IV SA/Wa 1393/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda,, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Robert Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika oddala skargę Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwana dalej: k.p.a.) w zw. z art. 462 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650, ze zm., zwana dalej: ustawą o cudzoziemcach), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika: [...]. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu 1 października 2015 r. w trakcie kontroli granicznej autobusu marki [...], nr rej. [...] relacji [...], należącego do przewoźnika [...] (dalej: przewoźnik, strona, skarżący), wykonującego regularny przewóz osób w międzynarodowym transporcie drogowym ustalono, że podróżujący tym autokarem obywatel [...], B. K., ur. [...] lipca 1992 r., legitymujący się paszportem seria i nr [...], wydanym przez władze [...] w dniu [...] stycznia 2014 r., ważnym do dnia [...] stycznia 2024 r. (dalej: cudzoziemiec), nie posiada ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (RP) w dniu 1 października 2015 r. i do pobytu na tym terytorium. Znajdująca się w paszporcie cudzoziemca wiza rozpoczynała termin ważności w dniu 30 października 2015 r. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach Komendant Placówki Straży Głównej w [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r. odmówił cudzoziemcowi wjazdu na terytorium RP. Wobec faktu przywiezienia przez przewoźnika do granicy cudzoziemca nieposiadającego zezwolenia na wjazd i pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej: organ I instancji) w dniu [...] października 2015 r. wszczął postępowanie w sprawie nałożenia na przewoźnika kary administracyjnej, o której mowa w art. 462 ust 1 ustawy o cudzoziemcach, a następnie, działając na podstawie art. 462 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 5 i ust. 7 ustawy o cudzoziemcach, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nałożył na przewoźnika karę administracyjną w wysokości 3.000 EURO, co w przeliczeniu na złote, wg średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej, wynosiło 12.807,60 zł. Od ww. decyzji odwołanie złożył przewoźnik, wnosząc o odstąpienie od nałożonej kary administracyjnej. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że zdarzenie z dnia [...] października 2015 r. nie dotyczyło przewoźnika, bowiem J. M. w rzeczywistości zawarł w dniu 14 sierpnia 2015 r. umowę użyczenia autokaru i od tego dnia przekazał do używania autokar o nr rej. [...] firmie [...] we [...]. Kierowca tego autobusu nigdy nie był i nie jest pracownikiem przewoźnika, tj. firmy "[...]". Ponadto w zezwoleniu nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym wydanym dla przewoźnika na jego drugiej stronie wskazany jest jako partner firma [...] we [...], której przekazano autokar do używania. Poza tym w sprawie spełniona została przesłanka egzoneracyjna z art. 462 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, bowiem przewoźnik podjął należyte działania dla upewnienia się, czy podróżny posiada dokumenty niezbędne do przekroczenia granicy. Istotne jest, że cudzoziemiec posiadał wizę, która rozpoczynała swoją ważność od [...] października 2015 r. Taka sytuacja, w ocenie skarżącego, wygląda inaczej, aniżeli gdyby został przywieziony pasażer nieposiadający w ogóle wizy. Komendant Główny Straży Granicznej (dalej: KGSG, organ odwoławczy), rozpatrując odwołanie, wskazał, że z materiału zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, iż cudzoziemiec był pasażerem przedmiotowego autokaru relacji [...], należącego do przewoźnika: [...], wykonującego regularny przewóz osób w międzynarodowym transporcie drogowym. W trakcie odprawy granicznej funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] stwierdzili, że cudzoziemiec nie posiada w swoim paszporcie wizy, która uprawniałaby go do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 1 października 2015 r., ani innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium RP w powyższym terminie. Cudzoziemiec do protokołu przesłuchania w dniu [...] października 2015 r. zeznał, iż jechał ze [...] do [...] do pracy. Oświadczył, że nie wiedział, iż posiadana przez niego wiza rozpoczyna ważność dopiero w dniu 30 października 2015 r. Dopiero w trakcie kontroli dowiedział się, że nie posiada prawa wjazdu. Cudzoziemiec zeznał, że kierowca autobusu sprawdzał mu wizę, tak samo uczyniono w firmie turystycznej w [...], gdzie kupował bilet. W tym samym dniu przeprowadzono również dowód z przesłuchania w charakterze świadka B. R. (dalej: kierowca), kierowcę autobusu, którym podróżował cudzoziemiec. Świadek podczas przesłuchania zeznał, że jest kierowcą zawodowym autobusu marki [...], nr rej. [...], jeździ na trasie: [...]. Ponadto oświadczył, iż od 8 miesięcy pracuje dla firmy [...], do której należy ww. autobus. Przewóz w dniu 1 października 2015 r. wykonywał na podstawie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym, wydanego na ww. przewoźnika. Ponadto podał, że nie sprawdzał dokumentów przed granicą, bo nie był upoważniony do tej czynności, dokumenty sprawdzał jego kierownik. Kierowca przyznał, że wie o obowiązku wynikającym z art. 459 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. o konieczności podjęcia działań dla upewnienia się, że cudzoziemiec, który zamierza wjechać na terytorium Polski posiada ważny dokument podróży, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu i pobytu na terytorium Polski. Organ odwoławczy, powołując się na art. 459 ustawy o cudzoziemcach, wskazał, że skoro z mocy ustawy na przewoźniku ciążyły określone obowiązki kontrolne względem cudzoziemców, to przewoźnik ten powinien powierzyć ich wykonywanie osobie, która dostatecznie zna zakres tych obowiązków. Skutki ich niedopełnienia ustawa określa w art. 462 ustawy o cudzoziemcach. Zakres obowiązków przewoźnika został przez ustawodawcę sprecyzowany do kontroli posiadania odpowiednich, pozwalających na wjazd dokumentów. Czynności kontrolne, jakie winien przeprowadzić przewoźnik, aby nie być obciążonym karą, ograniczają się do rzetelnego sprawdzenia, czy cudzoziemiec, zamierzający wjechać na terytorium RP, posiada ważny dokument podróży, uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. W granicach obowiązku sprawdzenia mieści się dokonanie oględzin okazywanego dokumentu dla stwierdzenia, czy uprawnia on do wjazdu i pobytu, czy dokument w dacie wjazdu na terytorium RP jest już ważny, bądź nadal ważny. Niewątpliwie, posiadana przez cudzoziemca wiza nie uprawniała go do wjazdu na terytorium Polski w dniu 1 października 2015 r. Przewoźnik lub zatrudniony przez niego pracownik obowiązani byli wykonać obowiązek sprawdzenia wizy cudzoziemca ze szczególną starannością, a weryfikacja tego dokumentu była w tym przypadku stosunkowo prosta. Termin ważności wizy wynikał wprost z danych zamieszczonych w naklejce wizowej, a jej sprawdzenie należało do podstawowych obowiązków przewoźnika. W oparciu o ustalony stan faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że cudzoziemiec nie spełniał warunków wjazdu na terytorium Polski, a także do strefy Schengen, określonych w art. 23 ustawy o cudzoziemcach i art. 5 ust. 1 Kodeksu granicznego Schengen. Posiadana przez cudzoziemca wiza, na podstawie której zamierzał przekroczyć granicę na kierunku wjazdowym do Polski, bezsprzecznie nie uprawniała do wjazdu na to terytorium w dniu 1 października 2015 r. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem odwołania, że przewoźnik nie został wyposażony w narzędzia służące do rzetelnego wykonywania czynności kontrolnych. Skoro świadczy międzynarodowy przewóz osób w transporcie drogowym, jest tym samym zobligowany do przestrzegania obowiązujących norm prawnych i dokonywania "selekcji" pasażerów pod kątem zawarcia z nimi umowy przewozu, badając ich uprawnienia do przekroczenia granicy pod groźbą zastosowania względem niego sankcji w postaci nałożenia kary administracyjnej. Nie zwalnia przewoźnika z odpowiedzialności okoliczność, że w trakcie weryfikacji działał "pod presją czasu". Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest okoliczność, iż sprawdzenia były dokonywane w stosunku do kilkudziesięciu osób w późnych godzinach wieczornych. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego, że w niniejszej sprawie doszło jedynie do "przeoczenia" daty ważności wizy. Niedopuszczalne jest też posiłkowanie się odczuciem pasażera, że posiada on dokumenty uprawniające do przekroczenia granicy. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że zdarzenie z dnia 1 października 2015 r. nie dotyczy przewoźnika, gdyż nie świadczył w tym dniu przewozu, lecz robiła to firma [...] we [...], której przewoźnik użyczył autokaru, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszym przypadku kierowca autobusu przedstawił wypis nr [...] z zezwolenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. na wykonywanie regularnych przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym, rodzaj przewozu – dwustronny. Poza tym z zeznań kierowcy wynika, że stan faktyczny stwierdzony w dniu 1 października 2015 r. dotyczy przewoźnika. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję KGSG z dnia [...] marca 2016 r. wniósł przewoźnik [...], działający przez profesjonalnego pełnomocnika, żądając uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez: 1) błędne zastosowanie art. 462 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. wydanie decyzji względem podmiotu niebędącego podmiotem przewożącym cudzoziemca w dniu 1 października 2015 r. oraz z ostrożności procesowej 2) błędną wykładnię art. 462 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. niezastosowanie przez organ przesłanki wyłączającej odpowiedzialność administracyjną przewoźnika w sytuacji, kiedy przewoźnik, mimo dołożenia należytej staranności nie mógł stwierdzić, że cudzoziemiec, którego przywiózł do granicy Polski, nie posiada aktualnej wymaganej wizy. W odpowiedzi na skargę KGSG wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie zostało przeprowadzone przez organy administracji w sposób prawidłowy, zaś interpretacja przepisów prawa materialnego i sposób zastosowania tych przepisów nie budzi zastrzeżeń Sądu. Przesłanki odpowiedzialności przewoźnika zostały określone w Dziale XI ustawy o cudzoziemcach. Stosownie do art. 459 ust. 1 tej ustawy, przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską zamierza przywieźć cudzoziemca do granicy, podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, żeby cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miał ważny dokument podróży uprawniający go do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego (art. 459 ust. 2 tej ustawy). Z kolei art. 462 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł do granicy cudzoziemca nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, nakłada się karę administracyjną w wysokości stanowiącej równowartość od 3.000 do 5.000 euro za każdą przywiezioną osobę, z tym że suma kar za jednorazowy przywóz grupy osób nie może przekroczyć równowartości 500.000 euro. Przepis, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego (ust. 2 tego artykułu). Odpowiedzialności wynikającej z art. 462 ust. 1 nie podlega przewoźnik, który mimo dołożenia należytej staranności nie mógł stwierdzić, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na terytorium RP i pobytu na tym terytorium, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie (art. 462 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Z ustaleń dokonanych w toku postępowania przed organami administracji wynika bezspornie, że przewoźnik w dniu 1 października 2015 r. w ramach międzynarodowego transportu drogowego przywiózł do granicy Rzeczypospolitej Polskiej przedmiotowym autokarem cudzoziemca, obywatela [...], wobec którego kontrola graniczna ujawniła brak ważnej wizy uprawniającej do wjazdu na teren Polski. Nie ma wątpliwości, że wiza ważna od 30 października 2015 r. nie stanowiła podstawy do legalnego przekroczenia granicy przez cudzoziemca w dniu 1 października 2015r. Ww. przepis art. 459 ustawy o cudzoziemcach nakłada na przewoźnika obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia, że cudzoziemiec, zamierzający wjechać na terytorium RP, posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy. W przedmiotowej sprawie sprawdzenie wizy cudzoziemcowi przez kierowcę, osobę działającą w imieniu przewoźnika lub przez samego przewoźnika, było stosunkowo łatwe. Z zeznań cudzoziemca wynika, że wizę sprawdzał mu kierowca, on z kolei zaprzeczył temu, mówiąc, że wizę sprawdzał jego kierownik. W ocenie Sądu, ta niespójność zeznań nie ma w tym wypadku znaczenia, bowiem istotne jest, że cudzoziemiec był pasażerem autobusu należącego do przewoźnika. To przewoźnik powinien tak zorganizować pracę swoich pracowników, aby kompetencje każdego z nich były jasno podzielone. W każdym razie z pewnością to przewoźnik (kierowca lub inny pracownik działający w imieniu przewoźnika) nie dochował należytej staranności, jeśli skierował na pokład autobusu cudzoziemca, nie upewniwszy się wcześniej co do ważności jego dokumentu upoważniającego do przekroczenia granicy. W takim przypadku odpowiedzialność przewoźnika ma charakter obiektywny (za sam fakt nieupewnienia się, czy cudzoziemiec dostarczany rejsem autobusowym do granicy posiada dokument uprawniający go do przekroczenia granicy), niezależny od czyjejkolwiek winy. W kontekście powyższego, bez znaczenia jest stanowisko przewoźnika, że kierowca nie jest jego pracownikiem, chociaż on sam w ten sposób zeznał, jak również okazał do kontroli granicznej w dniu 1 października 2015 r. dokumenty uprawniające do wykonywania przewozu osób w międzynarodowym transporcie drogowym w postaci zezwolenia, wystawionego na firmę [...]