IV SA/Wa 135/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej "upzp", oraz art. 17 § 2, 134 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa", stwierdził niedopuszczalność złożenia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy. Wskazane postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: 1. Pismem z dnia 16 kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta K. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przeszklonej obudowy balkonu na 2 piętrze od strony wewnętrznego podwórka na działkach ew. nr [...] i [...], obręb [...], przy ul. [...] w K. 2. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy. 3. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli R. i H. R. 4. Wymienionym na wstępie postanowieniem Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że z dniem 17 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), zwana dalej "megaustawą", która zmieniła art. 53 ust. 5 upzp. Zgodnie z tym przepisem uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 upzp, dokonuje się w trybie art. 106 kpa, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Jednocześnie zgodnie z art. 80 megaustawy do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Zatem inwestor miał prawo złożenia stosownego wniosku do dnia 17 września 2010 r. Przedmiotowa sprawa została wszczęta w dniu 8 lutego 2010 r. wnioskiem A. G. W aktach znajduje się pismo Prezydenta Miasta K. z dnia 20 października 2010 r., w którym organ prowadzący postępowanie główne o wydanie decyzji o warunkach zabudowy poinformował, że inwestor nie skorzystał z przysługującego mu prawa do prowadzenia sprawy w trybie przepisów sprzed nowelizacji. Oznacza to, iż sprawa podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów upzp w jej aktualnym brzmieniu, więc prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przysługuje wyłącznie inwestorowi A. G. W niniejszej sprawie zażalenie wniosły osoby fizyczne będące współwłaścicielami nieruchomości przy ul. [...] w K. Zatem stwierdzono, że zażalenie zostało wniesione przez podmioty które nie posiadają w tej sprawie legitymacji do jego złożenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w M. L. podniosła, że: - postanowienie podważa jej prawo własności do nieruchomości przy ul. [...]; - balkony są częścią wspólnej nieruchomości, natomiast wyrażenie zgody na wykonanie przeszklonej obudowy dla jednego balkonu wiązałoby się z wyłączeniem w/w balkonu z części wspólnej; - akcie notarialnym sprzedaży lokali [...] i [...] balkon nie widnieje; - sprzedaży lokali dokonano inwestorowi po preferencyjnej cenie; - ostatecznie podniesiono kwestie dotyczące wprowadzonych podwyżek czynszu za najem lokali w budynku przy ul. [...], przekraczających dochód najemców, a skutkujące zaprzestaniem ich opłacania, a w konsekwencji wypowiedzeniem umów najmu. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Skarżąca w piśmie z dnia 20 lutego 2011 r. oświadczyła, iż Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] podjęła uchwałę o rozbiórce balkonu, gdyż jej członków nie stać na remont, którego koszt wyniósłby kwotę 45.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa" sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy zakreślonej skargą, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 ppsa - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] listopada 2010 r. odpowiada prawu. Jak prawidłowo zauważył organ odwoławczy, megaustawą wprowadzono zmianę do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotną z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy. W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, art. 53 ust. 5 upzp otrzymał brzmienie: uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 kpa, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Megaustawa weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29, który wszedł w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia (art. 87 megaustawy). Oznacza to, iż zaczęła obowiązywać od dnia 17 lipca 2010 r. (data aktu - 7 maja 2010 r., data ogłoszenia - 16 czerwca 2010 r.) i od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 upzp o treści wyżej przywołanej. W świetle powyższego od dnia 17 lipca 2010 r. wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia przez inną osobą bądź podmiot aniżeli sam inwestor na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei wniesione zażalenia przed tą datą, a nierozpoznane do dnia wejścia w życie omawianej ustawy, nie mogły zostać merytorycznie rozpoznane. Organ odwoławczy obowiązany był stosować przepisy aktualne w dniu wydawania aktu administracyjnego. I chociaż można powiedzieć, iż wyjątek od tej zasady wprowadził art. 80 megaustawy, bowiem zgodnie z jego brzmieniem do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Niemniej jednak w aktach sprawy znajduje się informacja świadcząca o tym, że inwestor nie skorzystał z powyższego uprawnienia (pismo Prezydenta Miasta K. z dnia 20 października 2010 r., w którym organ prowadzący postępowanie główne o wydanie decyzji o warunkach zabudowy informuje, że inwestor nie skorzystał z przysługującego mu prawa do prowadzenia sprawy w trybie przepisów sprzed nowelizacji). Zatem właściwie w sprawie zastosowano regulację upzp w brzmieniu nadanym megaustawą. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, będąc obowiązanym do stosowania regulacji prawnych w brzmieniu aktualnym na dzień rozpoznawania sprawy, był więc uprawniony do wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez osoby fizyczne będące współwłaścicielami nieruchomości przy ul. [...] w K., a nie będące inwestorami uzgadnianego przedsięwzięcia, pomimo istnienia pouczenia w treści postanowienia organu pierwszej instancji o prawie wniesienia takiego zażalenia. Skoro w obecnym stanie prawnym możliwość wnoszenia zażaleń od omawianego rodzaju postanowień przysługuje wyłącznie inwestorowi, należy zatem przyjąć, że nie ma również podstaw do merytorycznego rozpoznawania zażaleń wniesionych w okresie wcześniejszym przez inne podmioty. Ustawodawca bowiem w sposób wyraźny uprawnienie takie zarezerwował wyłącznie dla inwestora (art. 53 ust. 5 upzp w brzmieniu nadanym art. 70 pkt 6 lit. b megaustawy). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż od dnia 17 lipca 2010 r. na postanowienie uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy (dokonane w trybie art. 106 kpa), zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi, jednakże tylko w sytuacji, gdy inwestor nie wystąpił z wnioskiem o stosowanie starych przepisów. Skoro w przepisach przejściowych megaustawy brak jest innych uregulowań pozwalających organowi po dacie 17 lipca 2010 r. procedować na gruncie starych przepisów, w szczególności rozpoznawać zażalenia wniesione przez inne podmioty niż inwestor, to oznacza, iż organ administracji nie jest uprawniony do rozpoznawania zażaleń wniesionych przez te podmioty nawet przed datą 17 lipca 2010 r. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze, stwierdzić należy, iż nie są to zarzuty skierowane przeciwko rozstrzygnięciu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, lecz stanowią merytoryczną polemikę z postanowieniem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r. uzgadniającym projekt decyzji o warunkach zabudowy. Mając na względzie, iż przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie był akt stwierdzający niedopuszczalność zażalenia, zatem Sąd kontrolował wyłącznie zasadność takiego rozstrzygnięcia, natomiast nie oceniał legalności postanowienia organu pierwszej instancji. Wobec powyższego zarzuty skierowane przeciw postanowieniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie mogą skutecznie uzasadniać skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Dlatego też należy uznać je za nietrafne, gdyż nie dotyczą kontrolowanego aktu, przy wydawaniu którego Minister nota bene nie rozpoznawał merytorycznie przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, lecz wyłącznie z przyczyn wskazanych powyżej stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.