IV SA/Wa 1454/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przekazania odpadów - oddala skargę - Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją znak: [...], z dnia [...] kwietnia 2010 r., nałożył na odbiorcę odpadu, tj. Pana T. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...]– T. G., obowiązek przekazania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, pismem z dnia [...] lipca 2008r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o przedstawieniu do odprawy celnej używanego, uszkodzonego samochodu osobowego marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] - stanowiącego odpad w myśl art. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.), obowiązującej w dacie ujawnienia międzynarodowego przemieszczania odpadu. Wraz z ww. pismem Naczelnik Urzędu Celnego w P. przekazał następujące dokumenty: formularz wniosku o przeprowadzenie oceny towaru, kopię dokumentu SAD, kopię dokumentu Salvage Certificate of a Vehicle ww. pojazdu, kopię oceny technicznej Nr [...], z dnia [...] lipca 2008 r., sporządzonej przez rzeczoznawcę samochodowego, Pana mgr inż. J. G., kopię rachunku sprzedaży z dnia [...] lipca 2007r., kopię zlecenia wydania towaru niewspólnotowego z magazynu czasowego składowania Nr [...], dokumentację foto graficzną, z prośbą o wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Na podstawie ww. zawiadomienia w dniu [...] lipca 2008 r. GIOŚ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w związku z dokonaniem nielegalnego wwozu do Polski odpadu w postaci ww. uszkodzonego pojazdu i w toku ww. postępowania wydał postanowienie znak: [...] z dnia [...] listopada 2008 r., którym wezwał Skarżącego, do oddania odpadu w postaci spornego pojazdu do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. W związku z bezskutecznym upływem terminu wskazanego w ww. postanowieniu, GIOŚ, decyzją znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nałożył na Stronę obowiązek przekazania ww. odpadu do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. W dniu [...] kwietnia 2009 r. Strona postępowania wystąpiła do GIOŚ z wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., kwestionując stwierdzenie, iż pojazd objęty wyżej opisanym postępowaniem administracyjnym, stanowi odpad. GIOŚ nie uwzględnił zarzutów Skarżącego i decyzją znak: [...], z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., podtrzymując tym samym swoje stanowisko w kwestii uznania spornego pojazdu za odpad. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r., Pan T. G., złożył za pośrednictwem GIOŚ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję, zarzucając jej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Prawomocnym wyrokiem, o sygn. akt IV SA/Wa 1600/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...]. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesionych. W tym miejscu Sąd wskazał, iż w aktach sprawy znajdują się dokument potwierdzający nabycie pojazdu przez Skarżącego z dnia [...] lipca 2007 r. oraz dokument potwierdzający uszkodzenia pojazdu, tj. dokument Salvage Certificate of a Vehicle (unieważniony odpowiednik dowodu rejestracyjnego pojazdu). Ww. dokumenty w toku prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nie zostały przetłumaczone na język polski, a na dokumentach tych w głównej mierze organ oparł swoje rozstrzygnięcie. W związku z powyższym brak urzędowego tłumaczenia ww. dokumentów powoduje, iż nie mogą być one brane pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, iż organ prowadzący postępowanie naruszył m.in. przepisy art. 7 oraz art. 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] kwietnia 2010 r., po wykonaniu wytycznych Sądu, wydał decyzję znak: [...], którą nałożył na odbiorcę odpadu, tj. Pana T. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...]- T. G., obowiązek przekazania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Strona złożyła do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...]. Główny Inspektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu ww. wniosku nie uwzględnił zarzutów Strony i decyzją znak: [...] z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, obowiązującej w dacie ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadu - "odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku Nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest zobowiązany". Z tłumaczenia dokumentu Salvage Certificate of a Vehicle, znajdującego się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], został wydany przez kompetentne władze [...], w którym jako właściciel pojazdu figuruje firma ubezpieczeniowa [...]. W rezultacie wypłaty odszkodowania za poniesione straty w wyniku kolizji drogowej, w ramach ubezpieczenia pojazdu, ww. firma uzyskała prawo własności do przedmiotowego pojazdu, które przekazała firmie [...] z siedzibą w [...]