IV SA/Wa 1353/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego "S" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. - oddala skargę - Zaskarżoną przez Stowarzyszenie[...] z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...]Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po ponownym rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia [...]oraz Stowarzyszenia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. z [...]. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji wytwórni emulsji asfaltowych na terenie działek ewidencyjnych nr [...] w obrębie [...]przy ul. O. w N.. Stan sprawy przedstawia się następująco: Pismem z dnia [...]. T. Spółki z o.o. w W. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji wytwórni emulsji asfaltowych na terenie dz. ew. nr [...]w obr. [...]przy ul. O. w N.. Decyzją z dnia [...]. Burmistrz Miasta N. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji wytwórni emulsji asfaltowych na terenie dz. ew. nr [...]w obr. [...]przy ul. O. w N.; W wyniku rozpatrzenia odwołania T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...], Nr [...], uchyliło w/w decyzję organu I instancji wskazując w szczególności, ze z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, czy inwestor złożył prawidłowy wniosek o wydanie decyzji środowiskowej, na podstawie akt sprawy nie można ustalić liczby stron postępowania i w konsekwencji ocenić, czy w sprawie ma zastosowanie tryb zawiadamiania, o którym mowa w art. 49 kpa w zw. z art. 74 ust. 3 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Ponadto wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - organ I Instancji nie zweryfikował, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z planem miejscowym, jaki jest zakres jej oddziaływania, czy istotnie - planowana inwestycja jest sprzeczna z Programem Ochrony Powietrza przyjętym uchwałą Sejmiku Województwa M. nr [...], z dnia [...]w sprawie określenia programu ochrony powietrza dla strefy powiat n., oraz uchwałą Sejmiku Województwa M. nr [...], z dnia [...]. w sprawie określenia programu ochrony powietrza dla stref w województwie m. (organ nie zbadał, czy dane zawarte w Programach dotyczące oceny jakości powietrza są aktualne i nie porównał ich z emisjami, które przewidywane są dla planowanej inwestycji, a wynikają w szczególności z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium stwierdziło, że przy wydawaniu skarżonej decyzji organ I instancji naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 kpa. Kolegium dostrzegło też, że oceniając wpływ planowanej inwestycji na środowisko organ kilkakrotnie opierał się nie na zgromadzonych w aktach dowodach (jak w szczególności raport oddziaływania na środowisko), lecz na niepopartych dowodami przypuszczeniach, porównując oddziaływanie planowanej inwestycji, do już istniejącej, diametralnie innej, niż planowana. Wydając przedmiotową decyzję organ nie rozważył jednocześnie interesu społecznego i indywidualnego (inwestora), lecz - jak wynika z uzasadnienia decyzji - kierował się wyłącznie szeroko pojętym interesem społecznym. W dniu [...] Burmistrz Miasta N. wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji w. na terenie dz. ew. nr [...] w obr.[...] przy ul. O. w N. Powyższą decyzję zaskarżyły organizacje społeczne: "Stowarzyszenie [...]" oraz Stowarzyszenie [...]. W odwołaniach podniesiono w szczególności, że w sprawie nieprawidłowo zastosowano § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Burmistrz posłużył się nieprawidłowym zwrotem ustalając w decyzji środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, zamiast ustalić środowiskowe uwarunkowania inwestycji. Wątpliwości budzi sposób ustalenia przez organ I instancji stron postępowania. Decyzję opublikowano w publicznie dostępnym wykazie po niemal miesiącu od daty jej wydania. Decyzja narusza przepisy art. 62 i 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 7, 77, 107 § 3 oraz 10 § 1 kpa. Organ I instancji nie odniósł się do uwag organizacji społecznych i mieszkańców oraz SKO. Nie są wiarygodne informacje zawarte w piśmie z dnia [...]., w którym WIOŚ Delegatura w C., dla potrzeb opracowanego w sprawie raportu, określił tło uśrednionych rocznych stężeń zanieczyszczeń powietrza w miejscu zainwestowania. Autorka raportu błędnie stwierdza, że emisja zanieczyszczeń z planowanego przedsięwzięcia nie będzie powodowała przekroczenia standardów jakości powietrza poza terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny, podczas gdy standardy te są już przekroczone. Potwierdzają to również dowody z filmu i dokumentacji zdjęciowej. Realizacja planowanego przedsięwzięcia naruszy postanowienia planu miejscowego i znacznie ograniczy przeprowadzenie planu naprawczego. Przedstawiona w raporcie informacja dotycząca emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych z istniejącej W. jest dla niektórych substancji zaniżona i nie pozwala na prawidłowe oszacowanie łącznego wpływu na środowisko planowanej inwestycji. W raporcie nie ma analizy wpływu na zdrowie ludzi wykorzystywanej do produkcji emulsji bitumicznej urotropiny. W zawartym w raporcie wykazie odpadów nie uwzględniono przepracowanego oleju służącego do ogrzewania zbiorników asfaltu i emulsji. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy w/w/ decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniosło Stowarzyszenie [...]. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 697/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wymienioną decyzję Kolegium. W uzasadnieniu wymienionego wyroku stwierdzono, że organ odwoławczy wydając kontrolowaną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k p a. dopuścił się jego naruszenia, jak również naruszenia art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydana decyzja nie czyni zadość powołanym wyżej przepisom prawa procesowego, zwłaszcza w aspekcie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i dokonania oceny dowodów w niej zgromadzonych, w szczególności raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz wyjaśnieniami składanymi w trakcie postępowania przez inwestora, której odzwierciedleniem winno być uzasadnienie rozstrzygnięcia. Sąd zaakcentował, że zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, a zwłaszcza oceny, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji i odpowiada wymogowi art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji. Jest to niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą być uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego. Aby takie wymagania mogły być określone, raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Rzeczą więc organu administracji jest rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. W ocenie Sądu organ nie zadośćuczynił powyższemu obowiązkowi. Swoją kontrolę ograniczył do stwierdzenia, że raport jest prawidłowy, logiczny, kompletny i zgodny z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Oparł się wyłącznie na wybiórczych wyjaśnieniach autorki raportu, udzielonych w związku z treścią odwołania skarżącego, uznając je za spójne i racjonalne, w żaden sposób ich nie weryfikując i nie zauważając, że dotyczą one tylko pewnych jego elementów. Obowiązkiem Kolegium było dokonanie własnej analizy raportu oraz oceny