IV SA/Wa 1350/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z. M. oraz małoletniej K. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j.: Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", po rozpatrzeniu odwołania Z. M. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r. wymeldowującej go wraz z córką K. M. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Stan sprawy jest następujący. W dniu 30 stycznia 2009 r. J. G. wniósł o wymeldowanie Z. M. wraz z córką K. M. z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. Prezydent W. decyzją z dnia [...] października 2009 r. wymeldował ich z przedmiotowego lokalu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W., lecz wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt sygn. akt IV SA/Wa 243/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu wniosku Z. M. o zawieszenie postępowania Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. odmówił jego zawieszenia. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta W. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2011 r. wymeldował Z. M. wraz z córką K. M. z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. Z. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r., gdyż materiał dowodowy przemawia za spełnieniem przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy. Wojewoda wskazał, że J. G. wnosząc o wymeldowanie Z. M. i K. M. z pobytu stałego wyjaśnił, że wymienieni nie mieszkają w przedmiotowym lokalu od wielu lat. Mieszkała w nim tylko M. M. - matka Z. M., która zmarła 19 stycznia 2009 r. Od tego czasu nie jest płacony czynsz ani nie są regulowane inne opłaty za lokal, a Z. M. i jego córka nie przychodzą do lokalu. Organ zaznaczył, iż w drodze oględzin przedmiotowego lokalu ustalono, że składa się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju. Jest w pełni wyposażony, a w lodówce są artykuły spożywcze, natomiast odcięty jest dostęp do wody. Obecna w czasie oględzin I. M. oświadczyła, że jej córka K. M. uczęszcza do Liceum Ogólnokształcącego im. [...] przy ul. [...]. Wojewoda podniósł, iż podczas rozprawy administracyjnej z dnia 16 listopada 2010 r. i 14 grudnia 2010 r. świadek T. K. (lokal nr [...]) zeznała, że Z. M. i jego córka K. M. nie mieszkają w przedmiotowym lokalu. Wyprowadzili się około 6-7 lat temu. Gdy żyła M. M. Z. M. odwiedzał ją. Obecnie przychodzi do lokalu sporadycznie, około raz w roku. Przed planowanymi oględzinami przywiózł do lokalu różne rzeczy i sprzęty, ale mimo tego nie zamieszkał w nim wraz z córką. Również świadkowie B. K. (lokal nr [...]) i S. K. (lokal nr [...]) potwierdzili, że Z. M. i jego córka K. M. nie mieszkają w przedmiotowym lokalu nr [...] od około 7 lat. Świadek H. S. (lokal nr [...]) stwierdziła, że Z. M. wraz z żoną i dziećmi mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. B. P. (lokal nr [...]) i E. M. (lokal nr [...]) oświadczyły, że widują wymienionych w budynku przy ul. [...] w W., ale nie umieją określić czy mieszkają oni w lokalu nr [...]. A. G., syn J. G., wyjaśnił, że często bywa w budynku przy ul. [...] w W., ale nie spotyka tam Z. M. ani jego córki. Odstąpiono od przesłuchania w charakterze świadka K. G., ponieważ została eksmitowana z przedmiotowego budynku. Przesłuchany A. P. zeznał, że w ciągu 4 ostatnich lat był 2 lub 3 razy w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., gdzie spotykał się ze Z. M. w sprawach służbowych. N. K. natomiast zeznał, że był parę razy u Z. M. w przedmiotowym lokalu. Zdaniem świadka Z. M. mieszka sam. Zdaniem organu odwoławczego Z. M. i K. M. mają do przedmiotowego lokalu swobodny dostęp, ale nie jest to miejsce, w którym mieszkają. Przemawiają za tym wyjaśnienia J. G. oraz zeznania mieszkańców przedmiotowego budynku i jednocześnie świadków T. K., S. K. i B. K. W ocenie organu odwoławczego ich wyjaśnienia są wiarygodne, spójne i logiczne. Osoby te posiadają wiedzę w omawianej sprawie, ponieważ na stałe mieszkają w przedmiotowym budynku. Również zeznania A. G. potwierdzają powyższe ustalenia. Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom A. P. i N. K., jako że nie mieszkają oni na terenie przedmiotowej nieruchomości, w ciągu kilku lat pojawiali się w przedmiotowym lokalu zaledwie kilka razy, stąd nie mają wiedzy pozwalającej na stwierdzenie, kto koncentruje swe życie w przedmiotowym lokalu. Uwzględniono zeznania H. S., która potwierdziła, że Z. M. wraz z żoną i dziećmi mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Nie uwzględniono zeznań B. P. i E. M., ponieważ twierdziły one, że nie wiedzą czy Z. M. i K. M. mieszkają w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Odnosząc się do przeprowadzonych w przedmiotowym lokalu oględzin wskazano, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez daną osobę nie musi być połączone z opróżnieniem tego lokalu. Wskazano, że organy administracji nie mogą bezkrytycznie przyjmować oświadczeń dotyczących woli wewnętrznej danej osoby z pominięciem czynników obiektywnych pozostających z nią w sprzeczności. Zamiar stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie stanowi jeszcze o zamieszkaniu tam danej osoby, ale musi on być połączony z przebywaniem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów. Wymieniony zaś jedynie sporadycznie pojawiał się w przedmiotowym lokalu i nie wnosił opłat związanych z korzystaniem z niego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące odstąpienia od przesłuchania M. W. Zgodnie z art. 78 § 1 k. p. a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Wskazany świadek mieszka w innej części W. i zdaniem organów nie ma wiedzy istotnej dla ustalenia, kto mieszka w przedmiotowym lokalu. Ponadto zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący, a okoliczności na jakie miałby zostać przesłuchany świadek zostały już wyjaśnione przez przeprowadzenie innych dowodów. Zdaniem Wojewody zarzut naruszenia art. 10 § 1 k. p. a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Strona ma więc obowiązek wykazać związek przyczynowy między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W niniejszej sprawie zarzut naruszenia prawa wynikającego z tej regulacji przed wydaniem decyzji nie znajduje uzasadnienia. Pismem z dnia 18 stycznia 2011 r. pełnomocnik Z. M. został wezwany do zapoznania się z aktami sprawy (pismo odebrał 26 stycznia 2011 r.). Wymieniony zapoznał się z aktami sprawy 4 marca 2011 r., a następnie ustosunkował się do nich pismem z dnia 14 marca 2011 r. Pełnomocnik ponownie zapoznał się z aktami sprawy w dniu 1 kwietnia 2011 r. Reasumując stwierdzono, że Z. M. i K. M. nie mieszkają w przedmiotowym lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., gdyż dobrowolnie i trwale go opuścli urządzając sobie centrum aktywności życiowej w innym miejscu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. M. i K. M. zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: 1. art. 10 k. p. a na skutek uniemożliwienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu w efekcie niezawiadomienia o zakończeniu postępowania w sprawie, również w postępowaniu odwoławczym, o możliwości wypowiedzenia się co do tego materiału i zgłoszenia nowych wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji. Jest to tym istotniejsze, że zarzuty odwołania obejmowały głównie nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania stron, to jest Z. M. (osobiście) i I. M. (w imieniu małoletniej córki K. M.), przesłuchania M. W., które w związku z tym winny zostać dopuszczone przez organ odwoławczy. Pełnomocnik skarżącego złożył pisma z dnia 14 marca 2011 r. i z dnia 1 kwietnia 2011 r. domagając się wyznaczenia Z. M. terminu do skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 k. p. a., natomiast pismo wyznaczające siedmiodniowy termin do skorzystania z tych uprawnień zostało skierowane wyłącznie do I. M., natomiast Z. M. zostało przesłane wyłącznie do wiadomości; 2. art. 28 k. p. a. poprzez przydanie wnioskodawcy J. G. przymiotu strony postępowania, jakkolwiek jest ono prowadzone z urzędu, wobec czego niedopuszczalne było oparcie rozstrzygnięcia m. in. na bliżej nieokreślonych wyjaśnieniach wnioskodawcy zamiast na jego zeznaniach jako świadka; 3. art. 7 k. p. a., art. 75 § 1 k. p. a. oraz art. 136 k. p. a. w zw. z art. 77 § 1 k. p. a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania stron (Z. M. i I. M.) na okoliczność czy po stronie skarżącego, a także jego małoletniej córki K., zaistniał zamiar opuszczenia na stałe lokalu nr [...] przy ul. [...] nr [...] z jednoczesnym zerwaniem z nim związków, 4. art. 77 § 1 k. p. a. przez zgromadzenie niepełnego materiału dowodowego i rozpatrzenie go niezgodnie z wymogiem wszechstronności, skutkiem czego są błędne ustalenia faktyczne; 5. art. 107 § 3 k. p. a. ze względu na zbyt ogólnikowe uzasadnienie prawne decyzji, m. in. przez zaniechanie powołania w sentencji decyzji art. 6 ust. 1 ustawy; 6. art. 97 § 1 pkt 4 k. p. a. w zw. z art. 10 k. p. a. przez załatwienie sprawy przed uostatecznieniem się postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania o wymeldowanie skarżących. Powyższe naruszenia prawa procesowego spowodowały w ocenie skarżących naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swe stanowisko w sprawie. W piśmie datowanym na 29 lutego 2012 r. skarżący Z. M. wskazał, że wnioskodawca odciął dopływ wody do przedmiotowego lokalu, lecz skarżący dostarcza do niego wodę w baniakach. Odnośnie dopływu energii elektrycznej skarżący podniósł, iż jego zdaniem zakład energetyczny odciął jej dopływ. Ponadto zaznaczył, iż opłaty za lokal za trzy osoby dokonywał do śmierci swej matki w 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, stwierdzenie nieważności bądź stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.". Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest art. 15 ust. 2 ustawy stanowiący, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. "Miejscem stałego pobytu" zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy jest miejsce zamieszkania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Skarżący zarzucił niepowołanie w sentencji decyzji art. 6 ust. 1 ustawy. Zarzut jest zasadny, ale nie może prowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji, ponieważ błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji administracyjnej nie prowadzi automatycznie do uchylenia decyzji w postępowaniu przed sądem administracyjnym, jeżeli podstawa taka istnieje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2001 r., sygn. akt I SA 1425/99). W niniejszej sprawie istnieje art. 6 ust. 1 ustawy, który został powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W świetle art. 15 ust. 2 ustawy jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego stałego zameldowania jest ustalenie przez organ, że osoba ta faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, który podziela również Sąd w niniejszym składzie, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu omawianego art. 15 ust. 2 ustawy, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Innymi słowy, chodzi tu o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Zamiar ten ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy ustaleniu zamiaru nie można jednak poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie to, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Zgodnie z art. 153 p. p. s. a. Sąd i organy związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 243/10. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że organy naruszyły przepisy prawa procesowego, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd wskazał, że organ pierwszej instancji dopuszczając dowód z zeznań świadków nie podjął czynności zmierzających do zapewnienia stronom (w tym skarżącemu) udziału w tej fazie postępowania, a nadto organ przystąpił do przeprowadzania dowodów osobowych w sytuacji, gdy nie zostało stronie doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu wezwania kierowane przez organ do osób, które miały składać zeznania - H. S., B. P., E. M., T. K., B. K. - nie określały konkretnej daty i godziny stawienia się w siedzibie organu w celu złożenia zeznań w charakterze świadka, stąd skarżący nie został powiadomiony o terminie przesłuchania wyżej wymienionych świadków. Przeprowadzając dowód z oględzin przedmiotowego lokalu organ również nie zawiadomił strony o terminie i miejscu tej czynności. Wezwany w charakterze świadka B. K. nie stawił się, zaś organ nie poczynił żadnych czynności mających doprowadzić do jego przesłuchania. Organ nie wyjaśnił, czy I. M. jest stroną czy przedstawicielem ustawowym małoletniej K. M. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 marca 2010 r. wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy powinny ustalić przedstawiciela małoletniej K. M., zawiadomić strony o wszczęciu postępowania, przeprowadzić postępowanie dowodowe z poszanowaniem przepisów proceduralnych, ze szczególnym uwzględnieniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k. p. a) oraz z uwzględnieniem wskazań Sądu przedstawionych w powyższych rozważaniach. Zdaniem Sądu konieczne będzie przeprowadzenie dowodu na okoliczność odcięcia przez dostawcę energii elektrycznej do przedmiotowego lokalu oraz ustalenie adresu szkoły, do której uczęszcza małoletnia K. M. Zasadne będzie także przesłuchanie w charakterze świadka K. G. W związku z powyższymi wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r. Sąd orzekający w niniejszym składzie uważa, że organu uczyniły im zadość. Zgodnie z oświadczeniem I. M. jest ona przedstawicielem ustawowym małoletniej K. M. (k. 128 akt adm.), która uczęszcza do Liceum Ogólnokształcącego im. [...] przy ul. [...] (k. 128 akt adm.). Pismami z dnia 15 lipca 2010 r., doręczonymi I. M. jako przedstawicielowi ustawowemu małoletniej K. M. (k. 106 i 109 akt adm.), pełnomocnikowi Z. M. (k. 107 i 114 akt adm.) i wnioskodawcy J. G. (k. 108 i 115 akt adm.) Prezydent W. wezwał ich do dostarczenia dowodów dla potwierdzenia prawdziwości ich twierdzeń i aktualnych wyjaśnień w postępowaniu w sprawie wymeldowania z przedmiotowego lokalu Z. M. i K. M. Pisma te w ocenie Sądu mogą być uznane za zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania, gdyż wskazuje rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania (wymeldowania z przedmiotowego lokalu Z. M. i K. M.; por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 939/07). Odnośnie zarzutu uwzględnienia wnioskodawcy J. G. jako strony postępowania należy wskazać na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 1/11, zgodnie z którą osoba dysponująca tytułem prawnym do lokalu jest stroną, w rozumieniu art. 28 k. p. a., w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie z tego lokalu innej osoby, prowadzonym na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy. Wnioskodawca J. G. dysponuje tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu. Zgodnie ze znajdująca się w aktach adm. umową (k. 3-9) jest on użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowy lokal. Zgodnie zaś z art. 235 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), zwanej dalej "k. c.", budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. Stosownie do art. 235 § 2 k. c. przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym. Powyższe wskazuje, że J. G. właścicielowi budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal, przysługuje status strony w postępowaniu o wymeldowanie skarżących Z. M. i K. M. z pobytu stałego z tego lokalu. Kontynuując rozważania związane z wykonaniem wskazań co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r. należy podnieść, iż pismem z dnia 11 sierpnia 2010 r. (k. 118 akt adm.), doręczonymi I. M. jako przedstawicielowi ustawowemu małoletniej K. M. w dniu 31 sierpnia 2010 r. (k. 122 akt adm.), pełnomocnikowi Z. M. w dniu 25 sierpnia 2010 r. (k. 121 akt adm.) i wnioskodawcy J. G. w dniu 19 sierpnia 2010 (k. 120 akt adm.) Prezydent W. zawiadomił o przeprowadzeniu dowodu z oględzin przedmiotowego lokalu w dniu 14 września 2010 r. o godz. 13:00. Pismami z dnia 11 października 2010 r. (k. 130-136) organ pierwszej instancji wezwał T. K., S. K., B. K., E. M., H. S. i B. P. do stawienia się na rozprawę administracyjną w dniu 16 listopada 2010 r. w charakterze świadków oraz wezwał na nią I. M. jako przedstawiciela ustawowego małoletniej K. M., pełnomocnika Z. M. i wnioskodawcę J. G. Na rozprawę administracyjną stawili się wszyscy wyżej wymienieni świadkowie, z wyjątkiem B. P., którzy byli przesłuchiwani w obecności stron (k. 154-185). Druga rozprawa administracyjna odbyła się w dniu 14 grudnia 2010 r., na której obecne były strony, a podczas której przesłuchano jako świadków B. P., A. G. i E. M. Odnośnie dowodu na okoliczność odcięcia przez dostawcę energii elektrycznej do przedmiotowego lokalu należy zaznaczyć, że na ta okoliczność wskazują zarówno zeznania J. G. złożone w charakterze strony (k. 111-112 akt adm.), jak i oświadczenie skarżącego Z. M. zawarte w piśmie datowanym na 29 lutego 2012 r. (k. 98). Skarżący zarzucił naruszenie art. 10 k. p. a. wskutek uniemożliwienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu w efekcie niezawiadomienia o zakończeniu postępowania w sprawie, również w postępowaniu odwoławczym, o możliwości wypowiedzenia się co do tego materiału i zgłoszenia nowych wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji. W związku z tym zarzutem należy wskazać, iż pismem dnia 18 stycznia 2011 r. (k. 246 akt adm.) organ zawiadomił I. M. o powyższym uprawnieniu. Pismo to doręczone zostało I. M. w dniu 8 lutego 2011 r. (k. 254 akt adm.), pełnomocnikowi Z. M. w dniu 26 stycznia 2011 r. (k. 248 akt adm.) i pełnomocnikowi wnioskodawcy J. G. w dniu 25 stycznia 2011 r. (k. 249 adm.). W związku z treścią tego pisma stanowiącego, że "proszę strony o zapoznanie się z aktami sprawy" uznać trzeba, że mimo wskazania jako adresata jedynie I. M., w istocie skierowane ono było do wszystkich stron. Doręczenie im tego pisma zadośćuczynienia więc zdaniem Sądu wymogowi, o którym mowa w art. 10 § 1 k. p. a. W tym stanie rzeczy wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji w dniu 24 marca 2011 r. nie narusza praw stron związanych z art. 10 § 1 k. p. a. Skoro bowiem pismo w trybie art. 10 § 1 k. p. a. doręczono pełnomocnikowi Z. M. w dniu 26 stycznia 2011 r. (k. 248 akt adm.), a I. M. w dniu 8 lutego 2011 r. (k. 254 akt adm.), to mieli oni wystarczającą ilość czasu na ustosunkowanie się do zgromadzonego materiału dowodowego. Organ odwoławczy nie zadośćuczynił wymogom art. 10 § 1 k. p. a., ale zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Pełnomocnik skarżącego Z. M. wskazał, że w odwołaniu od decyzji Prezydenta W. wniósł o przesłuchanie Z. M. (osobiście), I. M. (w imieniu małoletniej córki K. M.) i M. W. Zdaniem Sądu przeprowadzenie tych dowodów nie wpłynęłoby na wynik sprawy, stąd nie można uznać, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k. p. a. prowadzi do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu materiał dowodowy wskazuje na dobrowolne i trwałe opuszczenie przedmiotowego lokalu przez skarżących. Przemawiają za tym wyjaśnienia J. G. oraz zeznania mieszkańców przedmiotowego budynku i jednocześnie świadków T. K., S. K. i B. K. Zeznania te są wiarygodne, spójne i logiczne. Osoby te posiadają wiedzę w omawianej sprawie, ponieważ na stałe mieszkają w przedmiotowym budynku. Również zeznania A. G. potwierdzają powyższe ustalenia wskazujące, że skarżący nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu od około 6-7 lat. Organ zasadnie nie dał więc wiary korzystnym dla skarżących zeznaniom świadków A. P. i N. K. jako nie korespondującymi z powyższym materiałem dowodowym. W trakcie postępwoania ustalono, że w lokalu nie ma prądu elektrycznego, gazu, a także wody bieżącej, co w świetle doświadczenia życiowego prowadzi do konstatacji, iż zamieszkiwanie w takich warunkach w XXI w. wydaje się bardzo trudne, jeśli nie niemożliwe. Nie może zmienić tego argument skarżącego o dostarczaniu wody w baniakach, podniesiony w trakcie oględzin lokalu. Zarejestrowanie działalności gospodarczej i określenie adresu do doręczeń w lokalu, w którym prowadzący działalność nie mieszka, nie może mieć znaczenia w sprawie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k. p. a. w zw. z art. 10 k. p. a. przez załatwienie sprawy przed uostatecznieniem się postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania o wymeldowanie skarżących należy wskazać, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r. o odmowie zawieszenia postępowania - mimo że zostało wydane siedem dnia przed wydaniem zaskarzonej decyzji - nie zostało zaskarżone do sądu administarcyjnego i uostateczniło się w terminie trzydziestu dni od doręczenia go stronom. Uznać więc należy, że w takich okolicznościach wydanie zaskarżonej decyzji było prawidłowe. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p. p. s. a. orzeczono jak w sentencji wyroku.