IV SA/Wa 1368/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. N. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu zażalenia M. K. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012r. o sprostowaniu oczywistej omyłki w ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012r. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] grudnia 2011r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. Organ wskazał, że Wojewoda w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2012r. zamieścił sformułowanie, że "odwołanie zasługuje na uwzględnienie" zamiast "odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie". W ocenie organu treść decyzji z [...] marca 2012r. nie pozostawia wątpliwości, że intencją Wojewody [...] było utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta G. z dnia [...] grudnia 2011r., co wynika zarówno z sentencji, jak i z uzasadnienia orzeczenia. Skargę do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł M. K. twierdząc, że w sprawie w istocie chodzi o przejęcie jego mieszkania położonego na starówce. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Z art. 134 § 1 P.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez stronę skarżącą. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie organu wyższego stopnia utrzymujące w mocy postanowienie podjęte na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. o sprostowaniu oczywistej omyłki w ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012r. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] grudnia 2011r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. Istota sprawy sprowadza się do tego, czy tego rodzaju błąd, jaki popełnił Wojewoda [...] w uzasadnieniu wydanej w dniu [...] marca 2012r. decyzji ma charakter błędu, o jakim stanowi art. 113 § 1 K.p.a. Zgodnie z cytowanym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ustawodawca, mówiąc o możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, nie daje ustawowej definicji tych pojęć. W związku z tym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze wypracowane przez orzecznictwo i judykaturę znaczenie tych pojęć. Mianowicie istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania omyłkowego sformułowania z treścią rozstrzygnięcia, innymi fragmentami uzasadnienia, też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka to między innymi widoczne, nie podlegające żadnej watpliwości niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 30.03.2010 r. II SA/Gd 962/10, Lex nr 993007). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zawarty w zaskarżonym postanowieniu odnośnie charakteru "oczywistości" omyłki, jakiej dopuścił się Wojewoda [...] formułując w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2012r. na str. 2, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Z treści samego rozstrzygnięcia, utrzymującego w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] grudnia 2011r. oraz z treści wywodów samej decyzji wynika, że w istocie Wojewoda nie uwzględnił odwołania wniesionego przez M. K. Zatem omyłkowo w uzasadnieniu zawarł sformułowanie, że "odwołanie zasługuje na uwzględnienie". Stąd też zaskarżone postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki odpowiada prawu i na zasadzie art. 151 P.p.s.a. należało skargę oddalić.