prawnej, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniach, w szczególności zarzutu skarżącego dotyczącego oddziaływania przedsięwzięcia na ludzi i zaniżenia wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza, opartego o wymienione w środku zaskarżenia dokumenty i porównanie emisji zanieczyszczeń z dwóch instalacji tego samego typu. W myśl art. 80 k.p.a. organy administracji publicznej mają prawo swobodnej oceny dowodów. Zaś uznanie treści raportu za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie bez uprzedniej jego oceny i przekonywującego do swoich racji uzasadnienia zajmowanego stanowiska stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd przyznał rację organowi, że dowód w postaci filmu nie może świadczyć o przekroczeniu norm jakości powietrza przez planowane co dopiero przedsięwzięcie, a nadto, że takie przekroczenia występują poza terenem istniejącego zakładu. Nie mniej organ stawiając taką tezę powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...]przez M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w wyniku, której nie stwierdzono przekroczenia przez istniejącą W. warunków wydanego na rzecz tego zakładu pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Natomiast skarżący zarzucił, że kontrola ta dotyczyła wyłącznie emisji zorganizowanej, tymczasem w tego typu zakładach największym problemem jest emisja niezorganizowana (związana z: pyleniem z boksów i placu manewrowego na terenie zakładu, przywożeniem, rozładowywaniem, wywożeniem masy bitumicznej, podgrzewaniem zbiorników surowca i gotowego produktu, itp.). Sąd stwierdził, że jednak nie mógł odnieść się do tego zarzutu i dokonać weryfikacji podniesionych okoliczności, albowiem w aktach sprawy brak dokumentu zawierającego wynik kontroli, na której organ oparł zajęte stanowisko. Dokumentu tego również organ nie przesłał na wezwanie Sądu. Zatem obowiązkiem organu odwoławczego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy będzie uzupełnienie materiału dowodowego o brakujący dokument. W kontekście powyższych wywodów Sąd stwierdził, iż w kontrolowanym postępowaniu odwoławczym nie doszło do rozpoznania merytorycznego sprawy na nowo, w jej całokształcie rozumianym w sposób wyżej zaprezentowany. Sąd uznał za zasadny również zarzut skarżącego, podniesiony na rozprawie, a dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wskazał, że z akt sprawy wynika bowiem, że w trakcie postępowania odwoławczego Kolegium zwróciło się pismem z 10 grudnia 2012 r. - w trybie art. 136 k.p.a. - do inwestora o złożenie wyjaśnień dotyczących raportu i uczyniło to na skutek treści odwołania skarżącego. W załączeniu pisma przesłało kserokopię odwołania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, wyjaśnienia złożyła autorka raportu (pismo z 4 stycznia 2013 r.). Po uzyskaniu wyjaśnień organ wydał zaskarżoną decyzję. Przed wydaniem decyzji jednak nie zapewnił stronom postępowania, w tym skarżącemu, czynnego udziału w sprawie, przez umożliwienie - w trybie art. 10 § 1 k.p.a. - wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału w sprawie. Strona nie jest zobowiązana do czynnego udziału w postępowaniu, stanowi to jej uprawnienie, jednakże organ administracji ma obowiązek umożliwienia stronie skorzystania z tego uprawnienia. Przez niedopełnienie powyższego obowiązku odebrano skarżącemu prawo dające możliwość zajęcia stanowiska dotyczącego wyjaśnień będących konsekwencją jego odwołania i w istocie stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W przedstawionych okolicznościach sprawy Sąd uznał niedopełnienie przez organ drugiej instancji obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. za istotne naruszenie procedury administracyjnej dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zaznaczył, że stanowisko Sądu byłoby przeciwne, gdyby organ odwoławczy nie prowadził postępowania uzupełniającego, do tego z urzędu i na skutek treści wniesionego przez samego skarżącego środka zaskarżenia oraz związanego z treścią najważniejszego dowodu w sprawie jakim - bez wątpienia w postępowaniach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - jest raport. Wtedy bowiem zasadne byłoby oczekiwanie od skarżącego wykazania jakich konkretnie czynności procesowych - wobec braku zastosowania art. 10 § 1 k.p.a. - nie mógł dokonać i wiązać to z wpływem na wynik sprawy. Ponadto, gdyby z pisma organu, wzywającego inwestora do zajęcia stanowiska w sprawie, wynikało że przesyła je do wiadomości stron, w tym skarżącego, to również należałby zarzutowi temu odmówić zasadności. Wtedy bowiem uznano by, iż strona wiedziała, że organ odwoławczy uzupełnia postępowanie i teraz tylko od jej woli zależy czy będzie chciała wykazać się czynnym udziałem w sprawie, podjąć jakieś czynności, należycie zadbać o swój interes. Ponadto w wyroku tym Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji). W piśmie z dnia [...] inwestor wskazał, że "W załączeniu do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia: instalacja wytwórni emulsji asfaltowych na terenie W. firmy T. przesyła kartę informacyjną [...]. Wobec powyższej treści pisma, Burmistrz Miasta N. pismem z dnia [...]zwrócił się do inwestora o sprecyzowanie - czy pismo z dnia [...] jest wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "rozbudowie instalacji emulsji asfaltowych na terenie wytwórni mas bitumicznych w N. ul. O. Odpowiadając na powyższe, w piśmie z dnia [...], inwestor stwierdził, iż potwierdza, że "w dniu [...] został wniesiony przez Spółkę wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia W. w N. ul. [...]". Natomiast z tytułu raportu wynika, że jego przedmiotem jest przedsięwzięcie polegające na "budowie instalacji emulsji asfaltowych na terenie istniejącej W. w N. ul. O.. Ustalenie środowiskowych uwarunkowań nastąpiło na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie instalacji wytwórni emulsji asfaltowych na terenie nier. nr [...] przy ul. O. w N.. Nadto określając rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia podano, że "planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie instalacji emulsji asfaltowych w istniejącej hali na terenie działki nr [...] w N. przy ul. O.. Do hali zostanie dobudowane pomieszczenie kotłowni". Z kolei ze strony 9 raportu wynika, że jeszcze obok hali przewiduje się wybudowanie fundamentów pod wiatę nalewaków oraz montaż stalowej konstrukcji wiaty nalewaków wraz ze schodami i pomostem obsługowym. Wobec tak przedstawiających się rozbieżności w zakresie określenia przedmiotu przedsięwzięcia - w ramach ponownego rozpoznania sprawy - należy wyjaśnić nie tylko zakres przedsięwzięcia, ale i jakie przedsięwzięcie w istocie jest przedmiotem postępowania, albowiem pierwsze z wymienionych przedsięwzięć organ zakwalifikował do przedsięwzięć określonych w pkt 1 ust. 1 § 3 rozporządzenia, natomiast drugie polegające na budowie instalacji do produkcji mas bitumicznych kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w pkt 22 ust. 1 § 3 rozporządzenia. Wypowiadanie się do zarzutów skargi, w szczególności tych dotyczących raportu, czy zgodności przedsięwzięcia z planem zagospodarowania przestrzennego, Sąd uznał za przedwczesne. Za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący nierozpatrzenia uwag zgłoszonych przez skarżącego przed wydaniem decyzji z [...]