IV SA/Wa 145/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi sprawy ze skargi Z. M., W. M., M. M. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości postanawia: odrzucić wniosek. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości wniósł Z. M. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik swoich braci M. M., W. M. i M. M. Sąd wezwał Z. M. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania M. M., W. M. i M. M. przed sądami administracyjnymi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 35 akt sądowych). W dniu 28 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie k. 34 akt sądowych) skarżący nadał do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Do wniosku załączył pełnomocnictwa udzielone mu przez W. M. i M. M. Wskazał także, że nie posiada stosownego pełnomocnictwa od M. M., załączył pełnomocnictwo upoważniające go do działania w postępowaniu administracyjnym, z którego wynika, że M. M. przebywa za granicą. W związku z tym skarżący Z. M. wniósł o wydłużenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednakże, jak wynika z art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Za niedopuszczalny należy uznać wniosek o przywrócenie terminu, któremu strona nie uchybiła a zatem, gdy brak jest ustawowych warunków jego dopuszczalności. Pogląd taki zbieżny jest z postanowieniem NSA z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 283/09. Niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ma miejsce w sytuacji, gdy w ogóle do przekroczenia terminu nie doszło a czynność dokonana została w ustawowym terminie (tak NSA w postanowieniu z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 405/08). Rozpoznając przedmiotowy wniosek na podstawie wyżej powołanych przepisów stwierdzić należy, że wniosek ten jest niedopuszczalny, ponieważ skarżący nie uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych. Jak wynika z akt sprawy wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało skutecznie doręczone Z. M. w dniu 21 sierpnia 2014 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych upływał w dniu 28 sierpnia 2014 r. W tym też dniu skarżący uzupełnił braki formalne co do skargi M. M. i W. M., a także wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych co do skargi M. M. Zatem wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ostatnim dniu, w którym możliwe było uzupełnienie braków formalnych z zachowaniem terminu. W momencie złożenia wniosku skarżący Z. M. nie uchybił jeszcze wyznaczonemu terminowi, dlatego wniosek był niedopuszczalny i podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 736/08). Dodatkowo należy zauważyć, że mimo iż w istocie skarżący Z. M. ostatecznie nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa udzielonego mu przez M. M., to okoliczność ta pozostaje bez znaczenia przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. Jednakże samo nienadesłanie pełnomocnictwa nie rodzi jeszcze w przedmiotowej sprawie negatywnych skutków procesowych (np. w postaci odrzucenia skargi) dla żadnego ze skarżących, ponieważ zamieszkały za granicą skarżący M. M. na tym etapie postępowania zobowiązany jest do osobistego uzupełnienia braków formalnych skargi. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.