IV SA/Wa 14/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w B. w likwidacji na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odrzucić skargę. Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w B., dalej "Stowarzyszenie", wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "ppsa" skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest - zgodnie z art. 29 ppsa, aby organ lub osoby uprawnione do działania w imieniu osoby prawnej wykazały dokumentem swoje umocowania przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jednocześnie jest to brak, który może zostać usunięty przez stronę na wezwanie Sądu, w którym to zostanie dokładnie określony brak i termin, w jakim strona winna go uzupełnić oraz pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braku we wskazanym terminie (art. 49 § 1 ppsa). Powyższe pozwala ustalić, czy skarga została wniesiona (podpisana) przez umocowany do tego podmiot. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Czyniąc zadość przywołanym przepisom, zarządzeniem z dnia 3 kwietnia 2012 r. wezwano Stowarzyszenie do usunięcia braków formalnych skargi w szczególności poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (wskazując na wypis z KRS, statut Stowarzyszenia, uchwały o powołaniu zarządu), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu (doręczone dnia 23 kwietnia 2012 r. - k. 14) pozostało bez odpowiedzi co oznacza, że skarga obarczona jest brakiem formalnym, skutkującym koniecznością jej odrzucenia. Dalej wskazać należy, że Sąd z urzędu powziął wiedzę, iż postanowieniem Sądu Rejonowego w B. XII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] stycznia 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt [...] Stowarzyszenie zostało rozwiązane. Orzeczenie to jest prawomocne od dnia 20 kwietnia 2012 r. (pismo Sądu [...] z dnia [...] czerwca 2012 - k. 22). Na likwidatora Stowarzyszenia Sąd wyznaczył R. K.. Jednakże fakt rozwiązania Stowarzyszenia nie powoduje ustania jego bytu prawnego, gdyż ustaje on dopiero z chwilą prawomocnego wykreślenia Stowarzyszenia z Krajowego Rejestru Sądowego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 466/12 ogólnodostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, iż w dniu odbioru wezwania (sporządzonego w wykonaniu zarządzeniem z dnia 3 kwietnia 2012 r.) do uzupełnienie braku formalnego skargi (dokumentów określających umocowanie do reprezentowania strony skarżącej) – tj. w dniu 23 kwietnia 2012 r. - Stowarzyszenie było już prawomocnie rozwiązane. Jednakże w momencie wydania, a następnie wykonania zarządzenia Sąd nie posiadał informacji o fakcie zakończeniu działalności Skarżącego, dlatego też zarządzenie zostało skierowane do Stowarzyszenia (bez dołączenia do nazwy słów "w likwidacji"). Niemniej odebrane osobiście przez likwidatora Stowarzyszenia pismo sądowe zawierało prawidłowe wezwanie do nadesłania dokumentów pozwalających ustalić, czy osoba która podpisała skargę była wówczas umocowana do działania w imieniu Stowarzyszenia, jednocześnie wskazywało na sposób usunięcia braku oraz skutek jaki spowoduje niezadośćuczynienie żądaniu Sądu. Skoro wezwanie pozostało bez odpowiedzi, tak więc skarga dotknięta jest brakiem uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (nieudowodniono, że osoba która podpisała skargę miała prawo do działania w imieniu Stowarzyszenia). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, orzekł jak w sentencji postanowienia.