., z racji podjęcia się ich rozpatrzenia przez organ odwoławczy, a nadto włączenia ich przez skarżącego w zakres odwołania. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno uwzględnić podniesienie wyżej okoliczności i stosując się w pełni do warunkujących prawidłowość postępowania administracyjnego przepisów, w tym zasad ogólnych i postępowania dowodowego, wydać stosowne rozstrzygnięcie. W ramach powyższego odnieść się również do zarzutu skarżącego dotyczącego pominięcia w raporcie wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 O.. Rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w pierwszej kolejności pismem z dnia [...]wezwało inwestora, organ I instancji oraz M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przesłanie wyników kontroli WIOŚ przeprowadzonej na terenie zakładu inwestora w dniu [...]. Następnie pismem z dnia [...]po uprzednim sprawdzeniu aktualnych danych o stronach postępowania, Kolegium zawiadomiło strony o zebraniu dowodów w postępowaniu odwoławczym i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz ostatecznego wypowiedzenia się w sprawie. Z prawa tego skorzystał jedynie inwestor, który pismem z dnia [...]. przedstawił swoje stanowisko. Decyzją z dnia [...]stanowiącą przedmiot zaskarżenia rozpoznawanej skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. z [...]ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji w. na terenie działek ewidencyjnych nr [...] w obrębie [...] przy ul. O. w N. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podało, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 697/13, Kolegium wyjaśniło zarówno zakres przedsięwzięcia, jak i to, jakie przedsięwzięcie jest w istocie przedmiotem postępowania. Podało, że z akt sprawy, w tym z pisma z dnia [...]. pt. "Uzupełniająca opinia merytoryczna dla potrzeb postępowania prowadzonego dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji emulsji asfaltowych na terenie istniejącej w. w N. ", pisma z dnia [...] zawierające stanowisko strony (inwestora) w przedmiocie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotem postępowania jest ocena oddziaływania na środowisko instalacji do produkcji emulsji asfaltowych - której realizację planuje się w obrębie już istniejącej W.. Dla takiej też inwestycji opracowano Raport oddziaływania na środowisko i wcześniej Kartę informacyjną przedsięwzięcia, które znajdują się w aktach sprawy. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje do wytwarzania końcowych produktów użytkowych przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych. Budowa instalacji emulsji asfaltowych na terenie istniejącej w. mas bitumicznych w N. jest taką właśnie instalacją (o której mowa w w/w przepisie rozporządzenia). Wbrew zarzutom odwołania, i zgodnie ze stanowiskiem Sądu zawartym w w/w wyroku, na podstawie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (tj. przed dniem 15 listopada 2010 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ I instancji prawidłowo zatem zastosował w/w przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Postępowanie w sprawie wszczęto bowiem w dniu [...]- w dniu złożenia przez T. Spółkę z o.o. wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a wówczas obowiązywało w/w rozporządzenie. Kolegium stwierdziło, że pomimo posłużenia się w decyzji nieprawidłowym zwrotem - poprzez ustalenie w decyzji środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, zamiast ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, co nie uszło uwadze skarżącego, nie można z tego powodu uznać, że decyzja jako taka jest wadliwa. Z jej treści nie wynika bowiem, by wydano ją niezgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej u.i.o.ś. Realizując wytyczne Sądu, rozpoznając sprawę ponownie Kolegium umożliwiło stronom czynny udział w postępowaniu odwoławczym. Zanim bowiem wydało przedmiotową decyzję, a po tym jak zgromadziło cały materiał dowodowy w ramach postępowania wyjaśniającego, pismem z dnia [...]. Kolegium zawiadomiło strony o zebraniu dowodów w postępowaniu odwoławczym, poinformowało o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przed wysłaniem zawiadomienia, Kolegium - na podstawie aktualnych wypisów z rejestru gruntów - zweryfikowało strony postępowania. Zawiadomienie wysłano w konsekwencji prawidłowo - do wszystkich stron postępowania. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomienia wynika, że doręczono je prawidłowo do wszystkich stron. Jednakże poza inwestorem, żadna z nich nie skorzystała z prawa czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym. Dalej Kolegium wskazało, że stosownie do przepisu art. 73 ust. 1 u.i.o.ś. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] T. Spółka z o.o. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W imieniu inwestora działał prawidłowo umocowany pełnomocnik S. S. Pismem z dnia [...]. radca prawny M. K., działająca w Imieniu P. Spółki Akcyjnej w W., poinformowała Kolegium, że P. Spółka Akcyjna w W. jest następcą prawnym T.. Na tą okoliczność pełnomocnik P. Spółki Akcyjnej w W. dołączyła stosowne dokumenty-poświadczoną informację z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego oraz odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego o przekształceniu T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Spółkę Akcyjną w W.. Następnie Kolegium wskazało, że zgodnie z przepisem art. 74 ust. u.i.ś.o., jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Poprzednio rozpatrujący sprawę skład orzekający Kolegium dostrzegł, że w rozpatrywanej wówczas sprawie organ I instancji skorzystał z dobrodziejstwa w/w przepisów, jednakże z akt sprawy w ogóle nie wynikało, czy były po temu podstawy. Wobec braku wypisów z ewidencji gruntów dla nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, na której zaplanowano inwestycję, nie można było ustalić liczby stron postępowania i w konsekwencji ocenić, czy w sprawie ma zastosowanie tryb zawiadamiania, o którym mowa w w/w przepisach. Na podstawie materiału aktualnie zgromadzonego w sprawie Kolegium ustaliło, że organ I instancji prawidłowo określił i zawiadomił strony niniejszego postępowania, przy czy z uwagi na ich liczbę nieprzekraczającą 20 osób, zasadnie organ I instancji odstąpił od stosowania trybu przewidzianego w przepisie art. 49 kpa. Organ odwoławczy zaznaczył, że przepisy u.i.o.