IV SA/Wa 1465/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant A. D., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) maja 2007 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r. Nr [...] Prezydent W. działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2001 r. nr 87, poz. 960 z późn/ zm.) orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej polegającej na dokonaniu zameldowania na pobyt czasowy P. O. w budynku nr [..] przy ul. [...] w lokalu nr [...] w W. Odwołanie od tej decyzji do Wojewody Mazowieckiego wniósł P. O. W wyniku rozpoznania odwołania, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] maja 2007r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania organ bada przede wszystkim czy czynność ta została dokonana zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej dokonania. W analizowanej sprawie ocena zgodności z prawem dokonanej w dniu 6 września 2004r. czynności materialno-technicznej polegała na rozstrzygnięciu, czy została wówczas spełniona przesłanka określona w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139 poz.993 z późn. zm.), tj. czy P. O. zgłaszając pobyt zamieszkiwał w lokalu, w którym został zameldowany. Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż wymieniony w dniu 6 września 2004r., nie zamieszkiwał w przedmiotowym budynku. Do wniosku takiego prowadzą zgodne wzajemnie uzupełniające się dowody. Otóż we wniosku o wymeldowanie P. O. z przedmiotowego budynku J. K. podnosi, iż wymieniony nigdy w nim nie mieszkał ani nie przebywał. Ponadto poinformowała, iż przedmiotowy budynek nadaje się do rozbiórki tj. pozbawiony jest w większości okien, drzwi, od kilku lat odłączona jest linia zasilająca budynek w prąd /k-6/. W dniu 17 stycznia 2007r., J. K. wniosła o zmianę kwalifikacji wniosku z dnia 12 stycznia 2007r. w kierunku prowadzenia postępowania o uchylenie zameldowania P. O. w przedmiotowym budynku. Organ przywołał także zeznania, J. M. zamieszkałej przy ul. [...], J. J. sąsiadki mieszkającej na przeciwko J. K., A. D. - dziadka J. K., które to osoby oświadczyły, że nigdy nie widziały P. O. pod adresem [...]. W piśmie z dnia 25 stycznia 2007r. Komisariat Policji W. wskazał, iż P. O. pod adresem W. ul. [...] nie zamieszkuje. W dniu 28 marca 2007r. podczas rozprawy administracyjnej świadkowie A. D. i J. M. potwierdzili wyjaśnienia wnioskodawczyni, iż P. O. nigdy nie mieszkał w przedmiotowym budynku. Pełnomocnik P. O. — A. K. zeznał, najpierw, iż P. O. mieszkał w budynku drewnianym przy [...] w chwili zameldowania a później, iż nie może jednoznacznie stwierdzić, iż P. O. mieszkał od 6 września 2004r. do chwili obecnej. Organ pominął jako dowód zeznania [...] M. G. gdyż wymieniony nie potwierdził ich własnoręcznie złożonym podpisem. P. O. zabrał głos w postępowaniu o uchylenie mu czynności materialno- technicznej zameldowania w piśmie skierowanym do Urzędu W. w [...] z dnia 29 stycznia 2007r. podniósł w nim, iż " myśl przewodnia przedstawiona przez p. J. K. jest sama w sobie sprzeczna, wzajemnie się wykluczająca, żeby nie powiedzieć absurdalna, a podanie i kolejne informacje wymienionej zawierają nielogiczne informacje". Ponadto w swoim piśmie P. O. zaznaczył, iż przedmiotowy budynek wymaga niezbędnej konserwacji i remontu to jest przyczyną, iż chwilowo zabrał z niego swoje rzeczy. Wymieniony powyższych oświadczeń nie poparł jednak żadnymi dowodami tj. nie przedstawił żadnych świadków, którzy mogliby potwierdzić prawdziwość jego słów. W dniu 22 maja 2007r. P. O. złożył pismo będące uzupełnieniem jego odwołania od decyzji organu I instancji. W piśmie zarzucił powyższej decyzji, iż pomija ona istotne dla sprawy okoliczności tj.: wpisanie wymienionego do rejestru wyborców pod adresem ul. [...] w W. wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z 21.03.2002r., sygn. Akt II Ns 237/02 (kopia w aktach sprawy) oraz pismo z Urzędu W. z [...] informujące o dopisaniu P. O. do rejestru wyborców w Gminie W. Ponadto odwołujący dołączył pismo z 30 stycznia 2002r. podpisane przez J. K. i A. K. informujące o jego stałym przebywaniu na posesji [...]