IV SA/Wa 1465/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skarg J. M. oraz T. B. i G. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej - oddala skargi - Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 roku, Nr [...] Wojewoda [...] ustalił lokalizację inwestycji w postaci rozbudowy drogi krajowej Nr [...] J. – K. o ciągi pieszo jezdne w m. D. na odcinakach: od km [...] do km [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że inwestor przedłożył wymagane przepisami prawa dokumenty. Dzięki budowie ciągów pieszo – jezdnych wyeliminowany zostanie ruch pieszych z korony drogi i nastąpi odciążenie jezdni o lokalny ruch samochodowy. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli A. M., J. M., M. M. i M. M., T. B., G. S., M. P., G. P. oraz W. G. A. M., J. M., M. M. i M. M. wyrazili wątpliwość czy zostanie im zapewniony dostęp do ich działek oraz czy dostęp ten będzie zapewniony w trakcie rozbudowy drogi. W decyzji nie ma stwierdzenia, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w R. ma wyrazić zezwolenie na wykonanie zjazdu z ciągu pieszo jezdnego każdemu sąsiadującemu z tym ciągiem. Zezwolenia na zjazdy powinny być przydzielane z góry na znanych warunkach i nie powinny zależeć od kaprysu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w R. Odwołujący się stwierdzili, że starali się już o wyrażenie zgody na budowę zjazdów i jej nie uzyskali. W związku z tym nie wyrażają zgody na podział działek o nr ew. [...], [...] i [...]. Jeżeli Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w R. ma być właścicielem drogi i jeśli ma być właścicielem działek o nr ew. [...], [...] i [...], to powinna przejąć także działki o nr ew. [...], [...] i [...], a w zamian przekazać równoważną działkę zamienną. Odwołujący się stwierdzili, że są właścicielami działki o nr ew. [...] położonej po drugiej stronie drogi krajowej nr [...] i sprzeciwiają się likwidacji istniejącego zjazdu Sygn. akt IV SA/Wa 1465/08 na tę działkę. Proponowany zjazd ogranicza prowadzoną przez nich na tej działce działalność gospodarczą, a w istocie ją likwiduje. Na działkę wjeżdżają samochody ciężarowe o masie 38 t. Ani zjazd, ani ciąg pieszo jezdny nie nadaje się do tego, by jeździły po nim takie pojazdy. Zdaniem odwołujących się, wbrew twierdzeniem Wojewody, nie poprawi to bezpieczeństwa. Aktualnie istnieją tylko zjazdy publiczne do obiektów, w których prowadzona jest działalność gospodarcza. Nie ma natomiast zjazdów indywidualnych. Główną przyczyną dużej wypadkowości są skrzyżowania na drodze krajowej, a nie zjazdy na działki. Odwołujący się stwierdzili, że decyzja o lokalizacji drogi narusza ich obecny stan posiadania. W projekcie brak jest rozbudowy instalacji typu woda, kanalizacja, energia elektryczna, gaz, telekomunikacja itp., które jako pierwsze powinny być położone wzdłuż tej drogi. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta przewiduje wzdłuż drogi krajowej nr [...] na szerokości 80 m obszary przewidziane do zorganizowanej działalności inwestycyjnej. Wyeksponowany dywanik bitumiczny powinien być położony na końcu. T. B. i G. S. stwierdzili, że są właścicielami działek o nr ew. [...], [...], [...] z obrębu nr [...] i nie wyrażają zgody na wejście w teren i częściowe zabranie działek, rozbiórkę płotu, wykonanie na ich działce mijanki. Stwierdzili również, że inne były ustalenia z osobami zajmującymi się projektem, a inne zawarto w wykonanym projekcie. Działki są odrolnione i prowadzą na nich działalność gospodarczą. Zaprojektowana droga utrudnia im jakikolwiek wyjazd z ich posesji na drogę krajową nr [...] co było obiecane w trakcie projektowania. Na posesje wjeżdżają samochody o masie całkowitej 38 t i długości 16 m, a planowana droga serwisowa pozwala jeździć pojazdom o masie całkowitej 3,5 tony. M. P. i G. P. stwierdzili, że są właścicielami działek o nr ew. [...] z obrębu [...] i nie wyrażają zgody na wejście w teren i częściowe zabranie działki, rozbiórkę płotu i garaży, ponieważ nikt ich nie poinformował co do kwot odszkodowań oraz kto ma Sygn. akt IV SA/Wa 1465/08 wybudować nowy płot. Nadto na mapach urzędowych naniesiona jest likwidacja zjazdu z drogi krajowej nr [...], którego właścicielami są do czasu budowy obwodnicy. W. G. stwierdził, że uzależnił wyrażenie zgody na zbycie nieruchomości, to jest działki o nr ew. [...] i [...] ([...] i [...]) od zamiany zbywanej powierzchni na analogiczną, będącą częścią działki o nr ew. [...] lezącej w tym samym obrębie nr [...], stanowiącą własność Urzędu Miasta w D. Działka ta graniczy z działkami nr [...] i [...], które są jego współwłasnością razem z siostrą U. B. Przez około pół roku nie otrzymał żadnej odpowiedzi i dopiero po wizycie w Urzędzie uzyskał informację, że taka zamiana nie jest możliwa. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 roku, Nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzje Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 roku. Zdaniem Ministra przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Rozbudowa drogi, która na planowanym odcinku jest obwodnicą miasta, ma za zadanie częściowe oddzielenie ruchu lokalnego od tranzytowego oraz wyeliminowanie ruchu pieszych z korony drogi, co zapewni im większe bezpieczeństwo. Wybudowanie po obu stronach drogi ciągów pieszo – jezdnych ułatwi dostęp do działek oraz istniejących i planowanych obiektów działalności gospodarczej. Minister stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, właścicielem działki nr [...] w obrębie [...] D. jest Skarb Państwa (w imieniu którego zarządza nią GDDKiA), nie zaś M. P. i G. P. Odwołujący się są natomiast właścicielami działek nr [...] w obrębie [...] i nr [...] w obrębie [...]. Kwestia wysokości odszkodowania za włączoną do pasa drogowego część nieruchomości, których oni właścicielami są, rozstrzygnięta zostanie w odrębnym postępowaniu, ponieważ zgodnie z art. 12 ust 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, w odniesieniu do dróg krajowych, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, a w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego, z dniem, w Sygn. akt IV SA/Wa 1465/08 którym decyzja o ustaleniu lokalizacji staje się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji. Wypłata odszkodowania następuje w wysokości ustalonej w odrębnej decyzji, która może być wydana dopiero po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przez organ I instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Zarówno Wojewoda [...] wydając kontrolowaną decyzję, jak i organ odwoławczy nie są władni rozstrzygnąć kwestii dotyczących szczegółowych rozwiązań technicznych, takich jak np. zjazdy na posesje. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi dotyczy jedynie ustalenia jej przebiegu, natomiast szczegółowe rozwiązania przedstawione zostaną w projekcie budowlanym, który winien być opracowany między innymi z uwzględnieniem uzasadnionych interesów osób trzecich. Te same argumenty, zdaniem Wojewody, odnoszą się do odwołania T. B. i G. S., właścicieli działek nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] D. Do kompetencji organu administracji wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi nie należy korekta jej przebiegu wyznaczonego przez inwestora, ani ustalanie szczegółowych założeń budowy drogi. Budowa mijanek, o czym piszą odwołujący się, jest niezbędna dla zapewnienia prawidłowej i możliwie najbezpieczniejszej organizacji ruchu wzdłuż ciągów pieszo – jezdnych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 i 4 pkt 1 ustawy decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza się projekt podziału nieruchomości, w którym linie rozgraniczające teren stają się liniami podziału. Z kolei art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy stanowi, że to inwestor decyduje o przebiegu drogi, a we wniosku przedstawia mapy zawierające projekt podziału nieruchomości. Zarówno Wojewoda, jak i organ odwoławczy, może działać tylko w granicach tego wniosku i nie ma możliwości ingerowania w przebieg inwestycji, zaproponowany przez wnioskodawcę. Odnośnie do żądania właścicieli, działek nr [...], [...] i [...], którzy nie wyrazili zgody na ich podział i wnieśli o wykupienie tych części działek, które w projekcie nie zostały przeznaczone pod inwestycję, Wojewoda stwierdził, że uprawnienie do wystąpienia z tego typu wnioskiem przysługuje tym właścicielom na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy, przewidującym, że jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi (a w tym wypadku jest nim Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad) jest zobowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Kwestia ta, nie może jednak być przedmiotem niniejszej sprawy. Minister