ś. nie określają dokładnie kto jest stroną postępowania o wydanie decyzji środowiskowej. Dlatego w zakresie nieuregulowanym należy stosować przepis ogólny - art. 28 kpa. W konsekwencji, jeżeli zainteresowana udziałem w postępowaniu osoba z własnej inicjatywy wystąpi do organu prowadzącego to postępowanie z żądaniem uznania jej za stronę postępowania jednocześnie wykazując, że ma w udziale w tym postępowaniu interes zarówno faktyczny, jak i prawny, wówczas organ - o ile potwierdzi występowanie obu interesów, uzna taką osobę za stronę. W rozpatrywanej sprawie mieszkańcy, o których pisze skarżący nie wykazali w żadnym z pism kierowanych do organu I instancji, aby mieli interes zarówno faktyczny, jak i prawny w przedmiotowym postępowaniu. Kolegium stwierdziło, wobec powyższego, że strony w przedmiotowej sprawie ustalono prawidłowo. W ocenie Kolegium aktualnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i do stwierdzenia, że w sprawie należało wydać decyzję pozytywną. Planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym. Stosownie do jego zapisów nieruchomość, na której zaplanowano inwestycję, znajduje się na terenach o podstawowym przeznaczeniu jako tereny produkcyjno-przemysłowe, drobnej wytwórczości, przetwórstwa, magazynów, składów, baz, oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta N. (uchwała Rady Miejskiej w N. Nr [...] z dnia [...].; Dz. Urzęd. Woj. Maz. z [...]) symbolem 2.1. AP. Zgodnie z punktem 1.4 Planu, szkodliwość i uciążliwość działalności gospodarczej nie może przekraczać granic wydzielonych działek. Zakazuje się lokalizacji działalności szczególnie szkodliwej. Eksploatacja instalacji powodującej wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości powietrza poza terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do szczególnie szkodliwych. Po pierwsze, nie jest ono ujęte w gronie przedsięwzięć, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lecz takich, które tylko potencjalnie znacząco mogą na nie oddziaływać. Po wtóre, jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach, przedsięwzięcie to nie będzie znacząco oddziaływać na tereny sąsiednie, w szczególności zaś nie spowoduje przekroczenia standardów jakości powietrza poza terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny. Dowodzą tego dokumenty zgromadzone w sprawie. Po pierwsze, zapisy Załącznika nr 1 do Karty informacyjnej przedsięwzięcia (stanowiącego analizę wpływu przedsięwzięcia na powietrze). Zawarte w tym dokumencie obliczenia wskazują, że dla wszystkich rodzajów zanieczyszczeń i dla wszystkich instalacji przy uwzględnieniu emisji maksymalnych (zestawionych w rozdziale 6 przedmiotowego załącznika), we wszystkich punktach, dotrzymane są wartości odniesienia substancji w powietrzu i dopuszczalne poziomy substancji. Emisje substancji pochodzące z analizowanego, nowego przedsięwzięcia w minimalny sposób wpływają na stężenia w otaczającym powietrzu (s. 26 Załącznika). Dowodzi tego Raport oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, w którym wskazano, że wielkości emisji niezorganizowanej (której źródłem będą samochody ciężarowe przywożące asfalt i wywożące emulsję) są na tyle małe, że pominięto je w dalszej analizie rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu, gdyż nie będzie ona wpływała na stężenia substancji w powietrzu wokół zakładu (Raport s. 32 I 34). Odnośnie natomiast emisji zorganizowanej Raport stanowi, że analiza wpływu przedsięwzięcia na powietrze wykazała, że we wszystkich punktach zarówno na powierzchni ziemi, jak i w miejscach występowania zabudowy mieszkaniowej - dotrzymywane są wartości odniesienia substancji w powietrzu i dopuszczalne poziomy substancji. Emisje substancji pochodzące z analizowanego nowego przedsięwzięcia w minimalny sposób wpływają na stężenia w otaczającym powietrzu. Przeprowadzone obliczenia wykazały, że dla wszystkich instalacji, we wszystkich punktach dotrzymywane są wartości odniesienia substancji w powietrzu i dopuszczalne poziomy substancji (Raport s. 51 i 56). Powyższe stanowisko potwierdziła autorka w/w Raportu w piśmie z dnia [...]. O oddziaływaniu przedsięwzięcia w granicach terenu inwestora traktuje także sporządzona na zlecenie inwestora "Uzupełniająca opinia merytoryczna dla potrzeb postępowania prowadzonego dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji emulsji asfaltowych na terenie istniejącej w. mas bitumicznych w N. " sporządzona w dniu [...]. przez M. F. biegłego z listy Wojewody [...]. w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Z opinii tej wynika, że uwzględnienie w Raporcie wszystkich istniejących i projektowanych źródeł emisji zorganizowanej nastąpiło pomimo braku prawnego obowiązku ich uwzględniania po stronie badającego emisję. Świadczy to o dobrej woli osób przeprowadzających analizę i jednocześnie odpowiada dobrej praktyce wykonywania tego typu analiz. Wykonana w ten sposób analiza uwzględnia skumulowane oddziaływania całego zakładu (wraz z już istniejącą częścią). Analiza źródeł emisji niezorganizowanej takich jak unos pyłu z przeładunku kruszywa, odparowania substancji z masy bitumicznej itd. nie jest zasadna o tyle, że nie jest możliwa do pomierzenia, ani wiarygodnego oszacowania metodami obliczeniowymi. Pozostałe źródła emisji niezorganizowanej (z samochodów) zostały obliczone. Odnośnie emisji dwutlenku azotu w ilości 40% (przyjętej do obliczeń w Raporcie) wskazać należy, że ta ilość jest aż nadto wystarczająca. Na tą okoliczność autor Opinii przedstawił stosowne obliczenia i scharakteryzował reakcje chemiczne, które zachodzą w powietrzu w związku z dostawaniem się do niego tlenków azotu powstających w procesie spalania paliw. W ocenie autora opinii przyjęcie, że dwutlenek azotu stanowi nawet 100% emisji, nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych wartości stężeń tej substancji ani na swoim wewnętrznym terenie, ani poza jego granicami. Przedmiotowa inwestycja spowoduje wzrost emisji substancji zanieczyszczających do powietrza o mniej, niż 1 % (Opinia s. 5 - 7). Na podstawie wymienionych wyżej dokumentów organ odwoławczy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, co powodowałoby przekroczenia standardów jakości powietrza poza terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny. Kolegium zaznaczyło, że analiza materiału dowodowego dowiodła również, że planowane przedsięwzięcie nie będzie źródłem szkodliwości i uciążliwości wykraczających poza granice wydzielonych działek. Poza emisją gazów i pyłów do powietrza, o czym wyżej była mowa, przedsięwzięcie wiąże się z emisją hałasu, ścieków i odpadów do środowiska. Jednakże eksploatacja inwestycji nie spowoduje przekroczenia prawnie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Karta informacyjna s. 21, Raport s. 54 i 57). Jakkolwiek funkcjonowanie przedsięwzięcia wiąże się z powstawaniem ścieków bytowych i odpadowych, to z uwagi na fakt, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest planowane w ramach już działającej wytwórni mas bitumicznych, wzrost ilości ścieków bytowych o 27% w stosunku do stanu obecnego nie spowoduje naruszenia umowy zawartej z odbiorcą ścieków (Karta Informacyjna, s. 22, Raport s. 58). Oznacza to w konsekwencji, że ścieki bytowe będą odbierane i neutralizowane w sposób prawem określony, nie będzie to zatem powodować uciążliwości ani dla terenu inwestora, ani w sąsiedztwie przedsięwzięcia. Realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie w ogóle na stan i skład ścieków deszczowych (Karta informacyjna, s. 22). Powstałe w związku z działalnością instalacji odpady będą przekazywane do określonych prawem odbiorców i przez nich utylizowane (Karta informacyjna, s. 23, Raport s. 58, Opinia, s. 7). W konsekwencji powyższego - zdaniem Kolegium - nie można zgodzić się z zarzutem odwołania, jakoby przedsięwzięcie niebyło zgodne z obowiązującym planem miejscowym. W zaskarżonej decyzji organ I instancji rozważał również zgodność planowanego przedsięwzięcia z Programem Ochrony Powietrza. Dla terenu, na którym planowana jest inwestycja uchwalono dwa Programy Ochrony Powietrza (uchwała Sejmiku Województwa M. nr [...], z dnia [...]w sprawie określenia programu ochrony powietrza dla strefy powiat n., oraz uchwałą Sejmiku Województwa M. nr [...], z dnia [...]