. Podważył również zeznania wnioskodawczyni oraz świadków: A. D. i J. M. jako za mało wiarygodne i nie korespondujące ze sobą. Odnosząc się do podniesionych zarzutów i przedstawionych dowodów w postaci pisma Komisarza Wyborczego w W. z dnia 19 września 2002r., pisma Urzędu W. z [...] z 2 kwietnia 2002r. oraz pisma Państwa K. z dnia 30 stycznia 2002r. organ zauważył, iż wszystkie pochodzą z 2002r. Tym samym wykazują stan przeszły, natomiast w postępowaniu o uchyleniu czynności materialno — technicznej zameldowania organ ma za zadanie zbadać czy została ona dokonana zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej dokonania czyli 6 września 2004r. Poddając analizie zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy przychylił się do zeznań wnioskodawczyni, jak i zgłoszonych przez nią świadków uznając je za spójne i wiarygodne. Odmówił zaś wiarygodności zeznaniom A. K. pełnomocnika P. O. oraz samego zainteresowanego. Brak spełnienia warunku zamieszkania w lokalu w dacie dokonania czynności zameldowania czyni ją wadliwą. Zasadnie więc jego zdaniem organ I instancji wydał decyzję w przedmiocie jej uchylenia — stwierdzenie wadliwości tej czynności skutkuje bowiem jej bezwzględną nieważnością. Oznacza to, że od samego początku (ex tunc) była ona nieprawidłowa i nie znajdowała oparcia w przepisach obowiązującego wówczas prawa. Skargę na powyższą decyzję, żądając jej uchylenia, jak również utrzymanej nią w mocny decyzji organu I instancji, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. O. Zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie art. 7 i 77 Kpa, poprzez nieustalenie stanu faktycznego sprawy, jak również nieodniesienie się do zarzutów odwołującego. Naruszenie art. 107 § 3 Kpa, poprzez bezkrytyczne przyjęcie przez organ odwoławczy ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Skarżący wskazał także, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia 21 marca 2002r. sygn. akt II Ns 237/02 został on wpisany do rejestru wyborców pod adresem ul. [...] w W. Tymczasem, organy orzekające w sprawie odmówiły uwzględnienia tego dowodu, uznając, go za dowód nie mający wpływu na wynik sprawy. Strona skarżąca, zarzuciła także zaskarżonej decyzji, iż opiera się, uznając je za wiarygodne na zeznaniach A. D., który spokrewniony jest z osobą na wniosek której zostało wszczęte postępowanie w sprawie. Tymczasem zeznania tej osoby nie dotyczą okresu, zameldowania skarżącego, bowiem wynika z nich, iż osoba ta bywała u wnuczki-J. K. na przełomie 2004-2005r. Dzień 6 września 2004r. zdaniem skarżącego nie kojarzy się zaś z przełomem roku. Organ odmówił także, bez uzasadnienia, mocy dowodowej oświadczeniom osób zeznających na korzyść skarżącego, jak również pominął zeznania [...], M. G. nie korzystając z przepisu art. 64 § 2 Kpa dla naprawienia przeoczenia (niepodpisania notatki). Organ nie przeprowadził oględzin lokalu, opierając się na oświadczeniu wnioskodawczyni, iż lokal ten nie nadaje się do zamieszkania. Podczas gdy osoba ta latem 2006r. w domu tym zameldowała A. M. Wskazuje także, iż organ II instancji naruszył dyspozycje art. 10 Kpa, nie informując skarżącego o prawie zapoznania się z aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Przedmiotem postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie było ustalenie czy organ meldunkowy zgodnie z prawem dokonał czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt czasowy P. O. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Podnieść należy, iż obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego lub czasowego, wynika wprost z przepisów prawa (art. 5, 8, 10, 15 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. ) i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Wykonanie tego obowiązku polega na zgłoszeniu wymaganych do zameldowania i wymeldowania danych właściwemu organowi administracji państwowej, który dokonuje stosownego aktu rejestracji - czynności rodzącej skutki prawne. Zameldowanie rodzi domniemanie faktyczne istnienia uprawnienia do przebywania w lokalu, jak również stanowi potwierdzenie samego w nim zamieszkania. Zakwestionowanie istnienia przesłanek zameldowania (niekompletność dokumentacji, wiarygodność przedstawionych dokumentów, zarzut niezamieszkiwania etc.) prowadzi do obalenia powyższego domniemania. Powołany w zaskarżonej decyzji, przepis art. 47 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych upoważnia organ prowadzący ewidencję ludności nie tylko do rozstrzygania o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu osoby wykonującej obowiązek meldunkowy budzą wątpliwości, ale także do prowadzenia postępowania w sprawach o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania, zatem ustalania, czy w dacie jej dokonania osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczył, spełniała warunki określone w cyt. Ustawie. Zgodnie z ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dla zameldowania na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące niezbędne jest faktyczne zamieszkiwanie w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Orzekające w sprawie organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania zobowiązane były zatem do ustalenia, czy w dacie dokonania czynności zameldowania skarżącego na pobyt czasowy, P. O. faktycznie przebywał w spornym lokalu z zamiarem pobytu na deklarowany czas. Podnieść należy, iż wydanie decyzji w przedmiocie uchylenia czynności technicznej zameldowania musi być poprzedzone prawidłowym postępowaniem dowodowym, zgodnym z kodeksem postępowania administracyjnego. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa). Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej są zobowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie administracyjne ma obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego tak, aby ustalić niewątpliwy stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Dochodzenie do ustalenia prawdy obiektywnej, to jest do określenia rzeczywistego stanu stosunków faktycznych, powinno odbywać się według reguł postępowania dowodowego określonych w przepisach Kpa (vide wyrok NSA z 26.05.1981 r., SA 810/81, ONSA 1/81, poz. 45, wyrok NSA z 19.03.1981 r., SA 234/81, ONSA 1/81, poz. 23, wyrok Sądu Najwyższego z 23.11.1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 7/95, poz. 83). Ponadto zgodnie z treścią art. 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Podkreślić jednak należy, że obowiązku tego nie należy rozumieć w ten sposób, iż to wyłącznie organ administracji publicznej jest w każdym przypadku zobligowany do wyszukiwania faktów uzasadniających twierdzenia stron czy poszukiwania i zbierania dowodów mających wykazać istnienie tych faktów. Obowiązek, o którym mowa w art. § 1 Kpa, należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej przy zbieraniu materiału dowodowego albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uznaje to za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub przedstawione przez stronę. W związku z powyższym przy prowadzeniu postępowania dowodowego organ administracji publicznej musi mieć na uwadze i to czy dana okoliczność będąca przedmiotem wniosku dowodowego ma znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 78 § 1 Kpa), a także i to, czy dany fakt wymaga udowodnieniu (art. 77 § 4 Kpa), oraz to, czy dany dowód nie został zgłoszony na okoliczność stwierdzoną innymi dowodami (art. § 2 Kpa). Nadto należy podkreślić, że obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozostaje w ścisłym związku z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą swobodnej oceny dowodów - art. 80 Kpa. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ administracji publicznej powinien poddać ocenie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, ocena winna zostać oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego i wreszcie organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącego się postępowania. Odnosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, iż w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy obydwu instancji prawidłowo przyjęły, iż w niniejszej sprawie skarżący, dokonując czynności zameldowania nie spełniał kryteriów, które warunkują prawidłowość zameldowania osoby na pobyt czasowy. Należy podkreślić, że w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt, iż w dacie zameldowania skarżący nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, a ocena dowodów potwierdzających tą okoliczność, zebranych przez orzekające w sprawie organy mieści się, zdaniem Sądu, w granicach wyznaczonych przepisem art. 80 Kpa, zaś podniesione przez stronę skarżącą uchybienia procesowe dokonane przez organy orzekające w sprawie nie mają wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie kwestią, która winna być ustalona przez organ w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, było wykazanie, iż w dacie zameldowania skarżącego na pobyt czasowy tj. od dnia 6 września 2004r. skarżący przebywał w lokalu w którym został zameldowany. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż osoby (J. J., J. M., A. D.), które zostały przesłuchane przez organ na okoliczność, czy skarżący w dacie zameldowania przebywał pod spornym adresem oświadczyły, iż nigdy go w nim nie widziały. Okoliczność przebywania skarżącego pod spornym adresem w dacie zameldowania nie została również potwierdzona przez osobę, która dokonała jego zameldowania tj. A. K., który w trakcie przeprowadzonej przez organ rozprawy administracyjnej oświadczył, iż nie może jednoznacznie potwierdzić faktu zamieszkania P. O. w dacie zameldowania, (k-54 akt administracyjnych sprawy). Z akt sprawy administracyjnych (k-56), jak i z oświadczenia przedłożonego przez J. K. na rozprawie sądowej w dniu 10 października 2007r. wynika, iż A. K. od sierpnia 