IV SA/Wa 1441/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1441/15 odrzucające skargę w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec kontynuowania czynności kontrolnych postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1441/15 odrzucił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniesioną na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec kontynuowania czynności kontrolnych. Przyczynę odrzucenia skargi stanowiła okoliczność zaskarżenia postanowienia niepodlegającego kognicji sądu administracyjnego. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 stycznia 2016 r. W dniu 14 stycznia 2016 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) – tj. w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia – profesjonalny pełnomocnik skarżących wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo zatytułowane "Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.12.2015r., w przedmiocie odrzucenia skargi", w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie pod treścią uzasadnienia zażalenia wskazał, że załącza odpis zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Należy podkreślić, że zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych wypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. Jeżeli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2004 r., sygn. akt FSK 242/04, niepubl., dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach https://cbois.nsa.gov.pl). Natomiast w myśl art. 173 § 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie ulega wątpliwości, że zapadłe w dniu 21 grudnia 2015 r. postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, wobec czego stosownie do art. 173 § 1 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r., właściwym środkiem jego zaskarżenia jest skarga kasacyjna. Tymczasem reprezentujący skarżącą profesjonalny pełnomocnik będący adwokatem, wniósł w dniu 14 stycznia 2016 r. zażalenie – w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia – na przedmiotowe postanowienie Sądu z dnia 21 grudnia 2015 r. doręczone pełnomocnikowi w dniu 7 stycznia 2016 r. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że samo nazwanie pisma zażaleniem, choć może być uznane za naruszające art. 46 § 1 pkt 2 w zw. z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może przekreślać możliwości jego oceny jako skargi kasacyjnej, jeżeli taki akurat środek skarżącemu przysługuje. Trafnie bowiem podnosi się w piśmiennictwie, że mylne bądź niezbyt czytelne oznaczenie pisma przez stronę nie pociąga za sobą ujemnych dla niej następstw, nie tamuje bowiem – oczywiście przy spełnieniu wymagań szczególnych, zastrzeżonych dla tego innego pisma oraz przy uwzględnieniu okoliczności sprawy – nadania mu prawidłowego biegu przez sąd. (por. m. in. H. Knysiak-Molczyk, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 204). Z tej też przyczyny odrzucenie pisma zatytułowanego "zażalenie", w sytuacji gdy z okoliczności jego złożenia wynikać by mogło, że jest to skarga kasacyjna, nie znajdowałoby uzasadnienia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie sytuacja taka jednak nie zachodzi. Przede wszystkim należy podkreślić, że strona postępowania, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, nie może swoim działaniem powodować, aby sąd administracyjny domyślał się, czy wręcz odgadywał jej intencje, interpretując jasno i precyzyjnie zatytułowane pismo jako "Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.12.2015r., w przedmiocie odrzucenia skargi", gdy w istocie miałoby chodzić o skargę kasacyjną, przy jednoczesnym oczywistym założeniu, że do tych dwóch środków prawnych znajdują zastosowanie zasadniczo różne rygory prawne (skarga kasacyjna jest środkiem o wysokim stopniu sformalizowania), i to niezależnie od różnych terminów ich wnoszenia (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OZ 806/14, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej). O zamiarze wniesienia w niniejszej sprawie zażalenia, a nie skargi kasacyjnej, świadczy fakt, że wniesione zostało w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, a oprócz jednoznacznego wskazania, że środek odwoławczy z dnia 14 stycznia 2016 r. jest zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia 21 grudnia 2015 r., pełnomocnik skarżącej pod treścią uzasadnienia zażalenia wskazał, że załącza odpis zażalenia. Te wszystkie czynności prowadzą do wniosku, że nie była to jedynie omyłka pełnomocnika skarżącej, ale jego rzeczywistą intencją było wniesienie zażalenia. Chociaż zażalenie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, co jest wymogiem formalnym przewidzianym dla skargi kasacyjnej, to jednak ze względu na okoliczności wyżej opisane wniesiony środek odwoławczy nie mógł być potraktowany jako skarga kasacyjna (zob. powołane wyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OZ 806/14). W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, powyższe oznacza, że adwokat G. H., jako profesjonalny pełnomocnik skarżącej, świadomie złożył zażalenie na postanowienie kończące postępowanie. Sporządzenie i wniesienie zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, wywołuje ten skutek, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 383/04, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej). Z powyższych względów, na podstawie art. 178 – w zw. z art. 197 § 2 w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.