IV SA/Wa 1401/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca2010 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 Kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...], którą uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] o odmowie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania H. S. w lokalu przy ul. [...] w L. . W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z wniosku E. G. wszczęto postępowanie w sprawie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania H. S. w lokalu przy ul. [...] w L. . Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Prezydent Miasta L. odmówił anulowania przedmiotowej czynności. W wyniku rozpoznania odwołania E. G. od powyższej decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi wskazując na uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Pismem z dnia 6 stycznia 2010 r. H. S. wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. podnosząc, iż postępowanie w sprawie anulowania czynności materialno-technicznej dotyczące jej zameldowania w lokalu przy ul. [...] w L. , zostało wszczęte na wniosek E. G. , który nie był stroną tego postępowania. W ocenie skarżącej posiadanie przez E. G. tytułu prawnego do spornego lokalu nie stanowi o posiadaniu przez niego prawa do uczestniczenia na prawach strony w postępowaniu meldunkowym dotyczącym jej osoby. Na poparcie swych twierdzeń skarżąca powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 oraz orzeczenia sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącej rozpoznanie odwołania wniesionego przez E. G. , jako podmiotu nie posiadającego legitymacji strony, stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Skarżąca ponadto podniosła, iż decyzja została Sygn. akt IV SA/Wa 1401/10 skierowana do osoby nie będącej stroną, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia2010 r. uznając, iż E. G. posiadał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania H. S. w lokalu przy ul. [...] w L. . W ocenie organu odwoławczego zgodnie z poglądami doktryny, uregulowanie statusu strony w postępowaniu administracyjnym trzeba wywodzić z wielu przepisów materialnego prawa administracyjnego, prawa finansowego, czy też prawa pracy, wspierając je przepisami prawa cywilnego, jak również przepisami ustrojowymi oraz przepisami procesowymi. Wskazano, iż w kontekście całości spraw meldunkowych w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieją orzeczenia, w których sądy kwestionują przymiot strony właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu w postępowaniu meldunkowym. Wyroki wskazujące na brak interesu prawnego właściciela lokalu odwołują się do możliwości ochrony praw właściciela lokalu na drodze powództwa cywilnego, pomijają natomiast pozostałe przepisy prawa, które doznają ograniczenia na skutek nie uznania właściciela lokalu za stronę postępowania meldunkowego dotyczącego innej osoby. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych, w których zaprezentowano odmienny pogląd od poglądu zawartego w orzeczeniach powołanych przez skarżącą, Minister stwierdził, iż nie można zgodzić się z twierdzenie strony dotyczącym ukształtowania się jednolitej linii orzeczniczej, nie uznającej właściciela lokalu za stronę postępowania meldunkowego dotyczącego innej osoby. W ocenie organu odwoławczego oceniając interes prawny właściciela w postępowaniu meldunkowym dotyczącym innej osoby trzeba mieć przede wszystkim na uwadze zagwarantowane w art. 21 i 64 Konstytucji RP prawo ochrony własności, czyli prawo w ujęciu szerszym niż cywilnoprawne. Nie chodzi tu bowiem o przypadki naruszenia prawa własności przez inną osobę i związaną z tym możliwość dochodzenia ochrony na drodze powództwa cywilnego, lecz o wynikające z Konstytucji prawo do swobodnego dysponowania swoją własnością, posiadania Sygn. akt IV SA/Wa 1401/10 wszelkiej wiedzy na temat działań bezpośrednio lub pośrednio z nią związanych. Wskazane przepisy Konstytucji, w ocenie Ministra, zapewniają właścicielowi możliwość zastosowania wszelkich procedur mogących służyć ochronie praw jednostki. Jeżeli zatem przedmiot własności pozostaje w związku z postępowaniem prowadzonym przez organy państwowe, właściciel ma prawo uczestniczenia w tej procedurze, a organy mają obowiązek zapewnienia mu realizacji tego prawa. Podkreślono, iż jedną z istotnych cech prawa własności jest wolność nabywania, zachowania, zbywania i dziedziczenia mienia. W ocenie organu nie budzi zatem wątpliwości, że ograniczenie tego prawa wystąpi w sytuacji chęci zbycia lokalu, w którym bez wiedzy właściciela zameldowano inną osobę, bowiem fakt ten może wpłynąć na zmniejszenie wartości rynkowej lokalu, do którego podmiot ma tytuł prawny. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż żadne przepis prawa nie pozbawiają właściciela możliwości uczestniczenia na prawach strony w postępowaniu meldunkowym dotyczącym innej osoby, a tylko przepisy prawa mogą określać przypadki, gdy ingerencja w sferę prywatnoprawną jednostki jest dopuszczalna. Oceniając przymiot właściciela lokalu w postępowaniu meldunkowym, nie sposób w ocenie organu nie wskazać na dyspozycję art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), zgodnie z którym właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, obowiązani są do zawiadamiania właściwego organu gminy o stałym lub czasowym pobycie innej osoby w ich lokalu oraz opuszczeniu przez nią tego lokalu, jeżeli osoba ta nie dopełniła obowiązku meldunkowego. Zdaniem Ministra, z powyższego przepisu wynika wprost, że obowiązek zawiadomienia organu gminy powstaje dopiero w sytuacji niedopełnienia przez osobę obowiązku meldunkowego. Przyjęcie zatem, iż właściciel lokalu nie jest stroną postępowania meldunkowego dotyczącego innej osoby, pozbawiłoby właściciela możliwości nabycia wiedzy o tym, czy osoba tego obowiązku dopełniła. Ostatecznie uniemożliwiłoby to właścicielowi lokalu dopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 29 § 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W kwestii powołanego przez skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 organ odwoławczy podniósł, iż w wyroku tym zakwestionowano konieczność okazania przez osobę dopełniającą obowiązku meldunkowego dokumentu uprawniającego do przebywania w lokalu. Wskazano Sygn. akt IV SA/Wa 1401/10 również na brak wpływu zgody właściciela nieruchomości na dokonanie zameldowania stwierdzając, że z uwagi na rejestracyjny charakter zameldowania, przeszkody w wykazaniu powyższych przesłanek nie mogą doprowadzić do niedopełnienia obowiązku meldunkowego przez osobę, która faktycznie zamieszkuje w danym lokalu. Takie stwierdzenie Trybunału, w ocenie organu odwoławczego w żaden sposób nie pozbawia właściciela przymiotu strony w postępowaniu meldunkowym prowadzonym w sprawie zameldowania lub wymeldowania innej osoby z lokalu będącym przedmiotem jego własności. Nadto, zdaniem Ministra, pozbawienie właściciela lokalu prawa do udziału w postępowaniu meldunkowym dotyczącym innej osoby może stanowić przeszkodę w przeprowadzeniu prawidłowego postępowania dowodowego, w tym przeprowadzenia dowodu w postaci oględzin lokalu. Biorąc powyższe pod uwagę, Minister stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez uprawniony podmiot- E. G. , właściciela spornego lokalu, nie zawiera wad skutkujących obowiązkiem wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Ponadto w ocenie organu w kwestionowanej decyzji prawidłowo stwierdzono, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do wydania decyzji o odmowie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania H. S. na pobyt stały w spornym lokalu. Na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła H. S. . Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: * rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 77 § 1 w zw. z art. 7 Kpa oraz art. 8 Kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, * rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 28 Kpa, poprzez uznanie za stronę postępowania dotyczącego wymeldowania innej osoby właściciela nieruchomości, * rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy zachodziła bezprzedmiotowość Sygn. akt IV SA/Wa 1401/10 postępowania odwoławczego powodu wniesienia odwołania przez podmiot nie będący stroną. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy, przystępując do rozpatrywania sprawy uznały właściciela nieruchomości za podmiot posiadający interes prawny bez zbadania, czy rzeczywiście posiada on legitymację do występowania w przedmiotowym postępowaniu. W ocenie skarżącej postępowanie wszczęte na skutek odwołania wniesionego przez nieuprawniony podmiot winno skutkować wydaniem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, czego organ odwoławczy nie uczynił. Zdaniem skarżącej podmiotem mającym w sprawie zakończonej decyzją w przedmiocie wymeldowania interes prawny jest wyłącznie osoba, co do której toczy się postępowanie. Natomiast osoba właściciela lokalu, ze względu na brak interesu prawnego, nie może być uznana za stronę postępowania o wymeldowanie innej osoby. Właściciel dla ochrony swoich interesów ma drogę postępowania cywilnego, której celem jest usunięcie określonej osoby z lokalu (eksmisja). Okoliczność ta, zdaniem skarżącej, nie może być wykorzystywana do powoływania się na istnienie interesu prawnego właściciela lokalu w sprawie dotyczącej wymeldowania innej osoby. To z kolei wskazuje, iż właściciel lokalu nie powinien być traktowany jako podmiot uprawniony do wszczęcia postępowania administracyjnego, a jedynie jako podmiot inicjujący postępowanie wszczęte z urzędu przez właściwy organ. Dlatego też uznanie, iż E. G. posiadał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącej w spornym lokalu, należy uznać za wadliwe. Skarżąca wskazała, iż w przepisach ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych brak jest normy prawnej, która- w przedmiocie postępowań związanych z realizacją obowiązku meldunkowego innego podmiotu- stanowiłaby podstawę prawną uprawnienia bądź obowiązku właściciela lub innej osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu. Podkreśliła, iż w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. ( Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 776), uznającym art. 9 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych za niekonstytucyjny w zakresie związania zameldowania z legitymowaniem się prawem do lokalu, Trybunał wypowiedział się jednoznacznie za ewidencyjnym (rejestrowym) charakterem czynności meldunkowych, a w związku z tym niedopuszczalnością wymagania od osoby podlegającej zameldowaniu, udzielenia na tę czynność zgody przez właściciela Sygn. akt IV SA/Wa 1401/10 lokalu. Trybunał stwierdził również, iż potwierdzenie przez właściciela lokalu faktu przebywania w nim określonej osoby ma jedynie charakter dowodowy. Powyższe, w ocenie skarżącej dowodzi, iż właściciel lokalu, w sprawach z zakresu obowiązku meldunkowego, nie ma interesu prawnego. Ponadto w ocenie skarżącej orzekające w niniejszej sprawie organy, ustalając stan faktyczny sprawy, naruszyły w rażący sposób wszelkie reguły dowodowe, ustanowione w art. 7 i 77 Kpa. Skarżąca wskazała, iż zarówno w dniu zgłoszenia pobytu jak i obecnie, w spornym lokalu znajdują się jej rzeczy osobiste oraz przedmioty codziennego użytku, co potwierdza, iż formalnie nigdy nie opuściła przedmiotowego lokalu, a jedynie powrót do niego został jej uniemożliwiony przez właściciela lokalu. Właściciel nieruchomości, posiłkując się decyzją Prezydenta Miasta L. w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania jej w spornym lokalu, wymienił zamki w drzwiach, uniemożliwiając jej tym samym wejście na teren posesji. Skarżąca wskazała, iż w sprawie tej, w chwili obecnej, toczy się postępowanie cywilne o ochronę naruszonego posiadania. Nadto w ocenie skarżącej, organ zgodnie z regułami postępowania dowodowego nie przedsięwziął wszelkich możliwych kroków w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. Wydając decyzję organ oparł się jedynie na zeznaniach właściciela spornego lokalu oraz jej zeznaniach, nie dokonując pełnych ustaleń w zakresie spełnienia warunków formalnych zameldowania. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem oceny Sądu była prawidłowość decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2010 r., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 Kpa utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia Sygn. akt IV SA/Wa 1401/10 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., którą uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2009 r. o odmowie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania H. S. w lokalu przy ul. [...] w L. . Mając zatem na uwadze, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji wydane były w trybie postępowania nieważnościowego, dokonanie oceny zaskarżonej decyzji, co do jej zgodności z prawem, poddane winno być specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Instytucja stwierdzenia nieważności stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 Kpa). Należy przy tym pamiętać, że zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Przepis art. 156 § 1 Kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to oczywiste i rażące naruszenie prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza bowiem, że sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne - skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. m. in. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994r. sygn. akt V SA 535/94, wyrok NSA z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV SA 905/2002). Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. W sytuacji, gdy ocena naruszenia prawa opiera się na wykładni przepisów prawa, nie można uznać, iż kontrolowane orzeczenie narusza prawo w stopniu Sygn. akt IV SA/Wa 1401/10 "rażącym". Nie można przyjąć, iż jest to przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Należy więc oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 2 lutego 2006r., sygn. akt II OSK 489/05, publ. Lex 196694; wyrok WSA z 4 kwietnia 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 1174/05, publ. LEX nr 205032; wyrok WSA z 30 stycznia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1239/05, publ. Lex 206497). W kontekście przytoczonych rozważań, wbrew wywodom skargi, nie można uznać, iż E. G. , jako właścicielowi przedmiotowego lokalu w sposób oczywisty nie przysługiwał przymiot strony tego postępowania, co winno prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., którą uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2009 r. o odmowie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania H. S. w lokalu przy ul. [...] w L. . W tym zakresie bowiem orzecznictwo Sądów Administracyjnych nie jest jednolite, istnieją znaczne rozbieżności. W rozpoznawanej sprawie tytuł prawny do przedmiotowego lokalu przysługuje E. G. z mocy orzeczenia Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...]. Na podstawie powyższego orzeczenia, zmieniono bowiem postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] listopada 2007 r., sygn. akt [...] w ten sposób, iż prawo do spornego lokalu przyznano E. G. Uznanie zatem w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. E. G. jako właściciela lokalu za stronę postępowania o zameldowanie w nim H. S. , nie mogło w oczywisty sposób prowadzić do stwierdzenia jej nieważności, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "rażący", to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży". Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji będącej skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub Sygn. akt IV SA/Wa 1401/10 w części (por. wyrok NSA 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). Dlatego też, w tezie wyroku NSA z 12 grudnia 1988r. (II SA 981/88, ONSA 1988, z. 2, poz. 96) zasadnie stwierdzono, że "naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". Zastrzeżenie to, w ocenie Sądu, znajduje pełne zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Ponadto, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zawarte w zaskarżonej decyzji, jak również stanowisko prezentowane w orzeczeniach sądów administracyjnych przytoczonych przez orzekający organ, iż w sprawie o zameldowanie, właściciele lokali, w których dokonano czynności materialno-technicznej zameldowania innej osoby posiadają interes prawny. W konsekwencji należy uznać, iż w postępowaniu dotyczącym uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania H. S. w lokalu przy ul. [...] w L. , E. G. posiadał interes prawny, o którym mowa w art. 28 Kpa. Stosownie do art. 140 kodeksu cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zameldowanie danej osoby w określonym lokalu, obciąża, ogranicza, ma wpływ na wykonywanie prawa własności do tego lokalu. Zatem, skoro E. G. zakwestionował istnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zameldowanie H. S. w lokalu stanowiącym jego własność, to tym samym z uwagi na treść art. 140 kc posiada interes prawny w uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącej w tym lokalu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów sformułowanych przez skarżącą pod adresem kwestionowanej w trybie nieważnościowym decyzji, podważających w istocie prawidłowość uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania H. S. w spornym lokalu, należy stwierdzić, iż nawet gdyby zachodziły, mogłyby prowadzić jedynie do jej wzruszenia w trybie zwykłym, a nie nadzwyczajnym. Podnoszone okoliczności nie mogą być bowiem przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Postawione zarzuty nie mogą zatem odnieść Sygn. akt IV SA/Wa 1401/10 zamierzonego efektu w postaci wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego, jako rażąco naruszającej prawo. Sąd nie dopatrzył się również rażącego naruszenia pozostałych przepisów zarówno prawa procesowego, jak i materialnego podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.