2004r. nie przebywał na terenie posesji przy ul. [...] w W. A zatem nie może on potwierdzić, iż w dacie dokonanie czynności zameldowania, skarżący przebywał z zamiarem stałego pobytu w spornym lokalu. Nie można także zgodzić się ze stroną skarżącą, iż organ z uwagi na spokrewnienie wnioskodawczyni ze świadkiem A. D. winien odmówić mocy dowodowej złożonym przez niego zeznania. Wskazać bowiem należy, iż ocena dowodów należy do organu, w/w świadek zeznawał pouczony o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy. Jego zeznania nie zostały w żaden sposób podważone, a zatem sama okoliczność spokrewnienia go z osobą żądającą uchylenia czynności materialno technicznej zameldowania skarżącego pod spornym adresem, nie może jeszcze przesądzać o uznaniu tychże zeznań za niewiarygodne. Odnosząc się zaś do zarzutu strony skarżącej, iż świadek ten zeznał, że przebywał w lokalu J. K. na przełomie 2004/2005r. , a zatem nie może przez to potwierdzić faktu przebywania skarżącego w lokalu w dacie dokonania czynności zameldowania, w ocenie Sądu, zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wskazać bowiem należy, iż z akt sprawy wynika, iż A. D. przesłuchany do protokołu w dniu 2 stycznia 2007r. zeznał wprost, iż nigdy, pomimo częstego przebywania na terenie posesji przy ul. [...], nie widział skarżącego pod adresem ul. [...]. Za nie mający w ocenie Sądu wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia należy uznać zarzut skarżącego dotyczący nieuwzględniania przez organ, z uwagi na ich niepodpisanie zeznań, [...] M. G. Z treści tego zeznania wynika, iż w/w nie jest w stanie potwierdzić faktu zamieszkiwania skarżącego pod wskazanym adresem. W aktach sprawy znajduje się zaś pismo Komisariatu Policji w W. z dnia 25 stycznia 2007r. informujące, iż P. O. nie zamieszkuje w lokalu w którym była zameldowany na pobyt czasowy. W świetle powyższego uchybienie organu w postaci niepodpisania przez świadka złożonych przez niego zeznań, bez wątpienia powoduje wadę w postaci braku możliwości powołania się na nie w toku postępowania, niemniej jednak w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu pominięcie zeznań M. G., nie miało wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Z uwagi na okoliczność, iż z akt sprawy wynika bezspornie, iż w toku postępowania skarżący nie zamieszkiwał pod spornym adresem (pismo Policji z dnia 25 stycznia 2007r), z uwagi na konieczność przeprowadzenia w spornym lokalu remontu (patrz, pismo skarżącego z dnia 29 stycznia 2007 roku w którym podnosi, iż opuścił lokal z uwagi na konieczność przeprowadzenia w nim niezbędnej konserwacji i remontu, pismo A. K. z dnia 29 stycznia 2007 r. potwierdzające fakt nieprzebywania skarżącego w spornym lokalu z uwagi na konieczność przeprowadzenia w nim remontów oraz brak prądu), Sąd uznał za bezpodstawny zarzut nieprzeprowadzenia przez organ dowodu w formie oględzin na okoliczność, iż lokal ten nie nadaje się do zamieszkania. Podkreślić przy tym należy, iż kwestia zameldowania przez wnioskodawczynię w 2006r. w spornym budynku osoby trzeciej, nie ma wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Wbrew stanowisku skarżącemu, organ słusznie odmówił także mocy dowodowej przedłożonym przez skarżącego dokumentom (orzeczenie Sądu Rejonowego [...] z dnia 21 marca 2002r. sygn. akt II Ns 237/02 , oświadczenie państwa K. z 2002r., pismo Komisarza Wyborczego w W. z dnia 19 września 2002r.), dokumenty te jak wskazał organ odwoławczy, nie dotyczą okresu w którym dokonano zameldowania skarżącego na pobyt czasowy, tylko znacznie wcześniejszego (2002r) nie mogą zatem potwierdzać prawidłowości czynności materialno technicznej dokonanej we wrześniu 2004r. Sąd nie uwzględnił także, podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 § 1 Kpa poprzez niepoinformowanie skarżącego o prawie zapoznania się z aktami sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, iż skarżący w toku postępowania odwoławczego zapoznał się z aktami sprawy, oświadczenie stosownej treści złożył do akt w dniu 16 maja 2007r. W świetle powyższego, jak również mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wartość dowodową, zeznań osób przesłuchanych przez organ (bliscy sąsiedzi, osoby często przebywające na terenie posesji przy ul. [...] w W.), okoliczność, iż skarżący w toku postępowania w żaden sposób nie uprawdopodobnił kwestii zamieszkiwania w dacie zameldowania w lokalu, w ocenie Sądu organ słusznie dał wiarę tym zeznaniom, odmawiając tym samym wiarygodności przedłożonemu przez A. K. oświadczeniu z dnia 10 maja 2007r. M. K. W tym stanie prawnym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.