IV SA/Wa 1339/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 26.08.2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na orzeczenie Komisji [...] S.A. w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania [...] postanawia: odrzucić skargę. Orzeczeniem z dnia [...] marca 2014 r. Komisja [...] S.A. w W., po rozpatrzeniu odwołania J. A., zmieniła orzeczenie [...] S.A. z dnia [...] lutego 2014 r. o zastosowaniu wobec J. A. [...] w ten sposób, że określiła okres zastosowania [...] do dnia 13 lutego 2015 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że ww. orzeczenie zostało doręczone J. A. w dniu 14 kwietnia 2014 r. W dniu 15 maja 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. A. wniósł na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Formą, w której orzeka się o zakazie klubowym, jest orzeczenie. Orzeczenie to nie jest decyzją w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ramach postępowania w przedmiocie [...], zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, nie stosuje się przepisów k.p.a. Nie przesądza to jednak o braku możliwości zaskarżenia tego orzeczenia. O ile orzeczenie to nie jest decyzją w rozumieniu k.p.a., stanowi jednakże inny, niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2220/12, Lex nr 1219448). Wskazać należy, że mimo iż zaskarżone orzeczenie stanowi inny, niż określony w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. akt z zakresu administracji, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to w sprawie niniejszej nie znajduje zastosowania art. 52 § 3 p.p.s.a. - ustanawiający wymóg uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa - albowiem ustawa szczególna, tj. ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych, przewiduje środek zaskarżenia w postaci odwołania, uregulowanego w art. 14 ust. 4 ww. ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt I OSK 1916/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie bieg terminu do wniesienia skargi należy zatem liczyć od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi przypadł na dzień 14 maja 2014 r., co oznacza, że skarga została wniesiona po upływie terminu. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.