IV SA/Wa 1346/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. staż. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Wojewoda [...] (dalej także "Wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania A. Z (dalej "skarżącego"), reprezentowanego przez pełnomocnika W. O. od decyzji Starosty O. (dalej także "Starosty") z dnia [...] lutego 2016 roku Nr [...], zezwalającej spółce pod firmą [...] S.A. z siedzibą w L. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej jako działki: nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność skarżącego (KW nr [...]), objętej decyzją Starosty O. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 roku, ograniczającą sposób korzystania z części wymienionej nieruchomości, poprzez zezwolenie [...] S.A. z siedzibą w L. na przeprowadzenie na tej nieruchomości inwestycji, polegającej na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...]-[...], w granicach pasa technologicznego o szerokości 18 m (pow. [...] m2 na działce nr [...] i [...] m2 na działce nr [...]), utrzymał decyzję Starosty w mocy. II. Stan sprawy poprzedzający, wydanie przez Wojewodę [...] zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., przedstawia się w następujący sposób: 1. Pismem z dnia 17 listopada 2015 r., które wpłynęło do Starosty w dniu następnym [...] S.A. z siedzibą w L. (dalej "spółka" albo "uczestniczka") wniosła do Starosty o: - wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości [...] gm. [...], oznaczonej jako działki nr [...] i [...] ([...]), stanowiącej własność skarżącego, - wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie tej nieruchomości i nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. 1.1. Uzasadniając wniosek o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, spółka wskazała w szczególności, co następuje: (-) Spółka jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo -obronnym którego przedmiotem wykonywanej działalności gospodarczej jest m.in. wytwarzanie, dystrybucja i przesyłanie energii elektrycznej, w rozumieniu ustawy z dnia 23.08.2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców (Dz.U.2001, nr 122, poz.1320). Potwierdza to fakt ujęcia Spółki w wydanym na podstawie powyższej ustawy Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym, (Dz.U. 2015.951.); (-) Z uwagi na wzrastające zapotrzebowanie na energię elektryczną, a tym samym konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania linii elektroenergetycznych, mających kluczowe znaczenie dla działania organów państwa oraz całej gospodarki, szczególnie pożądanym jest budowanie nowych linii przesyłowych. Waga tego rodzaju elementów infrastruktury została odzwierciedlona przepisach ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, zaliczającą systemy zaopatrzenia w energię do infrastruktury krytycznej (art.3 ustawy), podlegającej ochronie. Z art.3 pkt 3 w/w ustawy wynika, że ilekroć mowa w jej przepisach o ochronie infrastruktury krytycznej - należy przez to rozumieć wszelkie działania zmierzające do zapewnienia funkcjonalności, ciągłości działań i integralności infrastruktury krytycznej w celu zapobiegania zagrożeniom, ryzykom lub słabym punktom oraz ograniczenia i neutralizacji ich skutków oraz szybkiego odtworzenia tej infrastruktury na wypadek awarii, ataków oraz innych zdarzeń zakłócających jej prawidłowe funkcjonowanie; (-) W celu wykonania w/w obowiązków ustawowych, a także zobowiązań spoczywających na spółce jako Operatorze Systemu Dystrybucyjnego, spółka zamierza wybudować nowe połączenia elektroenergetyczne mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego regionu; (-) Planowanie rozwoju sieci elektroenergetycznych stanowi bardzo ważny obowiązek w kontekście rozwoju gospodarczego obszaru, bezpieczeństwa energetycznego oraz zapewnienia jakości dostaw energii elektrycznej na właściwym poziomie. Kwestia niezawodności sieci dystrybucyjnej obsługiwanej przez spółkę jest zatem sprawą priorytetową. Budowa w/w linii elektroenergetycznych jest uzasadniona ważnym interesem gospodarczym, oraz interesem społecznym, jak również stanowi ona wyjątkowo ważny interes strony. (-) Zagrożenie wynikające z braku dostaw energii elektrycznej na skutek rozległych awarii spowodowanych, np. warunkami atmosferycznymi, do momentu zaistnienia tych awarii jest niesłusznie bagatelizowane. Podkreślenia wymaga fakt, że w razie ewentualnej awarii energetycznej ( w rejonie planowanej inwestycji, z uwagi na istniejącą na tym terenie niemodernizowaną sieć dystrybucyjną ) znaczny obszar regionu może zostać pozbawiony zasilania, co z kolei może spowodować powstanie znacznych szkód, trudnych do przewidzenia; (-) Realizowane przedsięwzięcie, tj. linia 110 kV relacji [...]-[...] jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Przedmiotowa inwestycja ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu; (-) Niezrealizowanie przywołanej powyżej inwestycji grozi zahamowaniem rozwoju regionu, gdyż może skutkować przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych. Wydanie decyzji zezwalającej na "niezwłoczne zajęcie" ma na celu umożliwienie spółce przeprowadzenia inwestycji w planowanym terminie oraz zabezpieczenie gospodarki regionu przed ciężkimi stratami ( np. w razie awarii energetycznej). Niewątpliwie istotnym, jest także zabezpieczenie interesu społecznego, gdyż zagrożenie ciągłości dostawy energii ma charakter realny i w przypadku zaistnienia powyższego spowoduje niezwykle duże straty. 2. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., wydaną na wniosek spółki na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z.2015 r., poz. 1774 ze zm.), dalej także "u.g.n.", Starosta ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej jako działki: nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność skarżącego (KW nr [...]), poprzez zezwolenie wnioskodawcy na przeprowadzenie na tej nieruchomości w granicach pasa technologicznego na działce nr [...] o pow. [...] m2 (pas technologiczny 18 m x 86 m) i na działce nr [...] o pow. [...] m2 (pas technologiczny 18 m x 75 m), inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...] – [...], stosownie do złączników graficznych do decyzji. 3. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 roku, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 roku, Starosta O. zezwolił spółce na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu realizacji inwestycji w granicach pasa technologicznego określonego w decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2016 roku. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. 3. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewody odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2016 r., podnosząc przeciwko tej decyzji zarzuty: - naruszenia prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 ust. la ustawy dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez wydanie zezwolenia mimo braku ku temu przesłanek tj. braku wskazania konkretnego interesu lub dobra chronionego jak również poprzez przyjęcie pośredniego związku z hipotetycznym zagrożeniem, w sytuacji gdy wydanie zaskarżonej decyzji możliwe jest jedynie w przypadku ryzyka realnie i bezpośrednio związanego z wykonalności a wydanej decyzji, - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kp.a., poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie i nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, - art. 107 § 1 i 3 poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji polegające na: niewyjaśnieniu jaki interes lub dobro jest chronione poprzez zezwolenie na natychmiastowe zajęcie nieruchomości. III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wojewoda [...] rozpatrzył odwołanie skarżącego od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2016 r., utrzymując tę decyzję w mocy. Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, Wojewoda wskazał w szczególności, co następuje: 1. Materialnoprawną podstawę do udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w art.124 ust.1 u.g.n. stanowi ust.1a tego artykułu. Z przepisu tego wynika, że: (-) w przypadkach określonych w art. 108 kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust.1, (-) decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie do art. 108 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes społeczny. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia, zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. 2. Spółka wiosła o udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości oraz nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w związku z wydaniem przez Starostę, na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., decyzji z dnia [...] stycznia 2016 roku, ograniczającej sposób korzystania z części przedmiotowej nieruchomości, poprzez zezwolenie wnioskodawcy na przeprowadzenie na tej nieruchomości w granicach pasa technologicznego inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...] – [...]. W decyzji wskazano, że inwestycja jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., jej lokalizacja jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], uchwalonym Uchwała nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 roku (publ. Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...] z 2007 r.), ustalono zakres ograniczenia sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości, tj. na działce nr [...] o pow. [...] m2 (pas technologiczny 18 mx 86 m) i na działce nr [...] o pow. [...] m2 (pas technologiczny 18 m x 75 m) stosownie do złączników graficznych do decyzji - map w skali 1:1000 z naniesionym przebiegiem napowietrznej linii elektroenergetycznej WN kV [...]- [...]. Wnioskująca spółka wykazała, że realizacja planowanej inwestycji leży w interesie społecznym, jak też stanowi ważny interes strony i ważny interes gospodarczy, uzasadniający wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie przewidzianym w art. 124 ust. 1a u.g.n. Wydanie decyzji pozwoli spółce na jak najszybsze uzyskanie pozwolenia na budowę, a w dalszej kolejności spowoduje, że środki finansowe na budowę linii energetycznej wykorzystane zostaną w sposób efektywny. Niezrealizowanie inwestycji w oznaczonym terminie może spowodować dotkliwe straty oraz zahamować rozwój regionu. Wskazano, że zagrożenie ciągłości dostaw energii ma charakter realny i w przypadku zaistnienia spowoduje niezwykle duże straty. W razie awarii niemodernizowanej w tym terenie linii elektroenergetycznej, znaczny obszar regionu może zostać pozbawiony zasilania, co z kolei może spowodować powstanie znacznych szkód, trudnych do przewidzenia. Ponadto wnioskująca spółka jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo - obronnym w rozumieniu ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców (Dz. U. z 2001 r., Nr 122, poz. 1320 ze zm.). Potwierdza to fakt ujęcia spółki w wydanym na podstawie powyższej ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo - obronnym (Dz. U z 2010 r. Nr 198, poz. 1314 ze zm.). Wobec wzrastającego zapotrzebowania na energię elektryczną, a tym samym mając na uwadze prawidłowe funkcjonowanie linii elektroenergetycznych jest szczególnie istotne, z uwagi na ich kluczowe znaczenie dla działania organów państwa oraz całej gospodarki, budowanie nowych linii elektroenergetycznych. Znalazło to odzwierciedlenie w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 roku o zarządzaniu kryzysowym, zgodnie z którą przez infrastrukturę krytyczną należy rozumieć systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalne obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców. Infrastruktura krytyczna obejmuje między innymi system zaopatrzenia w energię (art. 3 pkt 2). Właściciele obiektów, o których mowa powyżej, mocą art. 6 ust. 5 ustawy o zarządzaniu kryzysowym, zobowiązani są do ich szczególnej ochrony przez przygotowanie i wdrażanie, stosownie do przewidywanych zagrożeń, planów ochrony infrastruktury krytycznej oraz utrzymywanie własnych systemów rezerwowych zapewniających bezpieczeństwo i podtrzymujących funkcjonowanie tej infrastruktury, do czasu jej pełnego odtworzenia. Z kolei przez ochronę infrastruktury krytycznej, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy o zarządzaniu kryzysowym, należy rozumieć wszelkie działania zmierzające do zapewnienia funkcjonalności, ciągłości działań i integralności infrastruktury krytycznej w celu zapobiegania zagrożeniom, ryzykom lub słabym punktom oraz ograniczenia i neutralizacji ich skutków oraz szybkiego odtwarzania tej infrastruktury na wypadek awarii, ataków oraz innych zdarzeń zakłócających jej prawidłowe funkcjonowanie. Mając na uwadze wskazane wyżej zobowiązania ustawowe, [...] S.A. zamierza wybudować nowe połączenie elektroenergetyczne, które jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., a ponadto inwestycją o znaczeniu lokalnym. Inwestycja ta zwiększy pewność i jakość zasilania w energię elektryczną nowych odbiorców na terenie gminy [...] oraz gminy [...]. W niniejszej sprawie występuje zatem zarówno ważny interes społeczny, jak i ważny interes strony i ważny interes gospodarczy, albowiem budowa linii energetycznej ma zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze, a więc ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych gminy [...] i [...]. Wybudowanie linii i jej eksploatacja jest konieczna. dla poprawy niezawodności i sprawności operacyjnej funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz niezawodności zasilania w energię elektryczną tej części regionu Istotnym jest także zabezpieczenie interesu społecznego, gdyż zagrożenie ciągłości dostawy energii ma realny charakter, a w przypadku zaistnienia tego faktu spowoduje duże straty. Udzielenie spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości znajduje zatem uzasadnienie. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 108 K.p.a., uprawniające organ do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Jak wykazano, zwłoka w wykonaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania nieruchomości zagraża dobrom chronionym wskazanym w art. 108 K.p.a. Wniosek strony o wstrzymanie natychmiastowego wykonania ww. decyzji został rozstrzygnięty odrębnie. IV. Pismem z dnia 6 maja 2016 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., zarzucając tej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez wydanie zezwolenia pomimo braku ku temu przesłanek, tj. braku wskazania konkretnego interesu lub dobra prawem chronionego, jak również poprzez przyjęcie pośredniego związku z hipotetycznym zagrożeniem, w sytuacji gdy wydanie zaskarżonej decyzji możliwe jest jedynie w przypadku ryzyka realnie i bezpośrednio związanego z wykonalnością wydanej decyzji, 2) naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji niewykazania istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art.77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie I nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji polegające na: niewyjaśnieniu jaki interes lub dobro jest chronione poprzez zezwolenie na natychmiastowe zajęcie nieruchomości; niewskazaniu na czym polega realność zagrożenia brakiem dostaw energii I na podstawie jakich danych organ doszedł do takiego wniosku; niewskazaniu, jakie straty może spowodować niezrealizowanie przedmiotowej Inwestycji i dlaczego ich rozmiar organ uznał za dotkliwy; niewskazanie, w jaki sposób inwestycja dotyka rozwoju regionu i w jaki sposób opóźnienie jej realizacji do czasu uzyskania ostatecznej decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. może wpłynąć na zahamowanie tego rozwoju; niewskazanie realności zagrożenia poprzez nieprzeprowadzenie analizy stopnia zaawansowania procesu inwestycyjnego co uniemożliwia stwierdzenie, czy faktycznie uzyskanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma jakikolwiek wpływ na dotrzymanie terminu realizacji inwestycji. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 30 maja 2016 r. organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. prowadzi do następujących wniosków. 