. Według Oceny technicznej Nr [...], z dnia [...] lipca 2008 r. wykonanej przez Pana mgr inż. J. G., rzeczoznawcę samochodowego, Nr uprawnienia [...], wartość bazowa przedmiotowego pojazdu na podstawie notowań na rynku pojazdów używanych według katalogu INFO-EKSPERT wynosi [...] PLN. Uszkodzenia i braki w pojeździe zostały oszacowane na kwotę [...] PLN, co stanowi ubytek wartości na poziomie 86%, a wartość rynkowa przedmiotowego uszkodzonego pojazdu wyniosła [...] PLN. Ubytek wartości pojazdu na poziomie 86% wyraźnie wskazuje, iż pojazd jako przedmiot w momencie przemieszczenia nie spełniał wymagań jakościowych. Wobec powyższego ww. pojazd należało zakwalifikować go do kategorii Q2 - produkty nie spełniające wymagań jakościowych, zgodnie z załącznikiem nr l do ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, obowiązującej w dacie ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadu. Fakt zawarcia transakcji między Stroną, a firmą [...] z siedzibą w [...] świadczy o tym, iż ww. firma, prowadząca działalność polegającą na sprzedaży aut używanych, nie znalazła uzasadnienia dla dokonania naprawy tego pojazdu i przywrócenia mu cech pełnowartościowego produktu, a pozbyła się go na rzecz Strony za kwotę [...]. W wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-194/05 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, iż "zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako odpadu w rozumieniu art. 1 lit. a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia pojęcia usuwać. Pojęcia te należy interpretować nie tylko w świetle celu dyrektywy, którym zgodnie z motywem trzecim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów, ale również w świetle art. 174 ust. 2 WE, który stanowi, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i że opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego. Wynika stąd, że pojęcia te, a co za tym idzie pojęcie odpady nie mogą być interpretowane w sposób zawężający. Fakt, że dana substancja jest rzeczywiście odpadem w rozumieniu art. 1 lit a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, winien być potwierdzony w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie może zostać podważona. Pewne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na usuwaniu, zamiaru usunięcia lub zobowiązania do usunięcia substancji lub przedmiotu w rozumieniu tego przepisu. [ ... ] Jako że dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów nie proponuje żadnego kryterium ujawnienia woli usunięcia substancji lub przedmiotów przez posiadacza, państwa członkowskie wobec braku przepisów wspólnotowych mają swobodę wyboru sposobu dowodzenia okoliczności zdefiniowanych w dyrektywach, których transpozycji dokonują, o ile nie podważa to skuteczności prawa wspólnotowego. Państwa członkowskie mogą zatem dla przykładu określić rożne kategorie odpadów, zwłaszcza w celu ułatwienia organizacji i kontroli gospodarki odpadami, przy czym obowiązki wynikające z dyrektywy lub innych przepisów prawa wspólnotowego dotyczących odpadów winny być przestrzegane, a kategorie ewentualnie wyłączone z zakresu stosowania aktów dokonujących transpozycji obowiązków wynikających z dyrektywy, są wyłączone zgodnie z jej art. 2 ust. 1" Przywołana w ww. wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów, zmieniona dyrektywą 91/156, w chwili obecnej nie jest aktem obowiązującym. Obecnie zagadnienia związane z gospodarką odpadami reguluje dyrektywa z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy. Ww. dyrektywa została przyjęta z uwzględnieniem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 175 ust. 1, stanowiącym, że Rada decyduje o działaniu służącym osiągnięciu celów określonych w art. 174, które ma być podjęte przez Wspólnotę. Głównym celem dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla art. 175 ust. 1 WE pojęcie usuwać także należy interpretować w świetle zapisu art. 174 ust. 2 WE. Zatem przytoczony wyżej wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma swoje zastosowanie także w odniesieniu do zapisów obecnie obowiązującej dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, mając na uwadze wyżej przytoczony wyrok, a także wyżej przywołane dowody i okoliczności, w przedmiotowej sprawie została wypełniona przesłanka "pozbycia się", a tym samym przedmiotowy pojazd stanowił odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, obowiązującej w dacie jego przemieszczenia. W tym miejscu należy wskazać, iż w dniu 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Odnosząc przywołane wyżej argumenty, dowody i okoliczności do wyżej przytoczonej definicji odpadów stwierdzić należy, iż przedmiotowy, uszkodzony pojazd, także w sposób niepozostawiający wątpliwości wypełnia tę definicję. Organ nie podzielił zatem twierdzenia Strony, iż wydając zaskarżoną decyzję naruszył zasady dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego, poprzez kwestionowanie opinii biegłego w zakresie kwalifikacji przedmiotowego pojazdu do kategorii odpadu czy też nie przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego, w toku którego zostałby powołany biegły, a które to postępowanie przeprowadzone byłoby w celu konfrontacji mocy dowodowej obydwu opinii, technicznych przedmiotowego pojazdu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń związanych z elementami stanu faktycznego sprawy i tym samym do błędnej subsumpcji