. w sprawie określenia programu ochrony powietrza dla stref w województwie m., w którym został przekroczony poziom docelowy benzo(a)pirenu jako wskaźnika wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w powietrzu). Rozważając powyższe Kolegium wskazało, że programy ochrony powietrza mają rangę przepisów prawa miejscowego. Wprawdzie nie wynika to wprost z przepisów prawa, niemniej w praktyce programy te powinny być wydawane na czas określony. Skoro bowiem wojewódzki inspektor ochrony środowiska jest zobowiązany w każdym roku do przedstawienia marszałkowi województwa informacji o ocenie substancji w powietrzu, to i organ wykonawczy samorządu w oparciu o nie powinien podjąć działania zmierzające do aktualizacji już obowiązujących programów albo opracowania nowych programów. Jedynie w sytuacji, w której stan środowiska (w tym przypadku powietrza) nie uległ zmianie, nie będzie zachodziła konieczność aktualizacji obowiązujących programów ochrony powietrza. Z powyższego wynika zatem, że programy te należy uwzględniać przy wydawaniu decyzji środowiskowej. Analizując jednak czy dane przedsięwzięcie pozostaje zgodne z w/w programami, należy każdorazowo zbadać, czy dokonane w planach oceny jakości powietrza są aktualne i porównywać te aktualne dane z emisjami, które przewidywane są dla konkretnej planowanej inwestycji (dane o tych emisjach wynikają w szczególności z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). W rozpatrywanej sprawie ustalono, że Program Ochrony Powietrza przyjęty uchwałą Sejmiku Województwa M. nr [...] z dnia [...]. w sprawie określenia programu ochrony powietrza dla strefy powiat n. nie obowiązuje. Nowy Program Ochrony Powietrza dla Województwa M. nie został natomiast uchwalony. W konsekwencji powyższych ustaleń Kolegium stwierdziło, że nie można uzależniać wydania decyzji środowiskowej od zapisów nieobowiązującego Programu. Obowiązujący natomiast Program Ochrony Powietrza przyjęty uchwałą Sejmiku Województwa M. nr [...], z dnia [...]. w sprawie określenia programu ochrony powietrza dla stref w województwie m., w którym został przekroczony poziom docelowy benzo(a)pirenu jako wskaźnika wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w powietrzu, w odniesieniu do powiatu n. stanowi w szczególności, że największy udział w emisji benzo(a)pirenu w pasie 30 km wokół strefy powiat n. ma emisja powierzchniowa, związana głównie z ogrzewaniem indywidualnym (72% całkowitej emisji napływowej). W dwóch miejscowościach w/w powiatu odnotowano przekroczenie poziomu docelowego benzo(a)pirenu w powietrzu - w P. i w N.. W ocenie Kolegium z powyższego wynika, że planowana inwestycja nie narusza obowiązującego Programu Ochrony Powietrza. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżących Kolegium wskazało, że wprawdzie organ I instancji pominął rozpatrzenie w decyzji uwag złożonych tuż przed jej wydaniem przez Stowarzyszenie [...]i uchybił przez to przepisom postępowania administracyjnego, to niemniej, po zapoznaniu się z tymi uwagami, Kolegium nie uważa, aby uchybienie to miało wpływ na treść decyzji. Takie stanowisko zajął także Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę. Zdaniem Kolegium nie znajdują uzasadnienia również zarzuty kwestionujące Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Po przeanalizowaniu Raportu organ odwoławczy stwierdził, że dokument ten zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Analiza treści Raportu prowadzi do wniosku, że jest on sporządzony rzetelnie, a informacje w nim zawarte, jak i obliczenia są logiczne i spójne. Skarżący twierdzą, że w Raporcie nie przedstawiono rzeczywistej emisji zanieczyszczeń z planowanej instalacji w kontekście skumulowanego oddziaływania wraz z wytwórnią mas bitumicznych, szczególnie na zdrowie ludzi. Na tą okoliczność przywołują dokumenty, w tym także dotyczące innego zakładu. Zdaniem organu odwoławczego nie jest uzasadnione porównywanie analizowanego przedsięwzięcia z innym, nie będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Przede wszystkim dlatego, że nie jest ono przedmiotem tego postępowania, a w konsekwencji nie są znane wszystkie parametry i dane na temat tego z pozoru może i podobnego przedsięwzięcia. W konkretnym zatem postępowaniu należy ograniczyć zakres analizy zarówno prawnej, jak i faktycznej do przedsięwzięcia, które jest przedmiotem tego postępowania. Po wtóre, Raport zawiera informacje na temat oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ludzi (Raport, s. 59). Po zapoznaniu się z pozostałymi zapisami Raportu potwierdza się zawarte w punkcie 14.5 tego dokumentu stwierdzenie o braku oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ludzi. Szczególnie istotne w tym zakresie fragmenty Raportu dotyczą oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza, hałasu, ścieków I odpadów do środowiska), - które to oddziaływanie mieści się w określonych prawem ramach i nie wykracza poza teren zakładu. Wbrew twierdzeniom skarżących w Raporcie uwzględniono oddziaływania skumulowane i to pomimo niejasnych w tym zakresie przepisów odnośnie zasad prowadzenia badań, na co wyżej także zwróciło Kolegium uwagę. W ramach analizy skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia i istniejącej wytwórni mas bitumicznych w Raporcie dokonano analizy zarówno istniejących, jak i projektowanych źródeł emisji (tzw. emitorów) - (Raport s. 24 -32, s. 34-36). Analiza ta wykazała, że dla każdej z badanych substancji zarówno dla instalacji technologicznej, jak i dla wszystkich instalacji w zakładzie emisje wzrosną o znacznie mniej, niż 1%. Kolegium wskazało, że w Raporcie podano przewidywane emisje pochodzące od samochodów ciężarowych. Natomiast inne emisje niezorganizowane, o których mowa w odwołaniu, nie są możliwe do pomierzenia, ani wiarygodnego oszacowania metodami obliczeniowymi (Opinia, s. 4). Kolegium nie znalazło żadnego argumentu, który podważałby to twierdzenie. Przyjęta w Raporcie wartość dwutlenku azotu na poziomie 40% jest aż nadto wystarczająca (Opinia, s. 5, w której autor w sposób precyzyjny i przystępny wyjaśnił w jaki sposób należy obliczyć stężenie tej substancji w powietrzu). Przyjęta w Raporcie metoda obliczeń jest w pełni zgodna z treścią rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. W oparciu o zapisy tego rozporządzenia w Raporcie prawidłowo uwzględniono aktualny stan jakości powietrza. Kolegium podtrzymało wcześniej prezentowane przez siebie stanowisko odnośnie dowodu w postaci filmu, który ujawnia, że podczas załadunku materiałów rozprzestrzeniają się znaczne dymy i pary, a włazy w samochodach transportujących rozgrzane masy są otwarte i w konsekwencji zapach i zanieczyszczenia są emitowane do powietrza poza granicami nieruchomości, co rzutować może w przyszłości, w sytuacji rozbudowy instalacji o wytwórnię emulsji asfaltowych na stan jakości powietrza. Podniosło, że orzekający w sprawie Sąd, stwierdził, że dowód powyższy nie może stanowić o ewentualnych przekroczeniach norm jakości powietrza przez planowaną dopiero inwestycję. W odniesieniu zaś do działającej instalacji nie jest wystarczającym dowodem na to, że takie przekroczenia poza terenem istniejącego