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekł zaskarżoną decyzją Wojewoda, było rozstrzygnięcie czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia spółce, w trybie i na zasadach uregulowanych w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości należącej do skarżącego, w związku z objęciem tej części nieruchomości decyzją wydaną na podstawie art.124 ust.1 u.g.n. Rozpatrzywszy odwołanie skarżącego od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2016 r., udzielającej spółce w/w zezwolenia, Wojewoda podzielił stanowisko organu I Instancji, iż ustawowe przesłanki do udzielenia zezwolenia wystąpiły. Stanowisko organu odwoławczego jest w pełni trafne. Stwierdzić należy, że Wojewoda zgromadził w rozpatrywanej sprawie pełny materiał dowodowy, na podstawie którego wyczerpująco ustalił i ocenił stan faktyczny, wywiązując się tym samym w pełni z obowiązków nałożonych przepisami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art.15 k.p.a.), a następnie dokonał prawidłowej subsumpcji przepisów prawa materialnego. W wyniku powyższego organ odwoławczy zasadnie przyjął, że w toku prowadzonego postępowania spółka wykazała równoczesne występowanie: ważnego interesu społecznego, ważnego interesu strony i ważnego interesu gospodarczego, z których każdy z osobna umocowywał spółkę do ubiegania się o przedmiotowe zezwolenie. W świetle powyższego żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. 2. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w sprawie spełniony został zasadniczy warunek do procedowania w przedmiocie wydania zezwolenia, o którym mowa w art.124 ust.1a u.g.n., tj. sporna część nieruchomości została objęta decyzją, wydaną na podstawie art.124 ust.1 tej ustawy, mocą której sposób korzystania przez skarżącego ze spornej części został ograniczony na rzecz spółki poprzez zezwolenie spółce na przeprowadzenie na tej nieruchomości w granicach pasa technologicznego inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej (decyzja Starosty z dnia [...] stycznia 2016 r.). 3. W myśl art. 124 ust. 1a u.g.n., po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Stwierdzić należy, że zezwolenie, o którym mowa powyżej, nie ma charakteru decyzji uznaniowej, co oznacza, że w razie wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami organ ma obowiązek wydania takiego zezwolenia, natomiast w przypadku stwierdzenia braku przesłanek, ma obowiązek takiego zezwolenia odmówić. Przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. ma na celu zapewnienie inwestorowi możliwości sprawnego i szybkiego zrealizowania inwestycji, bez potrzeby oczekiwania na wynik kontroli instancyjnej lub sądowej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było w oczywisty sposób uzasadnione interesem społecznym, ważnym interesem strony i ważnym interesem gospodarczym. Z wniosku spółki z dnia 17 listopada 2015 r. w szczególności wynika, że: (-) planowana inwestycja stanowi wykonanie zarówno ciążącego na spółce ustawowego obowiązku ochrony infrastruktury krytycznej w rozumieniu art.3 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, jak też zobowiązań spoczywających na spółce jako Operatorze Systemu Dystrybucyjnego, (-) nowe połączenia elektroenergetyczne mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego regionu, (-) kwestia niezawodności sieci dystrybucyjnej obsługiwanej przez spółkę jest sprawą priorytetową, (-) niezrealizowanie inwestycji grozi zahamowaniem rozwoju regionu, gdyż może skutkować przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych, (-) wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie ma na celu umożliwienie spółce przeprowadzenia inwestycji w planowanym terminie oraz zabezpieczenie gospodarki regionu przed ciężkimi stratami ( np. w razie awarii energetycznej), (-) niewątpliwie istotnym, jest także zabezpieczenie interesu społecznego, gdyż zagrożenie ciągłości dostawy energii ma charakter realny i w przypadku zaistnienia powyższego spowoduje niezwykle duże straty, (-) dzięki temu połączeniu mieszkańcy regionu będą mieli zapewnione bezpieczeństwo energetyczne, (-) budowa przedmiotowej linii jest istotnym elementem zapewnienia dostaw energii elektrycznej w tym rejonie, (-) budowa linii stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego województwa [...] oraz podniesie jego atrakcyjność inwestycyjną, (-) ponadto przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa energetycznego oraz zwiększenia niezawodności i efektywności funkcjonowania krajowego i regionalnego systemu przesyłowego poprzez: niwelację zagrożenia przerwaniem dostaw energii, np. na skutek awarii, czy też katastrof energetycznych, zapewnienie pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców na znacznym obszarze, w tym wielu instytucji pożytku publicznego oraz zakładów przemysłowych, dostosowanie sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki. Trafnie uznały orzekające w sprawie organy, że informacje zawarte we wniosku spółki wystarczają do stwierdzenia, że jak najszybsze przystąpienie przez spółkę do realizacji uprawnień wynikających z decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2016 r., wydanej na podstawie art.124 ust.1, jest niezbędne do wykonania przez spółkę tego rodzaju ustawowych obowiązków, które w bezpośredni sposób służą w interesowi społecznemu. Skarga stanowi w istocie nietrafną polemikę z ustaleniami organów, nie zasługującą na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił.