IV SA/Wa 1344/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2016 r. sprawy ze skargi K. J. i G. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a.") oraz art. 9a, art. 124 ust. 1a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.; dalej zwanej "u.g.n.") utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z [...] lutego 2016 r., nr [...] zezwalającą P. S.A. z siedzibą w L. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w miejscowości L., gmina L., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 5,2866 ha, stanowiącej własność K. J. i G. J., objętej decyzją tego organu z [...] lutego 2016 r. nr [...] ograniczającą sposób korzystania z części nieruchomości poprzez zezwolenie na przeprowadzenie na tej nieruchomości, w granicach pasa technologicznego o szerokości 18 m inwestycji, celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...], w granicach pasa technologicznego o pow. 1833 m2 oraz nadającą tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 17 listopada 2015 r. P. S.A. z siedzibą w L. (dalej zwana również "Spółką") wystąpiła w trybie art. 124 u.g.n., uzupełnionym pismem z 7 grudnia 2015 r., o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości L., gmina L., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 5,2866 ha, stanowiącej własność K. J. i G. J., poprzez zezwolenie na przeprowadzenie na tej nieruchomości, w granicach pasa technologicznego o szer. 18 m i długości 102 m, inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...]. Do wniosku dołączono dokumenty z przebiegu rokowań z właścicielami nieruchomości, mapę z naniesionym planem inwestycji o wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. Ponadto Spółka wniosła, na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Starosta O. decyzją z [...] lutego 2016 r. nr [...], ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości L., gmina L., oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność K. J. i G. J., poprzez zezwolenie Spółce na przeprowadzenie na tej nieruchomości w granicach pasa technologicznego o szer. 18 m inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...], której przebieg jest zgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy L. uchwalonym ww. uchwałą. Decyzją z [...] lutego 2016 r. nr [...] Starosta O. zezwolił Spółce na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości w celu realizacji powyższej inwestycji celu publicznego w granicach pasa technologicznego określonego ww. decyzji tego organu, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Starosty O. wydanie decyzji było uzasadnione ważnym interesem gospodarczym, społecznym oraz strony, co stanowiło o spełnieniu przesłanek z art. 108 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji K. J. i G. J. zarzucili naruszenie: ˗ art. 124 ust. 1a u.g.n. przez jego zastosowanie w sytuacji braku spełnienia ustawowych przesłanek, ˗ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego ˗ art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie jaki interes lub dobro jest chronione zaskarżoną decyzją, niewskazanie na czym polega realność zagrożenia brakiem dostaw energii i danych w tym zakresie, niewskazanie strat oraz ich rozmiarów w przypadku niezrealizowania inwestycji, a także wpływu inwestycji na rozwój regionu oraz jej opóźnienia, brak wskazania realności zagrożenia w sytuacji nieprzeprowadzenia analizy stopnia zaawansowania procesu inwestycyjnego w celu określenia faktycznego wpływu na dotrzymanie terminu realizacji inwestycji. Z uwagi na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmownej. Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty O. Oceniając wymogi zawarte w art. 124 ust. 1a u.g.n. i art. 108 k.p.a. konieczne do udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ odwoławczy stwierdził, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło na wniosek Spółki po uprzednim wydaniu przez organ I instancji decyzji, na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., ograniczającej sposób korzystania z ww. nieruchomości poprzez zezwolenie Spółce na realizację inwestycji celu publicznego. W decyzji wskazano, że inwestycja jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., a jej lokalizacja jest zgodna z uchwałą Rady Gminy L. z [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. oraz ustalono zakres ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości o pow. 1833 m2, tj. pas gruntu o długości 102 m i szerokości 18,0 m, stosownie do złącznika graficznego tej decyzji. Wojewoda wyjaśnił, że wydanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne. Jednakże obligatoryjność ta zależy od zaistnienia okoliczności określonych w art. 124 ust. 1a u.g.n., dlatego wnioskodawca musi wykazać zaistnienie tych okoliczności, a organ orzekający musi ocenić realność ich zaistnienia. Organ odwoławczy badając zaskarżoną decyzję pod względem spełnienia powyższych wymogów podzielił stanowisko Starosty O., że wnioskodawca wykazał, że realizacja inwestycji leży w interesie społecznym oraz stanowi również ważny interes strony i ważny interes gospodarczy. Wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne pozwoli inwestorowi - Spółce na jak najszybsze uzyskanie pozwolenia na budowę, a w dalszej kolejności spowoduje, że środki finansowe na budowę linii energetycznej wykorzystane zostaną w sposób efektywny. Niezrealizowanie inwestycji w oznaczonym terminie może spowodować dotkliwe straty oraz zahamować rozwój regionu. Natomiast zagrożenie ciągłości dostaw energii ma charakter realny i w przypadku zaistnienia spowoduje niezwykle duże straty. W razie awarii niemodernizowanej w tym terenie linii elektroenergetycznej, znaczny obszar regionu może zostać pozbawiony zasilania, co z kolei może spowodować powstanie znacznych szkód, trudnych do przewidzenia. Ponadto Wojewoda zwrócił uwagę, że Spółka jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym w rozumieniu ustawy z 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców (Dz. U. z 2001 r., Nr 122, poz. 1320 ze zm.), co potwierdza fakt jej ujęcia w wydanym na podstawie tej ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U z 2010 r. Nr 198, poz. 1314 ze zm.). Organ odwoławczy stwierdził, że wobec wzrastającego zapotrzebowania na energię elektryczną, a tym samym mając na uwadze prawidłowe funkcjonowanie linii elektroenergetycznych, jest szczególnie istotne, z uwagi na ich kluczowe znaczenie dla działania organów państwa oraz całej gospodarki, budowanie nowych linii elektroenergetycznych. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w ustawie z 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym. Biorąc pod uwagę zobowiązania ustawowe Spółka zamierza wybudować nowe połączenie elektroenergetyczne, które – w ocenie organu odwoławczego – jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., a ponadto inwestycją o znaczeniu lokalnym. Inwestycja ta zwiększy pewność i jakość zasilania w energię elektryczną nowych odbiorców na terenie gminy M. oraz Gminy L.. W konsekwencji Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia zarówno z ważnym interesem społecznym, jak i ważnym interesem gospodarczym, gdyż budowa linii energetycznej ma zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze, a więc ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych gminy M. i L. Wybudowanie linii i jej eksploatacja jest konieczna dla poprawy niezawodności i sprawności operacyjnej funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz niezawodności zasilania w energię elektryczną tej części regionu istotnym jest także zabezpieczenie interesu społecznego, gdyż zagrożenie ciągłości dostawy energii ma realny charakter, a w przypadku zaistnienia tego faktu spowoduje duże straty. Realizacja inwestycji leży zatem w interesie społecznym oraz stanowi również ważny interes strony i gospodarczy, uzasadniający wydanie zaskarżonej decyzji. Według organu, w świetle powyższego, spełnione zostały przesłanki określone w art. 108 K.p.a., uprawniające organ do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Zwłoka w wykonaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania nieruchomości zagraża dobrom chronionym wskazanym w art. 108 K.p.a. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. J. i G. J. (dalej zwani "skarżącymi") wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o ewentualne uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Skarżący wskazując na naruszenie przepisów przez zaskarżoną decyzję powtórzyli zarzuty z odwołania dodając naruszenie: ˗ art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku wykazania przesłanek z tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania P. S.A. z siedzibą w L. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie ze względu na brak merytorycznych podstaw do jej uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej zwanej "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy w przeprowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu administracyjnym doszło do zgodnego z prawem wydania decyzji dotyczącej zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności, w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w celu realizacji inwestycji, stosownie do przedłożonego wniosku. Z brzmienia art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika, że starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela - po wydaniu decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dla inwestycji liniowej celu publicznego, opisane w art. 124 ust. 1 tej ustawy - w drodze decyzji zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w przypadkach określonych art. 108 k.p.a. lub w przypadku uzasadnionym ważnym interesem gospodarczym. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Nawiązanie w treści przepisu do decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. wskazuje niezbicie na subsydiarny charakter decyzji opartej na przepisie art. 124 ust. 1a u.g.n. wobec decyzji opartej na przepisie art. 124 ust. 1 u.g.n. Decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości jest podporządkowana decyzji o zezwoleniu na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości daje możliwość rozpoczęcia robót inwestycyjnych na nieruchomości wyłącznie w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, o czym świadczy wynikające z art. 124 ust. 1a u.g.n. zastrzeżenie, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości może zostać wydana tylko po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Nierozerwalny związek decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. oznacza, że zezwolenie na zajęcie nieruchomości dotyczyć może jedynie powierzchni objętej ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości, nawet wtedy, gdy w samej decyzji o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości zakres zajęcia nie został powtórzony. Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że wydanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości poprzedziła decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości skarżących. Decyzję tę uzasadniać powinny szczególne okoliczności wskazujące na potrzebę niezwłocznego rozpoczęcia prac budowlanych realizujących cel publiczny, dla którego ograniczony został właścicielom nieruchomości sposób korzystania z niej (bezspornie lokalizacja na przedmiotowej nieruchomości odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej przewidziana została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego). Na te szczególne okoliczności wskazuje art. 108 k.p.a. obejmujący przyczyny, dla których decyzja administracyjna opatrzona może być rygorem natychmiastowej wykonalności oraz wymienia art. 124 ust. 1a u.g.n. pod postacią okoliczności "uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Rygor natychmiastowej wykonalności ,jak wynika z art. 108 § 1 k.p.a., może być nadany decyzji, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Jak prawidłowo zauważył organ, wydanie omawianego zezwolenia