, nie mniej jednak ich sekwencja wskazuje, że skarżący w miejscu niedozwolonym nie przebywał tylko dlatego, że nie mógł dotrzeć do swojego sektora. Ze zdjęć wręcz wynika, że skarżący stojąc na schodach oglądał mecz, a zatem nie zastosował się również do obowiązku, o którym mowa w § 3 ust. 1 lit. d Regulaminu, tj. nie zajął miejsca określonego w dokumencie uprawniającym go do wejścia na imprezę masową. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżone do Sądu orzeczenie K. nie nasuwa zastrzeżeń co do jego legalności. Nie ma podstaw upoważniających do stwierdzenia, że orzeczenie to wydano z naruszeniem właściwych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, czy też przepisów prawa materialnego. W szczególności podkreślenia wymaga, że materiał dowodowy zebrany w sprawie upoważniał organ do poczynienia ustaleń faktycznych, istotnych z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia i w efekcie do orzeczenia w stosunku do skarżącego o zakazie klubowym. Sąd wskazuje, że podniesiony w skardze zarzut nieumożliwienia zapoznania się z materiałem dowodowym, nie znajduje uzasadnienia. Po pierwsze przypomnieć należy poczynioną na wstępie uwagę, że do postępowania w przedmiocie orzekania zakazów stadionowych nie stosuje się przepisów k.p.a., a z przepisów dotyczących bezpieczeństwa imprez masowych obowiązku takiego wyprowadzić nie sposób. Po drugie z sam skarżący przyznaje, że ostatecznie podczas posiedzenia K. materiał ten został mu udostępniony. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił