IV SA/Wa 1444/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Grupy Producentów Rolnych "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty oddala skargę. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości [...] (dalej: Skarżąca, Spółka), reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej także: GIOŚ, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] lipca 2021 r., znak sprawy: [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej także: [...] WIOŚ, organ I instancji) z dnia [...] stycznia 2021 r., znak sprawy: [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 500,00 zł za przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz. U. z 2020 r. poz. 243), dalej "Program działań". Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach [...] listopada 2020 - [...] listopada 2020 r. [...] WIOŚ przeprowadził problemową, pozaplanową, interwencyjną kontrolę [...] Sp. z o.o. Kontrola została przeprowadzona w związku ze zgłoszeniem do WIOŚ w [...] nieprawidłowości z zakresu m.in. gospodarowania odpadami oraz przechowywania nawozów naturalnych przez Spółkę. W związku z tym jej celami były: kontrola w zakresie gospodarowania odpadami z wyłączeniem gospodarowania odpadami komunalnymi oraz kontrola w zakresie stosowania Programu działań oraz przepisów dotyczących ochrony wód przed zanieczyszczeniem azotanami ze źródeł rolniczych. Ustalenia wyżej wymienionej kontroli wykazały nieprawidłowości udokumentowane w protokole kontroli nr [...]. Naruszenia, których dopuściła się Spółka, to spalanie odpadów poza spalarnią lub współspalarnią odpadów, przechowywanie nawozu mineralnego luzem w pryzmach formowanych bezpośrednio na gruncie bez przykrycia materiałem wodoszczelnym, przechowywanie pomiotu ptasiego bezpośrednio na gruncie oraz magazynowanie odpadów niebezpiecznych (oznaczonych symbolem 15 01 10*) w big-bagach na placu magazynowym w sposób niezabezpieczający przed negatywnym wpływem warunków atmosferycznych. W toku kontroli, w dniu [...] listopada 2020 r. Spółka złożyła wyjaśnienia w formie wiadomości mailowej. W wyjaśnieniach tych wskazała, iż nawóz na działce [...] nie jest pomiotem ptasim lecz obornikiem, który pozostał na gruncie po przeładowywaniu go z ciężarówki na rozrzutnik. W dniu [...] listopada 2020 r. przedstawiciel Spółki podpisał protokół kontroli bez wniesienia zastrzeżeń. W związku ze stwierdzeniem naruszenia Programu działań w zakresie przechowywania nawozów naturalnych, pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. [...] WIOŚ zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty za przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z Programem i innym pismem z tą samą datą skierowane zostało do Spółki zarządzenie pokontrolne [...] Pismem z [...] grudnia 2020 r. [...] WIOŚ zawiadomił Spółkę o zakończeniu postępowania administracyjnego ww. sprawie [...] Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. [...] WIOŚ ustalił wobec Spółki obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości 500,00 zł. Od tej decyzji Spółka pismem z dnia [...] lutego 2021 r. złożyła odwołanie, które zostało wniesione w terminie [...] Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. GIOŚ zawiadomił o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego. Jednocześnie poinformował Spółkę, że w postępowaniu odwoławczym nie zbierał dodatkowych dowodów i materiałów, gdyż uznał za wystarczający materiał zgromadzony przez organ I instancji. Spółka nie skorzystała z ww. uprawnienia strony postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) zwanej dalej: "Kpa", art. 109 ust. 1 pkt 2, ust. 4 pkt 2, ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 624), zwanej dalej: "Prawo wodne", w związku z art. 108 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, pkt 1.4 ppkt 1, ppkt 8 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz. U. z 2020 r. poz. 243), zwanego dalej "Programem działań", obwieszczenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 października 2019 r. w sprawie wysokości maksymalnych stawek opłaty za naruszenie Programu działań (M.P. poz. 1029), po rozpatrzeniu odwołania Spółki od decyzji [...] WIOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na ustalenia zawarte w protokole kontroli nr [...]: [...] Sp. z o.o. GIOŚ powołał się na