zakładu występują. Tym bardziej, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] przez M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie stwierdzono przekroczenia przez istniejącą W. Mas Bitumicznych warunków wydanego na rzecz tego zakładu pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Dokument ten dołączono do akt sprawy, zgodnie z zaleceniem Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Odnośnie zarzutu skarżących w kwestii braku określenia w Raporcie wartości stężeń urotropiny w powietrzu Kolegium wskazało na dwa dokumenty znajdujące się w aktach, pierwszy z nich - wyjaśniające pismo autorki Raportu z dnia [...], w którym stwierdzono, że w procesie produkcji emulsji asfaltowej emisja urotropiny nie występuje, bowiem ulega ona całkowitemu rozpuszczeniu podczas wytwarzania emulsji. W drugim - w/w Opinii - wyjaśniono, że w kwestii emisji urotropiny można mówić tylko o ewentualnych ubytkach tego surowca (traktowanego jako pył) w procesach przeładunku i transportu. Marnotrawstwo surowców produkcyjnych nie leży w interesie prowadzącego instalację. Należy domniemywać, że nie będzie możliwości przedostania się urotropiny do powietrza (Opinia, s. 7). Na podstawie powyżej zacytowanych dokumentów należy wnosić, że istotnie - jak twierdzą skarżący - nie można wykluczyć przypadków emisji urotropiny do powietrza. Jednakże jeśli takowa w ogóle wystąpi, to w skali minimalnej, w procesach przeładunku i transportu. W tym stanie rzeczy trudno przeprowadzić miarodajną analizę takiej ewentualnej emisji. Trudno też twierdzić, aby taka potencjalna jedynie emisja miała wpływać negatywnie na zdrowie ludzi. Podnoszące ten argument Stowarzyszenie także nie wykazało, aby taka emisja miała nastąpić. W ocenie Kolegium za przekonywające należy uznać ustosunkowanie się w Opinii do kolejnego zarzutu skarżącego - w kwestii niewykonania w latach 2010 i 2011 pomiarów emisji fenolu, węglowodorów aromatycznych i benzo(a)pirenu. Słusznie jej autor wyjaśnił (Opinia, s. 7), że Raport dotyczy instalacji planowanej, a nie już istniejącej wytwórni mas bitumicznych. Zatem w ocenie Kolegium badanie w Raporcie emisji z tej wytwórni na przestrzeni lat ubiegłych nie jest niczym uzasadnione. Jak wyżej wskazano, przeprowadzone w Raporcie aktualne analizy emitorów istniejących i planowanych są wystarczające dla ustalenia zakresu emisji zanieczyszczeń w postaci gazów i pyłów, które wystąpią w wyniku funkcjonowania przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium zaniechanie ujęcia w Raporcie odpadów w postaci przepracowanego oleju i zużytych wkładów z węgla aktywnego nie odbiera temu dokumentowi wiarygodności, ani nie czyni go wadliwym. Wszelkie odpady związane z funkcjonowaniem instalacji będą na podstawie stosownej umowy odbierane i utylizowane przez wyspecjalizowanych odbiorców, zgodnie z obowiązującymi w zakresie odpadów przepisami prawa. Dotyczy to więc również odpadów, które tylko okresowo będą występowały. Orzekający w sprawie Sąd wskazał także, że należy odnieść się do zarzutu skarżącego, że w raporcie pominięto wpływ planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 – O.. Kolegium wskazało, że na podstawie całokształtu materiału dowodowego (m.in. zapisy Karty informacyjnej, Raportu, Opinii), można z pewnością wykluczyć negatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na ten chroniony obszar, oddalony od terenu Inwestycji o około 1,1 km. Skoro bowiem z materiału dowodowego wynika, że inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie na tereny położone poza granicami zakładu, to tym samym nie będzie oddziaływać na dalsze jego sąsiedztwo, w tym w/w obszar chroniony. W skardze na powyższą decyzję Kolegium Stowarzyszenie [...]wniosło o jej uchylenie oraz decyzji organu I instancji. Skarżące Stowarzyszenie wskazało, że w wyroku z lipca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 697/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając decyzję SKO z [...]. podzielił zarzuty Stowarzyszenia, odnoszące się do braków merytorycznych Raportu OOŚ. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia organ II instancji ponownie przeprowadzając postępowanie administracyjne nie wyjaśnił wątpliwości dotyczących: możliwości usytuowania inwestycji w związku z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego; wyliczenia emisji zanieczyszczeń do powietrza z nowej instalacji poprzez niewzięcie pod uwagę emisji niezorganizowanej; zaniżenia aktualnych (w dacie wykonywania raportu) średniorocznych stężeń zanieczyszczeń; braku prawidłowo obliczonej emisji z istniejącej instalacji w celu przeprowadzenia analizy skumulowanych zanieczyszczeń powietrza; nieodniesienia się do różnic w obliczeniach emisji istniejącej W. pomimo, że właściciel instalacji był do tego zobowiązany decyzją Starosty; nieodniesienia się do różnic w obliczeniach emisji zanieczyszczeń do powietrza z porównywalnych instalacji wytwarzających masę bitumiczną; pominięcia wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000-0. i w konsekwencji nie odniósł się w sposób przekonujący do powyższych zarzutów Sądu. Stowarzyszenie podniosło, że w dalszym ciągu uważa, że skarżony organ nieprawidłowo ocenił nasze zarzuty o niezgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu miejscowego uchwalonego [...]. uchwałą Rady Miasta nr [...], zwracając uwagę, że planowane przedsięwzięcie jest typową instalacją przemysłową. W szczególności skarżony organ nie podjął się wyjaśnienia różnic w obliczeniu przedstawionym w Raporcie zanieczyszczeń emitowanych z istniejącej instalacji w kontekście obliczeń innej instalacji tego samego producenta, przedstawionych przez Stowarzyszenie. Strona skarżąca zaznaczyła, że na ocenę stopnia oddziaływania na środowisko jakiegokolwiek przedsięwzięcia ma wpływ jego usytuowanie. Ocena wpływu np. na ludzi przedsięwzięcia tego rodzaju jak W. Mas Bitumicznych lub przedsięwzięcia planowanego W. Emulsji Bitumicznej, zależeć będzie od tego np. w jakiej odległości od zabudowań mieszkalnych są te obiekty przemysłowe usytuowane. W ocenie skarżącego nie można się też zgodzić ze stwierdzeniem, że oddziaływanie obecnie funkcjonującej instalacji – W. Mas Bitumicznych nie przekracza granic działki, do której właściciel instalacji ma prawo, o czym mają świadczyć protokoły z kontroli WIOŚ przeprowadzonej w W. Mas Bitumicznych w dniu [...]gdyż były one niepełne z uwagi na zbyt krótki czas pracy tej części instalacji, która emituje najgroźniejsze zanieczyszczenia do powietrza, co uniemożliwiło skuteczny pomiar np. wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w tym normowanego benzo/a/pirenu. Brak prawidłowo rozpoznanego oddziaływania instalacji istniejącej na terenie zainwestowania uniemożliwia przeprowadzenie analizy skumulowanego oddziaływania na środowisko. W związku z tym, skarżony organ nie dysponując wiarygodnymi danymi na powyższy temat, nie mógł ocenić możliwości zastosowania art. 144 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, do czego jest zobowiązany w przypadku niedotrzymywania standardów jakości środowiska wokół działki inwestora. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.: dalej jako p.p.s.a. ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 697/13. Zatem obecnie podstawową kwestią była ocena przeprowadzonego przez organ odwoławczy postępowania z punktu widzenia wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez sąd administracyjny na gruncie przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Podkreślić należy, że powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Wreszcie cytowana regulacja wykracza poza prawo procesowe, zawierając wskazania interpretacyjne także dla prawa materialnego, na podstawie którego następuje załatwienie sprawy. W konsekwencji wyrokiem zapadłym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 697/13 związany był zarówno organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak i obecnie orzekający Sąd. Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji, Sąd nie może zatem pominąć kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne co do dalszego postępowania, zawarte w poprzednim wyroku. Te kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu i których strona nie kwestionowała poprzez zaskarżenie orzeczenia sądowego, ponownie oceniane być nie mogą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 468/09, Lex nr 744798). Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego powyżej art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2617/11, Lex nr 1138187). Na obecnym etapie postępowania, przy uwzględnieniu również okoliczności podnoszonych w skardze, rozstrzygające znaczenie dla sprawy ma ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 697/13). Wskazanym wyrokiem została uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. z dnia [...]. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora. W wyroku tym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie czyni zadość wymogom płynącym z art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu Sąd wskazał w szczególności, że Kolegium nie zadośćuczyniło obowiązkowi rzetelnej, wnikliwej i wszechstronnej oceny raportu oceny na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia przy zachowaniu wszystkich reguł dowodowych. Kolegium ograniczyło swoją kontrolę do stwierdzenia, że report ten jest prawidłowy, logiczny, kompletny i zgodny z rozporządzeniem w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Oparło się wyłącznie na wybiórczych wyjaśnieniach autorki raportu, udzielonych w związku z odwołaniem skarżącego, uznając je za spójne i racjonalne, w żaden sposób ich nie weryfikując i nie zauważając, że dotyczą one tylko pewnych jego elementów. Obowiązkiem Kolegium było dokonanie własnej analizy raportu oraz oceny prawnej, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniach, w szczególności zarzutu skarżącego dotyczącego oddziaływania przedsięwzięcia na ludzi i zaniżenia wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza opartego o wymienione w środku zaskarżenia dokumenty i porównanie emisji zanieczyszczeń z dwóch instalacji tego samego typu. Kolegium powinno ocenić, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji i odpowiada wymogowi art. 66 ustawy. Po wtóre, Sąd zobowiązał Kolegium do uzupełnienia materiału dowodowego o brakujący dokument - wyniki kontroli WIOŚ przeprowadzonej na terenie zakładu inwestora w dniu 8 czerwca 2011 r. W braku dokumentu Sąd nie mógł odnieść się do zarzutu, że kontrola dotyczyła wyłącznie emisji zorganizowanej, tymczasem w tego typu zakładach największym problemem jest emisja niezorganizowana. Po trzecie, prowadząc postępowanie wyjaśniające, organ odwoławczy powinien był zawiadomić strony o jego zakończeniu i umożliwić im zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy i wypowiedzenie się w sprawie również na tym etapie. Po czwarte, należy wyjaśnić zakres przedsięwzięcia i jakie przedsięwzięcie jest w istocie przedmiotem postępowania. Po piąte, należy odnieść się do zarzutu skarżącego, że w raporcie pominięto wpływ planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 – O.. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]. w pełni te wytyczne realizuje. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ponownie prowadząc postępowanie w sprawie organ odwoławczy z zachowaniem wymogów wynikających z art. 10 k.p.a. przed wydaniem decyzji zapewnił stronom postępowania, w tym skarżącemu Stowarzyszeniu, czynny udział w sprawie, przez umożliwienie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału w sprawie. Stosując się do wskazań Sądu Kolegium wyjaśniło zarówno zakres przedsięwzięcia, jak i to, jakie przedsięwzięcie jest w istocie przedmiotem postępowania. Podało, że z akt sprawy, w tym z pisma z dnia [...]. pt. "Uzupełniająca opinia merytoryczna dla potrzeb postępowania prowadzonego dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji emulsji asfaltowych na terenie istniejącej w. mas bitumicznych w N. ", pisma z dnia [...]. zawierające stanowisko strony (inwestora) w przedmiocie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotem postępowania jest ocena oddziaływania na środowisko instalacji do produkcji emulsji asfaltowych - której realizację planuje się w obrębie już istniejącej W. Mas Bitumicznych. Dla takiej też inwestycji opracowano Raport oddziaływania na środowisko i wcześniej Kartę informacyjną przedsięwzięcia, które znajdują się w aktach sprawy. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje do wytwarzania końcowych produktów użytkowych przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych. Prawidłowo zatem Kolegium przyjęło, że budowa instalacji emulsji asfaltowych na terenie istniejącej w. mas bitumicznych w N. jest taką właśnie instalacją, o której mowa w w/w przepisie rozporządzenia, jak również dokonało właściwej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia stosując w tym zakresie zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) przepisy dotychczasowe. W myśl bowiem powołanego § 4 do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (tj. przed dniem 15 listopada 2010 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe, a zatem przepisy w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zgodnie ze wskazaniem Sądu Kolegium dokonało uzupełnienia materiału dowodowego o brakujący dokument t.j. wyniki kontroli M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska przeprowadzonej na terenie zakładu inwestora w dniu [...]. Z dokumentu tego wynika, że nie stwierdzono przekroczenia przez istniejącą W. Mas Bitumicznych warunków wydanego na rzecz tego zakładu pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Z treści obszernego uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium rozpoznając ponownie sprawę dokonało oceny zgromadzonych w toku postępowania dowodów, w tym dokonało analizy raportu oddziaływania na środowisko w aspekcie art. 66 ustawy u.i.o.