rzeczowej przeprowadzonej przez organ kwalifikacji prawnej. Jak wynika z materiału dowodowego, w tym załączonej opinii technicznej Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. przedmiotowy pojazd w momencie przemieszczenia był uszkodzony. Uszkodzenia przedmiotowego pojazdu zgodnie z załączoną opinią dotyczyły m.in. takich elementów konstrukcyjnych pojazdu jak: dachu, słupków przedniego lewego i prawego, podłużnicy przedniej prawej i lewej, wzmocnienia czołowego i bocznego, przegrody czołowej oraz komory silnika, które to elementy mają istotny wpływ na użytkowanie i bezpieczeństwo jazdy. Rzeczoznawca określił również procentowy stopień zniszczenia poszczególnych zespołów pojazdu na: nadwozie lakierowane - ok. 19 %; silnik z osprzętem - ok. 95 %; układ napędowy - ok.19 % oraz zawieszenie przednie z układem kierowniczym - ok. 53 %. Zgodnie z Wytycznymi Korespondentów Nr 9 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów, z uwagi na rozległość uszkodzeń jakie posiada przedmiotowy pojazd, nie można stwierdzić, iż naprawa ww. pojazdu odpowiada drobnym naprawom, a powyższe wynika z ww. oceny technicznej. Taki stan rzeczy jest jedną z przesłanek przemawiającą za uznaniem pojazdu za odpad . Wyżej przytoczone Wytyczne Korespondentów są obecnie ogólnie przyjętą przez kraje wspólnotowe praktyką w zakresie kwalifikacji pojazdów jako odpady. Ponadto Pan mgr inż. J. G., który jest autorem załączonej do materiału dowodowego ww. oceny technicznej posiada uprawnienia rzeczoznawcy samochodowego Nr [...] nadane przez Ministra Infrastruktury, wobec czego Organ nie znajduje podstaw do kwestionowania przedstawionych przez tego rzeczoznawcę wartości bazowej takiego pojazdu w stanie nieuszkodzonym, stopnia uszkodzeń i braków przedmiotowego pojazdu, jak też jego wartości rynkowej, która pozwala na oszacowanie stopnia ubytku wartości tego pojazdu w stosunku do takiego samego pojazdu w stanie nieuszkodzonym. Jednocześnie należy podkreślić, iż rzeczoznawca samochodowy posiada uprawnienia nadane przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji i mogą one obejmować uprawnienia do oceny stanu technicznego pojazdów, rekonstrukcji wypadków drogowych oraz szacowania wartości pojazdów. W świetle powyższego dokument w postaci opinii technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę samochodowego nie może stanowić jedynej podstawy do uznania czy dany pojazd stanowi odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, a także okoliczności tej sprawy, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, iż ze względu na duży zakres uszkodzeń pojazd marki: [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], będący przedmiotem niniejszego postępowania, stanowi odpad. Wobec powyższego techniczna możliwość jego naprawy wykazana w ww. ocenie technicznej pozostaje bez wpływu na zmianę tej kwalifikacji. Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż opinia rzeczoznawcy stanowi jedynie część materiału dowodowego, podlegającego ostatecznie ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jako organu orzekającego w niniejszej sprawie. Jak już wykazano powyżej, decydujące znaczenie dla uznania przedmiotu postępowania za odpad ma jego stan techniczny w dacie przemieszczenia oraz wola jego poprzedniego posiadacza. Uprawnienia rzeczoznawcy, obejmując jedynie kwestie związane ze stanem technicznym pojazdu, z szacowaniem jego wartości oraz kosztów ewentualnej naprawy, odnoszą się tylko do jednego z elementów, których ocena może mieć wpływ na to, czy dany pojazd stanowi odpad, czy też nie. Przyjęcie zasady, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska miałby oprzeć się w swojej ocenie tylko i wyłącznie na opinii rzeczoznawcy, doprowadziłoby do sytuacji, w której ww. organ nie mógłby w istocie wydawać aktów administracyjnych w ramach samodzielnych kompetencji. Opinia rzeczoznawcy podlega ocenie, jako jeden z elementów materiału dowodowego oraz w odniesieniu do całokształtu materiału dowodowego. Wydając stanowisko w kwestii uznania ww. przedmiotu za odpad, organ wziął pod uwagę wolę poprzedniego posiadacza i w tym obszarze oparł się na przywołanych wyżej okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, dowodach oraz przywołanych przepisach prawa, a także na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Dodatkowo zaznaczono, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na mocy art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), zostali powołani do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska, a którego ustawową kompetencją jest m.in. realizacja zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W związku z powyższym Inspekcja Ochrony Środowiska jest organem wyspecjalizowanym w zakresie swoich ustawowych kompetencji, a tym samym pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań (także tych wynikających z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres wiedzy specjalistycznej. W ocenie organu II instancji materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie przedstawia stan faktyczny, który nie budzi żadnych wątpliwości i pozwala na podjęcie obiektywnego rozstrzygnięcia w oparciu o powołane przepisy prawa. Tym samym przeprowadzenie dodatkowej opinii uzupełniającej w celu konfrontacji mocy dowodowej obydwu opinii, w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, jest zbędne. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), pojazdy stanowiące odpady klasyfikuje się pod kodem 16 01 04* - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy" (odpady niebezpieczne) lub pod kodem 16 01 06 - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów" (odpady inne niż niebezpieczne). W związku z tym, iż przedmiotowy pojazd wyposażony jest w jednostkę napędową zawierającą płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy, nadające mu właściwości odpadu niebezpiecznego, to zgodnie z ww. załącznikiem należy go zakwalifikować do odpadów o kodzie 1601 04*. Zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów określa rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, które w art. 3 ust. 1 lit. b pkt III mówi, iż procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają przemieszczenia odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IV A, jeżeli mają być poddane procesom odzysku. Odpady zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów, posiadające właściwości niebezpieczne, nie są sklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IV A, jeżeli mają być poddane procesom odzysku. Zgodnie z art. 44 ust. 1 ww. rozporządzenia Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, jeżeli odpady przeznaczone do odzysku są przewożone do Wspólnoty z państw, które obowiązuje decyzja OECD, lub z tranzytem przez te państwa, przepisy tytułu II stosowane są odpowiednio, przy uwzględnieniu dostosowań i przepisów dodatkowych zawartych w ust. 2 i 3. Odpady zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów, posiadające właściwości niebezpieczne, nie są sklasyfikowane pod żadnym kodem w ww. załącznikach, zatem przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu z terenu [...] na terytorium Polski winno odbyć się z zachowaniem ww. procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów. Według art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia, przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom stanowi przemieszczenie nielegalne. W związku z faktem, iż odpad w postaci przedmiotowego pojazdu został sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania ww. procedury, przemieszczenie to nosi znamiona przemieszczenia nielegalnego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych wart. 24 rozporządzenia Nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Według art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie odbiorcą przedmiotowego odpadu jest Pan T. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: [...]– T. G., który sprowadził przedmiotowy pojazd z terenu [...] do Polski. Wobec powyższego w ocenie organu Strona jest odpowiedzialna za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu. Zgodnie z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wobec treści ww. przepisu prawa, organ I instancji słusznie zobowiązał Skarżącego do zagospodarowania sprowadzonych nielegalnie odpadów w sposób określony wyżej przytoczonym przepisem, a który w świetle prawnych regulacji daje gwarancję poddania tych odpadów odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie. Stwierdzając powyższe Główny Inspektor Ochrony Środowiska, jako organ II instancji uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana w sposób nienaruszający prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia. Postępowanie dowodowe, jak i ocena dowodów oraz okoliczności zaistniałych w sprawie zostały przeprowadzone właściwie, a zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego obowiązującego w tym zakresie. Wobec powyższego zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. Dnia [...] kwietnia 2015 r. Pan T. G., prowadzący ww. działalność gospodarczą, za pośrednictwem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając ww. decyzję, Skarżący zarzucił organowi: 1. rażącą obrazę przepisów postępowania, poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy i wydanie orzeczenia wbrew opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego Pana mgr inż. J. G., z której jasno wynika, iż sporny pojazd nie stanowi "odpadu" w rozumieniu przepisów oraz przedłożonych obecnie 2 kolejnych opinii, które powyższą okoliczność potwierdzają; 2. błędne zakwalifikowanie pojazdu do kategorii typu 3 (odpad), podczas gdy pojazd powinien zostać zaszeregowany do kategorii typu 2 (pojazd używany nadający się do naprawy); 3. błędne ustalenie, że stopień uszkodzeń pojazdu wynosi 86% w sytuacji, gdy powyższa wartość stanowi stopień uszkodzenia awaryjnego powiększony o braki w wyposażeniu oraz w sytuacji, gdy pojęcie "szkoda całkowita", dotyczy sposobu wyceny "pozostałości" i ustalenia "stopnia uszkodzeń" danego pojazdu jedynie w przypadku ubezpieczenia Auto Casco i nie przesądza o zasadności (czy też możliwości)jego naprawy - co np. w przypadku likwidacji szkody z OC sprawcy dopuszcza możliwość naprawy pojazdu do wysokości jego wartości(a nie umownych 70%). Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy organowi I instancji celem jej ponownego rozpoznania. Ponadto Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii certyfikowanego biegłego rzeczoznawcy sądowego z zakresy techniki samochodowej Pana mgr inż. P. Z., Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. oraz certyfikowanego biegłego z zakresu techniki samochodowej, stanu technicznego i wyceny Pana mgr inż. Z. S., Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Dokonał także oceny przedłożonych przez skarżącego opinii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane wart. 145 § 1 p.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 tejże ustawy. Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, pismem z dnia [...] lipca 2008r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o przedstawieniu do odprawy celnej używanego, uszkodzonego samochodu osobowego marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] - stanowiącego odpad w myśl art. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.), obowiązującej w dacie ujawnienia międzynarodowego przemieszczania odpadu. Wraz z ww. pismem Naczelnik Urzędu Celnego w P. przekazał następujące dokumenty: formularz wniosku o przeprowadzenie oceny towaru, kopię dokumentu SAD, kopię dokumentu Salvage Certificate of a Vehicle ww. pojazdu, kopię oceny technicznej Nr [...], z dnia [...] lipca 2008 r., sporządzonej przez rzeczoznawcę samochodowego, Pana mgr inż. J. G., kopię rachunku sprzedaży z dnia [...] lipca 2007r., kopię zlecenia wydania towaru niewspólnotowego z magazynu czasowego składowania Nr [...], dokumentację fotograficzną, z prośbą o wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Na podstawie ww. zawiadomienia w dniu [...] lipca 2008 r. GIOŚ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w związku z dokonaniem nielegalnego wwozu do Polski odpadu w postaci ww. uszkodzonego pojazdu i w toku ww. postępowania wydał postanowienie znak: [...] z dnia [...] listopada 2008 r., którym wezwał Skarżącego, do oddania odpadu w postaci spornego pojazdu do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. W związku z bezskutecznym upływem terminu wskazanego w ww. postanowieniu, GIOŚ, zaskarżoną decyzją nałożył na Stronę obowiązek przekazania ww. odpadu do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. Powyższego stanowiska nie podzielił skarżący wskazując, że przedmiotowy pojazd nie był odpadem, jego uszkodzenie było nieznaczne i zgodnie z przedłożoną przez niego opinią rzeczoznawcy podlegało naprawie. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się zatem do rozstrzygnięcia kwestii, czy zakupiony przez skarżącego pojazd, stanowił odpad. Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy Sąd doszedł do przekonania, iż przedmiotowy pojazd zakupiony i sprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez skarżącego stanowił odpad, na wwiezienie którego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej skarżący nie posiadał stosownego zezwolenia. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Pojęciem "pozbycia się" użytego w powołanym przepisie zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt 960/08 ( CBOIS) uznając, że "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko (tak też NSA w wyroku z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 157/11, CBOIS). Zagadnienie odpadów było także przedmiotem licznych orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97 Trybunał orzekł, że przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem ( wyrok ETS z dnia 15 czerwca 2000 r.,Lex nr 82853). W kolejnym wyroku z dnia 15 stycznia 2004 r. w spawie C-235/02 (ECR 2004/1 B/1-1005) Trybunał stwierdził, że pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania. Odpadami według ETS są także materiały polegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych nawet, gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwianie potencjalnych zagrożeń ( wyrok ETS z dnia 25 czerwca 1997 r. w połączonych sprawach C-304/94,C-330/94,C-342/94,C-224/95 - publ. ERC 1997/6/1-03561). W wyroku z dnia 28 marca 1990 r. w sprawie C-359/88 (publ. ERC 1990/3/1-01509) ETS orzekł, że ustawodawstwo krajowe, w którym definicja odpadów wyłącza substancje i przedmioty, które są zdatne do powtórnego wykorzystania, jest niezgodna z prawem wspólnotowym ( por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 157/11, CBOIS). Zauważyć więc należy, że jako odpady traktowane są nie tylko przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także takie, które podlegają dalszym procesom odzysku w celu ich gospodarczego wykorzystania. W trakcie postępowania wyjaśniającego w ocenie Sądu organy dokonały rzetelnych i właściwych ustaleń w tym zakresie i słusznie uznały, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, w tym załączona ocena techniczna Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., sporządzona przez rzeczoznawcę samochodowego Pana mgr inż. J. G. bezsprzecznie wskazuje, iż przedmiotowy pojazd w momencie przemieszczenia był uszkodzony. Zgodnie z ww. oceną uszkodzenia przedmiotowego pojazdu dotyczą m.in. takich elementów konstrukcyjnych pojazdu jak: pogiętego dachu, odkształconych słupków przednich przedniego lewego i prawego, ugiętej podłużnicy przedniej prawej i lewej, pogiętego wzmocnienia czołowego lewego i bocznego prawego, przegrody czołowej oraz pogiętej komory silnika, które to elementy mają istotny wpływ na użytkowanie i bezpieczeństwo jazdy. Dodatkowo w ww. ocenie rzeczoznawca wskazał na uszkodzenia dotyczące: zniszczonego (pękniętego bloku) silnika, układu napędowego, układu zawieszenia kół przednich, układu kierowania, chłodzenia, a także uszkodzenia instalacji elektrycznej, wyzwolonych poduszek powietrznych oraz aktywowanych napinaczy pasów bezpieczeństwa. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w oszacowanym przez rzeczoznawcę stopniu zniszczenia poszczególnych zespołów pojazdu wynoszącym: 95 % - silnik z osprzętem, 53% - zawieszenie przednie z układem kierowniczym, 19% - nadwozie lakierowane oraz 19 % - układ napędowy. Wartość bazowa przedmiotowego pojazdu na podstawie notowań na rynku pojazdów używanych według katalogu INFO-EKSPERT została wyceniona przez rzeczoznawcę na ok. [...] PLN, a uszkodzenia i braki w pojeździe zostały oszacowane na kwotę [...] PLN. Biorąc pod uwagę powyższe wartości Organ oszacował ubytek wartości pojazdu z tytułu uszkodzeń i braków na poziomie 86%. Wyjaśniając, że rzeczoznawca samochodowy nie jest uprawniony do formułowania opinii, czy dany pojazd, stanowi odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, który na mocy art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 686), został powołany do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska, a którego ustawową kompetencją jest m.in. realizacja zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wskazał, że wydając stanowisko w kwestii uznania przedmiotu (w tym przypadku uszkodzonego pojazdu) za odpad, wziął pod uwagę ww. ocenę rzeczoznawcy w odniesieniu do pozostałych dowodów zgromadzonych w danej sprawie, jak i okoliczności tej sprawy (woli poprzedniego posiadacza pojazdu) i w tym obszarze oparł się na przywołanych wyżej okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, dowodach oraz przywołanych przepisach prawa. W tym miejscu należy także wskazać, iż w świetle powyższego adnotacja rzeczoznawcy przedstawiona w ocenie technicznej Nr [...], iż ww. pojazd nie stanowi odpadu w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, gdyż: sprawy z zakresu gospodarki odpadami i między innymi z zakresu uznania przedmiotu za odpad, reguluje ustawa o odpadach, a nie ustawa Prawo ochrony środowiska. Mając zatem na uwadze, że w kwestii dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów w postaci uszkodzonych pojazdów decydujące znaczenie dla uznania przedmiotu postępowania za odpad ma jego stan w dacie przemieszczenia oraz wola jego poprzedniego posiadacza, organ słusznie wywiódł, że w rozpatrywanej sprawie ocena techniczna Nr [...], sporządzona przez Pana mgr inż. J. G., wskazuje, iż ww. pojazd opisanym w niej stanie technicznym i z takimi uszkodzeniami, w dacie przemieszczenia nie mógł poruszać się po drogach publicznych. Tym samym zasadne jest twierdzenie organu, iż w dacie przemieszczenia ww. pojazd należało zakwalifikować do kategorii Q2 - "produkty nie spełniające wymagań jakościowych", zgodnie z załącznikiem Nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r., poz. 1243 ze zm.), obowiązującej w dacie ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadu. Ponadto podkreślić należy, na co słusznie wskazał organ, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała także, iż z tłumaczenia dokumentu Salvage Certificate of a Vehicle przedmiotowego pojazdu, znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż ww. dokument został wydany przez kompetentne władze [...], w którym jako właściciel pojazdu figuruje firma ubezpieczeniowa. W rezultacie wypłaty odszkodowania za poniesione straty w wyniku kolizji drogowej, w ramach ubezpieczenia pojazdu, ww. firma uzyskała prawo własności do przedmiotowego pojazdu, które przekazała firmie [...] z siedzibą w [...]. Fakt zawarcia transakcji między Stroną, a firmą [...] z siedzibą w [...] świadczy o tym, iż ww. firma, prowadząca działalność polegającą na sprzedaży aut używanych, nie znalazła uzasadnienia dla dokonania naprawy tego pojazdu i przywrócenia mu cech pełnowartościowego produktu, lecz pozbyła się go na rzecz Strony. Powyższe wynika z kopii rachunku sprzedaży z dnia [...] lipca 2007 r. przedmiotowego pojazdu oraz oświadczenia poprzedniego właściciela (firmy [...] z siedzibą w [...]) z którego wynika, iż ww. pojazd został sprzedany po cenie obniżonej ze względu na stan techniczny oraz uszkodzenia pojazdu. Porównując cenę, za którą ww. amerykańska firma zbyła uszkodzony pojazd na rzecz Skarżącego wynoszącą [...], co według kursu z dnia zgłoszenia pojazdu do procedury celnej ([...] PLN) wynosi [...] PLN, do ceny oszacowanej przez rzeczoznawcę, a wynoszącej [...] PLN można zauważyć, iż pojazd został zbyty po cenie prawie dwukrotnie niższej, niż cena takiego pojazdu w