brzmienie art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. d, art. 104a ust. 2, art. 108 ust. 1 pkt 1, art. 109 ust. 1 Prawa wodnego oraz na przepisy Programu działań, wydanymi na podstawie art. 106 ust. 4 Prawa wodnego. Zaznaczył, że zgodnie z pkt 1.4 ppkt 1 Programu działań nawozy naturalne płynne i nawozy naturalne stałe przechowuje się w bezpieczny dla środowiska sposób, zapobiegający przedostawaniu się odcieków do wód i gruntu. Natomiast stosownie do pkt 1.4 ppkt 8 Programu działań, pomiotu ptasiego nie przechowuje się bezpośrednio na gruncie przez cały rok. Ustalenia kontroli udokumentowane w wyżej wymienionym protokole kontroli wykazały, że Spółka przechowywała pomiot ptasi bezpośrednio na gruncie na działce nr [...] w [...], co stanowi naruszenie pkt 1.4 ppkt 8 Programu działań, poprzez złamanie zakazu określonego w tym punkcie przechowywania pomiotu ptasiego bezpośrednio na gruncie. Odnośnie do podstawy wymierzenia kary i wysokości wymierzonej kary GIOŚ wskazał na brzmienie art. 109 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 pkt 2, art. 109 ust. 11 Prawa wodnego oraz obwieszczenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 października 2019 r. w sprawie wysokości maksymalnych stawek opłaty za naruszenie Programu działań (na 2020 r. wynosiła 3 108,96 zł) i stwierdził, iż w świetle obowiązujących przepisów ustalony stan faktyczny sprawy w pełni uzasadnia ustalenie obowiązku uiszczenia opłaty. GIOŚ wziął pod uwagę przesłanki nakładania administracyjnej kary pieniężnej zawarte w art. 189d Kpa i zgodził się z wysokością kary wymierzonej Spółce [...] Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów Spółki opisanych w odwołaniu od decyzji [...] WIOŚ: • brak powołania w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej, na podstawie której określono wysokość opłaty – powołał się na uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2006 r., sygn. akt: II SA/Wa 1145/06, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wykorzystując swoje kompetencje organu II instancji, w swojej decyzji skorygował ewentualne uchybienia w tym zakresie i podał podstawy prawne decyzji; • czynności wykonane w dniu [...] listopada 2020 r. były przeprowadzone wbrew przepisom prawa powszechnie obowiązującego oraz, że ustalenia kontroli nie mogły zostać wykorzystane przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska - kontrola Spółki była przeprowadzona w związku z otrzymanym przez [...]WIOŚ zgłoszeniem o nieprzestrzeganiu przez Spółkę przepisów z zakresu ochrony środowiska, zatem była to kontrola interwencyjna. Natomiast stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o IOŚ, przy wykonywaniu kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska inspektor uprawniony jest, np. do wstępu przez całą dobę wraz z niezbędnym sprzętem na teren nieruchomości, obiektu lub ich części, na których prowadzona jest działalność gospodarcza i na teren niezwiązany z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wykonywania innych czynności kontrolnych, w celu ustalenia stanu faktycznego. Jak już wcześniej wskazano podstawą działania organu był art. 109 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne. • zarzut naruszenia art. 10b i 10d ustawy o IOŚ – nietrafny, ponieważ czynności kontrolne były prowadzone na podstawie art. 9 ustawy o IOŚ. [...] WIOŚ w wyniku przeprowadzonej kontroli w punkcie 2 protokołu kontroli stwierdził wystąpienie naruszeń. • naruszone zostały art. 7, art. 75 ust. 1 i art. 80 Kpa w związku z art. 9 ust. 2 pkt 6 ustawy IOŚ poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień Strony przesłanych mailem dnia [...] listopada 2020 r. oraz do zarzutu, iż naruszono art. 7., art. 75 ust. 1, art. 77 ust. 1 i art. 84 ust. 1 Kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z badań laboratoryjnych - nigdzie w przepisach dotyczących kontroli przeprowadzanych przez Inspektorów Ochrony Środowiska nie ma określonego obowiązku przeprowadzania badań laboratoryjnych oraz norm, w tym metodyk, określających sposób identyfikacji nawozów. Powołał się na definicje pomiotu ptasiego i obornika zamieszczone w art. 16 ust. 30b Prawa wodnego: pomiot ptasi - odchody drobiu z bezściołowego systemu utrzymywania zwierząt gospodarskich; obornik - mieszanina kału i moczu zwierząt