. Sąd podziela ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy co do uznania, iż w dniu 1 października 2015 r. przedmiotowego przewozu dokonywała ww. firma. Gdyby, jak twierdzi pełnomocnik skarżącego, kurs był w tym dniu realizowany przez firmę [...], kierowca winien był okazać, oprócz umowy użyczenia pojazdu, zezwolenie wystawione na firmę transportową ze [...]. Przepis art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) jasno wskazuje katalog dokumentów, jakie obowiązany jest posiadać i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli kierowca podczas wykonywanego przewozu drogowego. Wśród tych dokumentów w punkcie 2 litera a) ww. artykułu ustawodawca wskazuje również na obowiązek posiadania odpowiedniego zezwolenia lub wypisu z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Niezasadne są więc zarzuty skargi, że decyzja została wydana na inny podmiot, aniżeli wykonujący w rzeczywistości w dniu 1 października 2015 r. przedmiotowym autobusem. Trudno zrozumieć argumentację skarżącego zawartą w skardze, z której wynika, że kierowca okazuje dokumenty przewoźnika, zeznaje, że jest jego pracownikiem, a w rzeczywistości pracuje dla przewoźnika [...], o czym nic nie wspomina i nie posiada jego dokumentów podczas kontroli. Zdaniem Sądu, przedstawione stanowisko skarżącego w tym zakresie jest jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami organów, stanowiącą jego linię obrony w obliczu nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej. W ocenie Sądu, wbrew opinii pełnomocnika skarżącego, przewoźnik nie wywiązał się z obowiązków dołożenia należytej staranności przy weryfikowaniu dokumentów cudzoziemca, a więc nie zaistniały przesłanki egzoneracyjne z art. 462 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zwalniające przewoźnika z odpowiedzialności. Ta kontrola powinna być skuteczna i rzetelna, leży ona bowiem w interesie przewoźnika, który powinien w tym zakresie przeszkolić swoich kierowców lub inne osoby upoważnione, co pozostaje wyłącznie sprawą jego wewnętrznej organizacji pracy. Profesjonalny przewoźnik wykonujący regularne przewozy w międzynarodowym transporcie drogowym i zatrudnieni przez przewoźnika pracownicy obowiązani są badać dokumenty cudzoziemców przed zawarciem z cudzoziemcem umowy przewozu. W granicach tego obowiązku mieści się dokonanie oględzin dokumentów dla stwierdzenia w szczególności, czy uprawniają one do wjazdu i pobytu, czy dokument w dacie wjazdu na terytorium RP jest ważny. Przepis art. 23 ustawy o cudzoziemcach statuuje obowiązek posiadania ważnego dokumentu upoważniającego do przekraczania granicy RP, a nie tylko jakiegokolwiek dokumentu. Nie można zatem w rozpoznawanej sprawie uznać, jakoby przewoźnik upewnił się, czy cudzoziemiec dysponował stosownym dokumentem, skoro z jego treści wynikał jednoznacznie brak uprawnienia do przekroczenia granicy w dniu przejazdu autobusem kursowym. Wynika z tego, że skarżący jako przewoźnik nie wywiązał się z obowiązku nałożonego na niego przepisem art. 459 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W razie odmowy okazania dokumentów do kontroli, przewoźnik ma prawo odmówić zawarcia z cudzoziemcem umowy przewozu do granicy i uniemożliwienie mu wejścia na pokład autobusu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r., V SA/Wa 1794/11, publ. cbosa). Niezasadny jest więc zarzut skargi, że kierowca nie ma instrumentów prawnych w sytuacji odmowy okazania stosownych dokumentów przez cudzoziemca. Nie zwalnia przewoźnika z odpowiedzialności okoliczność, że w trakcie weryfikacji dokumentów działał "pod presją czasu", czy też że sprawdzenia dokonywano w stosunku do kilkudziesięciu osób w późnych godzinach wieczornych. Takie okoliczności, w ocenie Sądu, profesjonalny przewoźnik powinien przewidzieć i tak zorganizować kontrolę dokumentów, aby dokonać tej czynności starannie, z uwzględnieniem odpowiedniego czasu. Przewoźnik powinien upewnić się co do ważności posiadanych przez pasażerów dokumentów. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut skarżącego, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia tylko z "przeoczeniem", ponieważ gdyby przewoźnik w rzeczywistości skutecznie sprawdził wizę cudzoziemca, z pewnością bez trudu odczytałby, że wiza jest ważna od 30 października 2015 r., a nie od 1 października 2015 r. Ta weryfikacja była stosunkowo prosta, a mimo to jej nie dokonano. W tej sytuacji nałożenie kary administracyjnej na przewoźnika było całkowicie uzasadnione. W realiach niniejszej sprawy nie ma znaczenia sytuacja geopolityczna na [...], jak również okoliczność, że uprawnienia pozostałych pasażerów zostały przez przewoźnika prawidłowo zweryfikowane. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja odpowiada prawu. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.