stanie uszkodzonym. Powyższe w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, potwierdzało, iż w przedmiotowej sprawie została wypełniona przesłanka "pozbycia się", w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Mając zaś na uwadze, że znajdująca się w aktach sprawy ocena techniczna pojazdu Nr [...] została przez organ uwzględniona jako jeden z elementów, którego ocena miała wpływ na uznanie przedmiotu za odpad, nie zaś jako jedyny element, który zdaniem Strony przesądza o tym, iż przedmiotowy pojazd nie stanowi odpadu, gdyż nadaje się on do naprawy, zarzut nienależytego wyjaśnienia niniejszej sprawy i wydanie orzeczenia wbrew załączonej do akt sprawy opinii biegłego, uznać należy za bezzasadny. Tym samym na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie mogła mieć wpływu także dołączona do skargi przez Skarżącego opinia Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., sporządzona przez rzeczoznawcę Pana mgr inż. P. Z. oraz ocena techniczna Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę Pana mgr inż. Z. S. Przede wszystkim dokumenty te, nie zostały przedłożone w toku postępowania administracyjnego, bowiem sporządzono je już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Organ nie mógł zatem dokonać ich oceny i odnieść się do nich w toku postępowania. Uczynił to więc dopiero na etapie postępowania sądowego w odpowiedzi na skargę. Ponadto w ocenie Sądu, dokumenty te nie podważają zasadności zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Jak wskazano bowiem powyżej o tym, czy dany przedmiot w tym przypadku samochód należy uznać za odpad decyduje organ, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, którego jednym z elementów w niniejsze sprawie była ocena opracowanej na zlecenie organu opinia rzeczoznawcy. Jak zatem słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę porównując ocenę techniczną Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., sporządzoną przez rzeczoznawcę Pana mgr inż. J. G., do przedłożonej, opinii Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., sporządzonej przez rzeczoznawcę Pana mgr inż. P. Z.- uszkodzenia konstrukcji nośnej (nadwozia) pojazdu w obu ocenach są niemalże identyczne. Stopień zniszczenia poszczególnych elementów pojazdu i ich zakres wykazany w ww. ocenach jest również porównywalny z wyjątkiem takich elementów jak: silnik oraz zawieszenie przednie z układem kierowniczym. W ocenie Nr [...] rzeczoznawca oszacował stopień zniszczenia silnika na 95%, natomiast zawieszenia przedniego z układem kierowniczym na 53%. W opinii Nr [...] stopień zniszczenia ww. elementów pojazdów diametralnie został obniżony i tak dla silnika wyniósł 4%, natomiast dla zawieszenia przedniego z układem kierowniczym - 12%. Skarżący nie wskazał jednak skąd wynika tak duża różnica w stopniu zniszczenia tych elementów, przez co nie można uznać ją za odzwierciedlająca stan techniczny pojazdu w dacie przemieszczenia. Ponadto wprawdzie w opinii Skarżącego ubytek wartości pojazdu kształtuje się na poziomie 66%, ale z z treści ww. opinii za wartość pojazdu nieuszkodzonego przyjęto wartość dla pojazdu, którego wiek wynosi 117 miesięcy, a nie dla pojazdu którego wiek w momencie przemieszczenia wynosił 39 miesięcy. W ocenie Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. wartość pojazdu nieuszkodzonego opiewała na kwotę [...] PLN, natomiast w opinii Nr [...] wartość pojazdu nieuszkodzonego oszacowana została na kwotę [...] PLN. Tym samym należy stwierdzić, iż ubytek wartości pojazdu z tytułu uszkodzeń i barków oszacowany w opinii Nr [...] nie odnosi się do stanu pojazdu w dacie jego sprowadzenia, co dyskwalifikuje niniejszy dokument. W odniesieniu do zaś oceny technicznej Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę Pana mgr inż. Z. S., należy zaznaczyć, iż została ona sporządzona przez rzeczoznawcę, który nie widnieje na ogólnodostępnej na stronie Ministerstwa liście Rzeczoznawców samochodowych Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, a tym samym nie posiada niezbędnych uprawnień do formułowania wiążących dla organu wniosków na temat stopnia uszkodzenia pojazdu, w tym kosztów jego naprawy oraz wartości rynkowej. Biorąc pod uwagę powyższe, przedłożona przez Skarżącego opinia Nr [...] nie może zostać uznana za wiarygodną, gdyż nie została sporządzona przez uprawnionego rzeczoznawcę. W konsekwencji Sąd wbrew zarzutom skargi nie mógł postawić orzekającemu w sprawie organowi, zarzutu nierzetelnego wyjaśnienia sprawy. Odnosząc się do kwestii błędnego zakwalifikowania pojazdu do kategorii typu 3 (odpad), podczas gdy pojazd powinien w ocenie skarżącego zostać zaszeregowany do kategorii typu 2 (pojazd używany nadający się do naprawy) zgodnie z Wytycznymi Korespondentów Nr 9 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów z dnia 8 lipca 2011 r., należy wskazać, iż co do zasady wytyczne nie są prawnie wiążące, jednak biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13 grudnia 1989 r. w sprawie C-322/88, w świetle akapitu piątego art. 189 Traktatu EWG, sądy krajowe są zobowiązane do uwzględnienia zaleceń (w tym wypadku - ww. Wytycznych), w celu rozstrzygania wniesionych do nich sporów, zwłaszcza gdy rzucają one światło na interpretację środków krajowych przyjętych w celu ich wdrożenia lub gdy są one przeznaczone do uzupełnienia wiążących przepisów wspólnotowych. Ww. wytyczne wprowadzają rozróżnienie pomiędzy odpadami w postaci pojazdów, a pojazdami używanymi. Zgodnie z ww. wytycznymi rozróżnia się 4 typy pojazdów. Typ 1 - Eksploatowany pojazd używany - niebędące odpadem, to pojazd, który jest przydatny do ruchu drogowego, zgodnie z europejskimi normami bezpieczeństwa, i który może być bezpośrednio wykorzystany i nie zachodzi konieczność jego naprawy w państwie wysyłki. Typ 2 - Pojazd używany nadający się do naprawy, to pojazd wymagający drobnych napraw i nadający się do naprawy. Pojazd może stać się przydatny do ruchu drogowego, być wykorzystywany do swego pierwotnego przeznaczenia i spełniać europejskie normy bezpieczeństwa po dokonaniu drobnych napraw. Typ 3 - Odpad w postaci pojazdu oczyszczony z substancji szkodliwych, niezawierający płynów ani elementów niebezpiecznych, np. akumulator lub płyn hamulcowy. Kategoria ta może również obejmować odpad w postaci pojazdu oczyszczonego, po sprasowaniu/zgnieceniu, Typ 4 - Odpad w postaci pojazdu nieoczyszczony z płynów lub elementów niebezpiecznych. Zwykle pojazd taki nie jest eksploatowany i nie nadaje się do naprawy, np. pojazd zniszczony w wypadku lub skreślony ze stanu. Ponadto, państwo przeznaczenia może, zgodnie ze swoim prawem, uznać pojazd za odpad lub odpad niebezpieczny, na przykład na podstawie jego wieku, nawet jeśli państwo wysyłki może uznawać pojazd używany za nadający się do eksploatacji lub naprawy. Zgodnie z pkt 5 typu 4 ww. wytycznych, odpad w postaci pojazdu stanowi pojazd, którego istotne części lub powierzchnia/fragmenty pojazdu (np. silnik, słupki, dach, oś, system wtrysku paliwa lub mocowanie skrzyni biegów) są znacznie uszkodzone. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, wynika, iż zakres uszkodzeń pojazdu był na tyle szeroki, iż jak wynika z akt sprawy został on zbyty przez poprzedniego właściciela, po znacznie obniżonej cenie (Oświadczenie sprzedającego), a analiza kopii rachunku sprzedaży z dnia [...] lipca 2007 r. pojazdu w konfrontacji z wyceną pojazdu w stanie uszkodzonym przedstawioną w ocenie technicznej wykazała, iż pojazd został sprzedany Skarżącemu po cenie prawie dwukrotnie niższej. Powyższe pozwalało zatem przyjąć organowi, iż poprzedni właściciel pozbył się go (sprzedał). Biorąc pod uwagę powyższe, nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, iż organ błędnie zakwalifikował ww. uszkodzony pojazd, jako odpad zgodnie z ww. wytycznymi, a nie zakwalifikował go jako pojazdu nadającego się do naprawy zgodnie z typem 2 ww. wytycznych. Przechodząc zaś do zarzutu Skarżącego w kwestii błędnego ustalenia, że stopień uszkodzeń pojazdu wynosi 86% w sytuacji, gdy powyższa wartość stanowi stopień uszkodzenia awaryjnego powiększony o braki w wyposażeniu oraz w sytuacji, gdy pojęcie "szkoda całkowita", dotyczy sposobu wyceny "pozostałości" i ustalenia "stopnia uszkodzeń" danego pojazdu jedynie w przypadku ubezpieczenia Auto Casco i nie przesądza o zasadności (czy też możliwości)jego naprawy - co np. w przypadku likwidacji szkody z OC sprawcy dopuszcza możliwość naprawy pojazdu do wysokości jego wartości (a nie umownych 70%), należy wskazać, iż w treści zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r., organ nie wskazał, iż stopień uszkodzeń pojazdu wynosi 86%. Powyższa wartość dotyczy ubytku wartości pojazdu z tytułu jego uszkodzeń i braków, która ustalona została na podstawie różnicy pomiędzy wartością pojazdu nieuszkodzonego, a wartością pojazdu uszkodzonego, wynikającą z załączonej do dokumentacji oceny technicznej. Stopień uszkodzeń poszczególnych elementów pojazdu określony w ww. ocenie technicznej został zaś poddany przez organ odrębnej analizie. Na marginesie należy wskazać, że rozpatrując stan techniczny danego pojazdu, organ może zakwalifikować jako odpad nie tylko pojazd nienadający się do naprawienia (niemożność techniczna lub technologiczna albo nieopłacalność ekonomiczna, stan określany jako "szkoda całkowita"). Możliwość naprawy, a nawet naprawa i rejestracja pojazdu, nie wyklucza bowiem zakwalifikowania pojazdu jako odpadu. W judykaturze utrwalony jest bowiem pogląd, że okoliczność, iż pojazd będzie mógł być poddany remontowi, nie wyklucza go spod kategorii odpadu ( Naczelny Sąd Administracyjny wyrok z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2793/12). Reasumując, w ocenie Sądu, materiał dowodowy w niniejszej sprawie został zebrany należycie, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie dowodów, na których organ oparł się wydając swoje rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ prowadząc postępowanie nie naruszył przepisów k.p.a w tym art. 7, art. 77, 107 § 1 k.p.a., oraz prawa materialnego, w stopniu, który uzasadniałby zasadność uchylenia zaskarżonych decyzji, gdyż w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dokonał właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.