wraz ze ściółką, w szczególności słomą, trocinami lub korą. Następnie uznał, iż z dokumentacji fotograficznej przedstawiającej działkę [...] wynika, że nawóz znajdujący się na jej terenie nie zawierał w sobie ściółki. W związku z powyższym organ odwoławczy zgodził się z opinią [...] WIOŚ, że nie był to obornik, lecz pomiot ptasi. W skardze do Sądu, zaskarżając powyższą decyzję w całości, Spółka zarzuciła Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska: • naruszenie art. 138 § 1 pkt 2) i art. 105 § 1 KPA w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 KPA, polegające na braku wydania przez Organ odwoławczy decyzji uchylającej decyzję Organu I instancji w całości i umarzającej postępowanie I instancji w całości, w sytuacji, w której decyzja Organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 KPA, z uwagi na zaniechanie przeprowadzenia przez Organ I instancji dowodu z badania laboratoryjnego substancji stwierdzonych na działce nr [...] w [...], określonych w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. jako niewielka pryzma pomiotu kurzego, pozostałości po kilku innych pryzmach pomiotu kurzego oraz zaschnięte odcieki z tych pryzm, celem stwierdzenia rzeczywistego składu chemicznego i właściwości fizycznych tych substancji, które to naruszenie Organu odwoławczego miało istotny wpływ na wynik sprawy, prowadząc do nieuzasadnionego wydania przez Organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji w przedmiocie ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 500,00 zł za przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z Programem działań, podczas gdy Organ odwoławczy - ze względu na opisane uchybienie po stronie Organu I instancji i brak możliwości przeprowadzenia dowodu z badania laboratoryjnego na etapie postępowania odwoławczego - powinien był wydać decyzję uchylającą decyzję Organu I instancji w całości i umarzającą postępowanie I instancji w całości; ewentualnie, wyłącznie na wypadek nieuwzględnienia zarzutu opisanego w pkt 1) powyżej i uznania, że Skarżący dopuścił się naruszenia prawa: • naruszenie art. 189f § 1 pkt 1) KPA, poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując wydaniem przez Organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji w przedmiocie ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 500,00 zł za przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z Programem działań, podczas gdy Organ powinien był odstąpić od ustalenia obowiązku uiszczenia tej opłaty. Spółka wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, i umorzenie postępowania administracyjnego, zarówno przed organem I instancji, jak i przed organem odwoławczym; ewentualnie: 2. uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu; a nadto w obu przypadkach: 3. zasądzenie od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Rozwijając pierwszy zarzut, Spółka wskazała, że pomimo istnienia wątpliwości co do tego, czy materiał znajdujący się na nieruchomości Skarżącego stanowił pomiot kurzy, czy też obornik, [...] WIOŚ zaniechał pobrania materiału określonego w protokole kontroli, jako niewielka pryzma pomiotu kurzego, pozostałości po kilku innych pryzmach pomiotu kurzego oraz zaschnięte odcieki z tych pryzm oraz zaniechał przeprowadzenia dowodu z badania laboratoryjnego substancji stwierdzonych na działce nr [...] w [...] - czy to z wykorzystaniem własnych środków, czy w drodze dowodu z opinii biegłego - celem stwierdzenia rzeczywistego składu chemicznego i właściwości fizycznych tych substancji. [...] WIOŚ całkowicie pominął stanowisko przedstawiciela Spółki (e-mail z dnia z [...] listopada 2020 r.), mimo wyraźnego wskazania, że na działce nie znajdował się pomiot kurzy, lecz obornik. Kategoryczne stwierdzenie, że materiał znajdujący się na nieruchomości Skarżącego stanowi pomiot kurzy, a nie obornik, nie było przy tym możliwe wyłącznie w drodze badania organoleptycznego i powołał się na definicje zawarte w art. 16 pkt 30b lit. b) Prawa wodnego. W ustawie nie określono jaka ilość ściółki w stosunku do pozostałych substancji pozwala na zakwalifikowanie nawozu naturalnego stałego jako obornika albo pomiotu ptasiego. W takiej sytuacji nawet niewielka ilość ściółki w materiale składającym się także z odchodów zwierząt pozwala na zakwalifikowanie tego