ś., uznając go za kompletny i spójny. Analiza ta przeprowadzona została ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniach, w szczególności zarzutu skarżącego dotyczącego oddziaływania przedsięwzięcia na ludzi i zaniżenia wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza opartego o wymienione w środku zaskarżenia dokumenty i porównanie emisji zanieczyszczeń z dwóch instalacji tego samego typu. W kontekście twierdzeń odwołujących w kwestii nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych Kolegium wskazało, iż z materiału dowodowego sprawy, w tym raportu nie wynika, by oddziaływanie miało wykraczać poza granice terenu inwestycji. Stanowisko Kolegium znajduje również potwierdzenie w treści "Uzupełniającej opinii merytorycznej dla potrzeb postępowania prowadzonego dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji emulsji asfaltowych na terenie istniejącej w. mas bitumicznych w N. sporządzonej w dniu [...]przez M. F. biegłego z listy Wojewody M. w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Z opinii tej wynika, że wbrew zarzutom skargi, w Raporcie uwzględniono wszystkie istniejące i projektowane źródła emisji zorganizowanej. Wykonana w ten sposób analiza uwzględnia skumulowane oddziaływania całego zakładu (wraz z już istniejącą częścią). Natomiast analiza źródeł emisji niezorganizowanej takich jak unos pyłu z przeładunku kruszywa, odparowania substancji z masy bitumicznej itd. nie jest zasadna o tyle, że nie jest możliwa do pomierzenia, ani wiarygodnego oszacowania metodami obliczeniowymi. Pozostałe źródła emisji niezorganizowanej (z samochodów) zostały obliczone. Odnośnie emisji dwutlenku azotu w ilości 40% (przyjętej do obliczeń w Raporcie) biegły w opinii wskazał, że ta ilość jest aż nadto wystarczająca. Na tą okoliczność autor opinii przedstawił stosowne obliczenia i scharakteryzował reakcje chemiczne, które zachodzą w powietrzu w związku z dostawaniem się do niego tlenków azotu powstających w procesie spalania paliw. W ocenie autora opinii przyjęcie, że dwutlenek azotu stanowi nawet 100% emisji, nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych wartości stężeń tej substancji ani na swoim wewnętrznym terenie, ani poza jego granicami. Przedmiotowa inwestycja spowoduje wzrost emisji substancji zanieczyszczających do powietrza o mniej niż 1 % (opinia s. 5-7). Na podstawie wymienionych wyżej dokumentów organ odwoławczy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, co powodowałoby przekroczenia standardów jakości powietrza poza terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym, lecz o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Należy także podkreślić, że raport został pozytywnie zaopiniowany przez organy współdziałające, co do jego kompletności i merytorycznej poprawności. Dlatego też zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontroperatem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. W niniejszej sprawie strona skarżąca żadnego z tych wymienionych dokumentów nie przedstawiła. Dlatego też, podnoszone w skardze zarzuty wobec raportu zarzuty nie podważyły skutecznie jego merytorycznych ustaleń, biorąc pod uwagę wymagane w danym zakresie przedmiotowym wiadomości specjalne. W ocenie Sądu za przekonywające należy uznać również stanowisko Kolegium w kwestii podnoszonego przez stronę skarżącą braku przeprowadzenia w latach 2010 i 2011 pomiarów emisji fenolu, węglowodorów aromatycznych i benzo(a)pirenu. Organ w tym zakresie powołał się na wyjaśnienia autora opinii (opinia, s. 7), że Raport dotyczy instalacji planowanej, a nie już istniejącej wytwórni mas bitumicznych. Zatem słusznie Kolegium uznało, że badanie w Raporcie emisji z tej wytwórni na przestrzeni lat ubiegłych nie jest niczym uzasadnione i przeprowadzone w Raporcie aktualne analizy emitorów istniejących i planowanych są wystarczające dla ustalenia zakresu emisji zanieczyszczeń w postaci gazów i pyłów, które wystąpią w wyniku funkcjonowania przedsięwzięcia. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że zaniechanie ujęcia w Raporcie odpadów w postaci przepracowanego oleju i zużytych wkładów z węgla aktywnego nie odbiera temu dokumentowi wiarygodności, ani nie czyni go wadliwym. Jak wskazał organ wszelkie odpady związane z funkcjonowaniem instalacji będą na podstawie stosownej umowy odbierane i utylizowane przez wyspecjalizowanych odbiorców, zgodnie z obowiązującymi w zakresie odpadów przepisami prawa i procedura ta dotyczy również odpadów, które tylko okresowo będą występowały. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium odniosło się do zarzutów podniesionych w odwołaniach, na które wskazał Sąd w wyroku z dnia 16 lipca 2013 r. Orzekający w sprawie Sąd wskazał także, że należy odnieść się do zarzutu skarżącego, że w raporcie pominięto wpływ planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 – O.. Kolegium wskazało, że na podstawie całokształtu materiału dowodowego (m in. zapisy Karty informacyjnej, Raportu, Opinii), można z pewnością wykluczyć negatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na ten chroniony obszar, oddalony od terenu Inwestycji o około 1,1 km. Za słuszne należy uznać stanowisko organu, że skoro z materiału dowodowego wynika, że inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie na tereny położone poza granicami zakładu, to tym samym nie będzie oddziaływać na dalsze jego sąsiedztwo, w tym w/w obszar chroniony. Nie można zgodzić się ze skarżącym Stowarzyszeniem, że organ błędnie uznał, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami miejscowego planu. Stosownie do jego zapisów (uchwała Rady Miejskiej w N. nr [...]) nieruchomość, na której zaplanowano inwestycję, znajduje się na terenach o podstawowym przeznaczeniu jako tereny produkcyjno-przemysłowe, drobnej wytwórczości, przetwórstwa, magazynów, składów, baz, oznaczonych symbolem 2.1. AP. Zgodnie z punktem 1.4 planu, szkodliwość i uciążliwość działalności na powodować przekroczenia standardów jakości powietrza poza terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny. Jak wykazał organ w zaskarżonej decyzji przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do szczególnie szkodliwych. Jest ono ujęte w grupie przedsięwzięć, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lecz takich, które tylko potencjalnie znacząco mogą na nie oddziaływać. Z ustaleń organów znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, wynika, że przedsięwzięcie to nie będzie znacząco oddziaływać na tereny sąsiednie, w szczególności zaś nie spowoduje przekroczenia standardów jakości powietrza poza terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny. Zatem prawidłowo przyjął organ, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu. Nieuprawniony jest również zarzut skargi dotyczący niewyjaśnienia różnic w obliczeniach przedstawionych w Raporcie zanieczyszczeń emitowanych z istniejącej instalacji w kontekście obliczeń innej instalacji wskazanej przez stronę skarżącą. Słuszne jest stanowisko Kolegium wyrażone w zaskarżonej decyzji, że nie jest uzasadnione porównywanie analizowanego przedsięwzięcia z inną instalacją nie będącą przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Przede wszystkim dlatego właśnie, że nie jest ona przedmiotem tego postępowania, a w konsekwencji nie są znane wszystkie parametry i dane na temat tego z pozoru może i podobnego przedsięwzięcia. W konkretnym zatem postępowaniu należy ograniczyć zakres analizy zarówno prawnej, jak i faktycznej do przedsięwzięcia, które jest przedmiotem tego postępowania. Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Badając ponownie przedmiotową sprawę, stosownie do wskazań i zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w motywach wyroku z dnia 16 lipca 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 697/13, Sąd nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.