i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne. Obligatoryjność ta zależy jednak od zaistnienia okoliczności określonych w art. 124 ust. 1a u.g.n., dlatego też wnioskodawca musi wykazać zaistnienie tych okoliczności, a organ orzekający musi ocenić realność ich zaistnienia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji trafnie uznały, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżących podyktowane jest interesem społecznym, wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy oraz ważnym interesem gospodarczym. Skład orzekający podziela tą ocenę. Realizowane przez inwestora przedsięwzięcie polegające na budowie na przedmiotowej nieruchomości odcinka napowietrznej linii energetycznej stanowi przedsięwzięcie celu publicznego w rozumieniu przepisów u.g.n. oraz przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto jest inwestycją o znaczeniu lokalnym. Słusznie organy wzięły pod uwagę, że niezrealizowanie inwestycji w oznaczonym terminie może spowodować dotkliwe straty oraz zahamować rozwój regionu. Zagrożenie ciągłości dostaw energii ma charakter realny i w przypadku zaistnienia mogłoby spowodować niezwykle duże straty, a w razie awarii niemodernizowanej w tym terenie linii elektroenergetycznej, znaczny obszar regionu mógłby zostać pozbawiony zasilania, co z kolei mogłoby spowodować powstanie znacznych szkód, trudnych do przewidzenia. Nie bez znaczenia jest również to, że P. S.A. z siedzibą w L. jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym w rozumieniu ustawy o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców. Budowanie nowych linii elektroenergetycznych ma kluczowe znaczenie dla działania organów państwa oraz całej gospodarki, co z kolei – jak zauważył organ - znalazło odzwierciedlenie w ustawie o zarządzaniu kryzysowym. Wnioskodawca, mając na uwadze wskazane wyżej zobowiązania ustawowe, zamierza wybudować nowe połączenie elektroenergetyczne, które jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., a ponadto inwestycją o znaczeniu lokalnym. W niniejszej sprawie mamy więc do czynienia zarówno z ważnym interesem społecznym, jak i ważnym interesem gospodarczym, gdyż budowa sieci w przyszłości zapewni stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze, a więc ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu. Wybudowanie linii i jej eksploatacja jest konieczna dla poprawy niezawodności i sprawności operacyjnej funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz niezawodności zasilania w energię elektryczną gminy M. i L. Wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości ma na celu umożliwienie wnioskodawcy przeprowadzenie inwestycji w planowanym terminie oraz zabezpieczenie gospodarki regionu i rozwój przedsiębiorczości. Istotnym jest także zabezpieczenie interesu społecznego, gdyż zagrożenie ciągłości dostawy energii ma realny charakter, a w przypadku zaistnienia tego faktu spowoduje duże straty. Realizacja inwestycji leży w interesie społecznym oraz stanowi również ważny interes strony i ważny interes gospodarczy, uzasadniający wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Nadto organ rozważając uzasadniony interes właściciela nieruchomości i jak najmniejszą dla niego uciążliwość inwestycji, rozważał także sprawę w szerszym kontekście - znaczenia przewidywanej inwestycji jako służącego realizacji interesu społecznego, w tym przypadku mającego strategiczne znaczenie dla całego kraju. Skład orzekający podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjny zawarte w wyroku z 8 maja 2012 r. (sygn. akt I OSK 1892/11), w którym stwierdzono, że stosownie do art. 108 § 1 k.p.a., organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, ale nie dowolnie, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Instytucja przewidziana w art 108 § 1 k.p.a. ma charakter wyjątku od zasady niewykonywania decyzji nieostatecznych, dlatego przesłanki uzasadniające rygor natychmiastowej wykonalności muszą być poddawane ścisłej wykładni. Powyższy rygor może być nadany decyzji tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § k.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie niezbędne wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 108 k.p.a., uprawniające organ do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności na wniosek Spółki, w którym m.in. wykazano, że realizowana inwestycja jest niewątpliwie inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Jej realizacja spowoduje niewątpliwie poprawę bezpieczeństwa energetycznego gminy M. i L. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, wniosek o niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowiącej własność skarżących, w drodze decyzji administracyjnej był całkowicie uzasadniony. W świetle dokonanych przez organy ustaleń faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, zarzuty skargi o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1a u.g.n., należy uznać za pozbawione podstaw prawnych. Zajęcie nieruchomości docelowo służyć ma ograniczeniu korzystania z nieruchomości do minimum zakreślonego granicami koniecznego pasa technologicznego. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości a w konsekwencji i zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest następstwem lokalizowania inwestycji celu publicznego, co następuje w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Należy dodatkowo wskazać, iż opisana instytucja nie pozostawia właścicieli nieruchomości objętych lokalizacją inwestycji celu publicznego, bez ochrony prawnej, gdyż zabezpiecza wyrównanie doznanych szkód i strat a charakter ograniczenia uprawnień właścicielskich nie wiąże się ze zmianą dotychczasowego wykorzystania gruntów. Wobec powyższego, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja Starosty O. wydane w niniejszej sprawie nie naruszają art. 124 u.g.n., ani art. 107 § 1 i 3, art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a., stąd też zarzuty skargi uznano za całkowicie nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.