nawozu jako obornika. Na podstawie oględzin ani fotografii nie jest możliwe prawidłowe ustalenie składu fizyko-chemicznego zakwestionowanego materiału. Z uwagi na brak pobrania przez Organ I instancji substancji w trakcie kontroli przeprowadzenie dowodu z badania laboratoryjnego lub opinii biegłego na etapie postępowania odwoławczego nie było już możliwe. Pomimo postawionego przez Skarżącego w odwołaniu z dnia [...] lutego 2021 r. w tym zakresie zarzutu, GIOŚ nie dostrzegł wskazanego uchybienia [...] WIOŚ i bezzasadnie orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji. Odnośnie zarzutu drugiego, ewentualnego, spółka podniosła: gdyby nawet uznać, że Skarżący dopuścił się naruszenia prawa w postaci składowania pomiotu kurzego, to takie ewentualne naruszenie powinno było zostać uznane za incydent o znikomej wadze, niepowodujący żadnych negatywnych skutków dla środowiska, ani nieprowadzący do zanieczyszczenia wód. Przyjmując powyższe założenia, zasadne byłoby więc odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o oddalenie skargi. Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzając ponadto, że zarzuty Spółki są bezzasadne i nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuj[...] Zdaniem Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie Sąd w całości aprobuje poczynione przez organy obu instancji ustalenia faktyczne jak i dokonaną przez organy ocenę prawną. Przedmiotem kontroli Sądu pod względem legalności była decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2021 r., znak sprawy: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2021 r., znak sprawy: [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 500,00 zł za przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz. U. z 2020 r. poz. 243), dalej "Program działań". Podstawą ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 500,00 zł za przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z przepisami były wyniki kontroli [...] Sp. z o.o. Dokumentacja ta nie pozostawiała wątpliwości, co stwierdzonego przechowywania przez kontrolowany podmiot pomiotu ptasiego bezpośrednio na gruncie. Strona w niniejszej sprawie, zarzuca organowi błędy w prowadzonym postępowaniu dowodowym dotyczącym ustalenia, że na działce nr [...] w [...], w trakcie kontroli znajdowała się niewielka pryzma pomiotu kurzego, pozostałości po kilku innych pryzmach pomiotu kurzego oraz zaschnięte odcieki z tych pryzm. Skarżąca twierdzi, że w tym zakresie organ nie przeprowadził badania laboratoryjnego stwierdzonych substancji. W odniesieniu do powyższego zarzutu Sąd zauważa, że ustanowiona w k.p.a. zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze. Obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność karno-administracyjną. Przyjęta w art. 75 k.p.a. zasada otwartego katalogu dowodów postępowania administracyjnego nie oznacza bowiem, że każdy fakt można wykazać dowolnie obraną kategorią dowodu. Niektóre fakty wymagają wręcz posłużenia się tylko im dedykowanymi dowodami, wprowadzając w pewnym zakresie unormowania odpowiadające legalnej teorii dowodów. Dowodem o domniemaniu wiarygodności jest niewątpliwie protokół kontroli, tj. dokument urzędowy, korzystający ze szczególnej mocy dowodowej tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1915/20). Wskazać również należy, że szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego, jakim w niniejszej sprawie jest protokół kontroli nie wyklucza możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu, co wymaga aktywności podmiotu kwestionującego treść dokumentu urzędowego. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone i są przedmiotem oceny, tak jak i inne dowody w postępowaniu prowadzonym przez inne organy (wyrok NSA z dnia 10 maja 2017r., sygn. akt II GSK 1976/15, LEX nr 2412739). Tymczasem skarżąca nie podważyła w żaden sposób mocy dowodowej protokołu kontroli, jak i nie wykazała, ani nawet nie uprawdopodobniła, że nieprawidłowo stwierdzono w trakcie kontroli, że na kontrolowanej działce znajdowała się niewielka pryzma pomiotu kurzego, pozostałości po kilku innych pryzmach pomiotu kurzego oraz zaschnięte odcieki z tych pryzm, w szczególności nie przedstawiła żadnego dowodu, który mógłby podważyć wiarygodność podpisanego protokołu kontroli. W ocenie Sądu argumentacja uzasadnienia skargi ma zatem jedynie polemiczny charakter z prawidłowym stanowiskiem organów. W odniesieniu do zarzutu konieczności przeprowadzenia badania laboratoryjnego Sąd podzielił w całości stanowisko organu. Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów o jakiej mowa w art. 80 k.p.a. organy nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada ta nakłada również na organy obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnym ich powiązaniu z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Podsumowując tę część rozważań uznać należy, że relewantne prawnie okoliczności faktyczne organy ustaliły nie tylko w oparciu o protokół kontroli, ale w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Kompleksowa ocena tego materiału, a więc ocena wszystkich dowodów we wzajemnej ich korelacji, nie pozwala zarzucić organowi naruszenia objętych zarzutem przepisów prawa procesowego, a skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jej stanowisko co do wadliwości przeprowadzenia kontroli i postępowania dowodowego oraz wyjaśniającego. Tym samym, w okolicznościach stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 500,00 zł za przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z przepisami jest prawidłowe. Również, zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo organy uznały, że nie zaszły przesłanki określone w art. 189 f §1 k.p.a., umożliwiające odstąpienie od wymierzonej opłaty. W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniu Strony przechowywania pomiotu ptasiego bezpośrednio na gruncie nie można uznać za naruszenie znikome, jak słusznie wskazał organ pomiot ptasi, z uwagi na koncentrację zawartych w nim składników, został przez ustawodawcę potraktowany szczególnie poprzez wprowadzenie w pkt 1.4 ppkt 8 Programu działań, całkowitego zakazu jego przechowywania bezpośrednio na gruncie przez cały rok. Strona pomija, że zanieczyszczenie wód azotanami pochodzenia rolniczego dotyczy nie tylko wód powierzchniowych, ale też wód podziemnych, co w konsekwencji prowadzi do przeżyźnienia gleby. Podobnie, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, Sąd nie dopatrzył się wystąpienia przesłanki umożliwiającej fakultatywne odstąpienie od wymierzenia ww. kary określonej w art. 189f § 2 k.p.a. W cenie Sądu bowiem, okoliczności sprawy i wskazana powyżej kwalifikacja, nie pozwalają na przyjęcie, że odstąpienie od wymierzenia kary pozwoliłby na spełnienie celów kary. Mając powyższe na uwadze Sąd zatem uznał, że podniesione w skardze zarzuty jako niezasadne nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w przedmiocie ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 500,00 zł za przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z przepisami, nie naruszają powołanych przepisów. Sąd także stwierdza, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ogólnie sformułowany zarzut podnoszący, że ocena i ustalenie stanu faktycznego sprawy nie zostały prawidłowo dokonane, uznać należy, mając na uwadze nie poparcie tych twierdzeń dowodami, jedynie za polemikę skarżącej z ustaleniami organu. W postępowaniu administracyjnym organy administracyjne mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) co w ocenie Sądu w sposób prawidłowy uczyniły. Swoje stanowisko w sposób czytelny, zrozumiały i w pełni wyraźny przedstawiły w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć, tym samym nie uchybiły przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji wyjaśniły i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, w zakresie niezbędnym dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a także przytoczyły i zastosowały odpowiednie przepisy prawa. To, że skarżąca nie zgadza się z podważanymi decyzjami, co jest oczywiście dla Sądu zrozumiałe, nie oznacza tym samym, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu bezpodstawne są zatem zarzuty naruszenia przepisów procesowych. W decyzji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska podobnie jak i w decyzji organu odwoławczego, opisano szczegółowo przebieg postępowania dowodowego, omówione zostały zgromadzone w sprawie dowody oraz zaznaczono, że wszystkie dowody uznane zostały za wiarygodne. Dlatego też mając powyższe na uwadze, Sąd wniesioną skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.