IV SA/Wa 1390/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2013 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu zażalenia pełnomocnika T. S.A. na postanowienie nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2013r, którym odmówiono wydania wypisów z ewidencji gruntów i budynków – na zasadzie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wskazanym postanowieniem Prezydent W. odmówił wydania wypisów z ewidencji gruntów i budynków dotyczących wskazanych przez stronę działek ewidencyjnych. Zażalenie na to postanowienie podpisał i złożył radca prawny J.C. działający jako reprezentant T. S.A. Organ stwierdził, że znajdujące się w aktach pełnomocnictwo utraciło ważność przed datą złożenia zażalenia. Wobec tego – przed wydaniem zaskarżonego postanowienia – organ II instancji pismem z dnia [...]lutego 2013r. zwrócił się do T. S.A. o uzupełnienie braków zażalenia poprzez złożenie aktualnego pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia. Ponieważ nie zostało złożone żądane pełnomocnictwo [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. S.A. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego J.C. zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy: - rażące naruszenie art. 64 § 2 w zw. z art. 32 oraz art. 33 § 1-2 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nie doręczeniu wnoszącemu zażalenie radcy prawnemu wezwania do usunięcia braku w zakresie pełnomocnictwa, - rażące naruszenie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez ich zastosowanie podczas gdy wnoszący zażalenie radca prawny – jako wnoszący podanie w myśl art. 64 § 2 K.p.a. – nie został wezwany do usunięcia braków w zakresie znajdującego się w aktach pełnomocnictwa, - rażące naruszenie art. 9 w zw. z art. 64 § 2 w zw. z art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym pouczeniu skarżącej o konsekwencji nieusunięcia w terminie braku w zakresie znajdującego się w aktach pełnomocnictwa, podczas gdy z uwagi na nieusunięcie wskazanych braków w tymże siedmiodniowym terminie zaskarżonym postanowieniem stwierdzona została niedopuszczalność zażalenia. Skarga wnosi o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik w szczególności podkreślił, że art. 64 § 2 K.p.a. stanowi, że o uzupełnienie braków wzywa się wnoszącego podanie, którym jest pełnomocnik, nie zaś mocodawca. Tymczasem w niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia braków w zakresie aktualnego pełnomocnictwa zostało doręczone bezpośrednio stronie skarżącej. Wywodzi, że nie jest możliwe utożsamianie pojęcia "wnoszący podanie" z pojęciem "strony" w rozumieniu art. 28 K.p.a. Skarga podkreśla, że organ naruszył rażąco art. 64 § 2 w zw. z art. 32 oraz art. 33 § 1-2 K.p.a. gdyż powinien wezwać wnoszącego zażalenie radcę prawnego do uzupełnienia braku, nie zaś samą stronę. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w ten sposób uniemożliwiono rozpatrzenie merytoryczne wniesionego zażalenia w ramach kontroli instancyjnej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, a zarzuty w niej podniesione są zasadne. Przedmiotem zaskarżenia w toku administracyjnym było postanowienie nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2013r, którym odmówiono skarżącej spółce wydania wypisów z ewidencji gruntów i budynków. Na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W sprawach nieuregulowanych zaś do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 141 § 1 i 144 K.p.a.). Z kolei przepisy regulujące odwołania w art. 140 K.p.a. przewidują, że w sprawach nie uregulowanych w art. 136-139 K.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Sekwencja powołanych przepisów prowadzi do ostatecznego wniosku, że w wypadku, gdy zażalenie na postanowienie zawiera braki formalne stosuje się odpowiednio art. 64 § 2 K.p.a. tj. należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni. W niniejszej sprawie takim brakiem formalnym była kwestia aktualnego pełnomocnictwa, albowiem udzielone przez stronę utraciło ważność z dniem [...] stycznia 2013r. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania, przy czym pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 3 § 2 k.p.a.), a na pełnomocniku ciąży obowiązek dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.). Zasadniczą kwestią jest zatem odpowiedź na zagadnienie czy w wypadku braku dokumentu pełnomocnictwa, gdy pismo składa pełnomocnik, stosowanie art. 64 § 2 K.p.a. będzie miało miejsce w stosunku do pełnomocnika składającego pismo – w tym wypadku zażalenie – czy do samej strony, czyli mocodawcy. Sąd orzekający podziela stanowisko prezentowane w skardze, że podmiotu wnoszącego podanie nie można utożsamiać ze stroną postępowania. Może bowiem pismo wnosić osoba, która nie ma interesu prawnego, czy też pełnomocnik strony, czyli podmiotu, który spełnia wymogi, o których mowa w art. 28 K.p.a. W ocenie Sądu brak pełnomocnictwa w przypadku odwołania (zażalenia) składanego przez pełnomocnika należy traktować jako brak formalny, o którego uzupełnienie należy wezwać samego pełnomocnika, nie zaś stronę, bowiem strona ustanawiając pełnomocnika zleca mu wszystkie czynności procesowe. Stosunek pełnomocnictwa powoduje, że stosownie do art. 40 § 2 K.p.a. pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli zatem pełnomocnik nadal występuje, pomimo, że stosunek pełnomocnictwa wygasł i brak jakiegokolwiek oświadczenia złożonego przez samą stronę, należy wezwanie o złożenie pełnomocnictwa kierować do pełnomocnika. Wola strony o tym, że umocowanie wygasło będzie widoczna poprzez fakt, że pełnomocnik nie uzyska ponownie dokumentu obejmujące oświadczenie o udzieleniu pełnomocnictwa. Na konieczność wezwania pełnomocnika o pełnomocnictwo do reprezentowania odwołującego się, a nie samego odwołującego się wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2010 r., I SA/Wa 201/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 stycznia 2013r. sygn. akt II SA/Kr 1456/12). Dopiero w przypadku nie usunięcia przez pełnomocnika braku formalnego przez przedłożenie prawidłowego pełnomocnictwa do reprezentowania odwołującego się, konieczne jest wezwanie samego odwołującego się o podpisanie odwołania. Jak natomiast wynika z akt, wezwanie w trybie art. 64 § 2 K.p.a. zostało skierowane przez organ do T. S.A., nie zaś do pełnomocnika. Wobec powyższego za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 64 § 2 w zw. z art. 32 oraz art. 33 § 1-2 K.p.a. jako mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W sytuacji bowiem gdyby wezwanie do usunięcia braków zostało skierowane do pełnomocnika, nie można wykluczyć, że ten podjąłby działania celem uzyskania stosownego dokumentu. Teza ta wydaje się prawdopodobna z tego względu, że obecnie przed sądem występuje ten sam radca prawny, który działał w toku postępowania administracyjnego i wykazał się aktualnym pełnomocnictwem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i 205 § 2 K.p.a.