stwierdził, że w drugiej części odwołania odwołujący się podnieśli okoliczności dotyczące działki nr [...] w obrębie [...] D. Spośród osób podpisanych na odwołaniu jedynie J. M. i J. M. wymienieni są w skróconym wypisie z ewidencji działek jako właściciele omawianej nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, podobnie jak w przypadku wyżej omówionych odwołań, sprzeciw odnośnie do praktycznej likwidacji zjazdu na posesję nie może zostać rozpatrzony w niniejszym postępowaniu, a do dotychczasowej argumentacji Wojewody dodać należy, iż kontrolowana decyzja zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich, wśród których wymienia się wymóg zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Z dokumentów dołączonych do wniosku wynika, iż zjazd z drogi krajowej nr [...] w km [...], a zatem na działkę nr [...], jest przewidziany. Budowa sieci mediów oraz ścieżek rowerowych nie wchodzi w zakres przedmiotowy wniosku inwestora, który zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy ma obowiązek przedstawić mapę w skali co najmniej 1 :5000 przedstawiającą planowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu. W kwestii usytuowania wzdłuż drogi krajowej nr [...] szlaku architektury drewnianej, organ odwoławczy kierował się przepisem art. 5 ust. 2 ustawy, który niewydanie opinii w terminie 30 dni przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. pozwala traktować jako brak zastrzeżeń do wniosku. Sygn. akt IV SA/Wa 1465/08 Zdaniem Ministra, za bezzasadne uznać należy odwołania W. G., współwłaściciela działek nr [...] w obrębie [...] D. i [...] w obrębie [...] D. W przypadku wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej zatwierdzony zostaje projekt podziału nieruchomości, w którym linie rozgraniczające teren stają się liniami podziału, jak w niniejszym przypadku działki nr [...] i [...] oraz [...] i [...]. Sprzeciw skarżącego co do zbycia działek przeznaczonych pod planowany pas drogowy nie może być skuteczny, gdyż kwestie negocjacji na temat odszkodowania, czy przyznania innych nieruchomości w zamian za przejęte przez Skarb Państwa, nie wchodzą w zakres przedmiotowego postępowania, i nie mogą być kryterium oceny decyzji organu I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. M., T. B. i G. S. J. M. podniósł zarzut, iż jego odwołanie rozpoznawane jest opieszale podczas gdy k.p.a. przewiduje, że powinno być rozpoznane w ciągu 14 dni. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest wypracowaniem na temat poprawności działania podległej Ministrowi jednostki jaką jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w R. Wynik kontroli wypadł pozytywnie, gdyż nie mogło być inaczej. Zdaniem skarżącego tzw. specustawa nakierowana jest na zabieranie mienia obywatelom i rzucanie ich na kolana, by brali odszkodowani z rąk rzeczoznawców i różnych instytucji. Jego zastrzeżenia są traktowane przez organ administracji jako nieistotne lub w ogóle pomijane. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż jest ona, jego zdaniem, sprzeczna z wymogami ustawy z dnia 10 kwietnia 2008 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. T. B. i G. S. stwierdzili, że są właścicielami działek nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] D. W czasie projektowania rozbudowy drogi serwisowej ustalili z przedstawicielami Urzędu Miejskiego, że wyrażają zgodę na zabranie części ich działek i wykonanie na nich mijanki w zamian za zaprojektowanie i wykonanie bezpośredniego zjazdu z ich działek do drogi krajowej nr [...]. Stwierdzili, że pracownik Urzędu Miasta zapewnił ich, że będą mieć Sygn. akt IV SA/Wa 1465/08 bezpośredni zjazd na ich działki z drogi krajowej nr [...]. Okazało się jednak, że obiecanego zjazdu nie dostali i w dalszym ciągu będą zmuszeni dojeżdżać droga serwisową co jest dla nich dużym utrudnieniem. Prowadzą bowiem działalność transportową i handlową sprzętem o dużych gabarytach i samochodami ciężarowymi o masie całkowitej 40 ton i długości 16 m. na działce budują wiatę magazynową o powierzchni 576,8 m2 zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę, w którym zaprojektowany został dojazd drogą zbiorczą i zjazdem do sąsiedniej posesji Państwa P. Zjazd ten został poszerzony do długości 16 m i na obecną chwilę była szansa wyjazdu tym zjazdem do drogi nr [...]. W obecnym projekcie zjazd zawężony został do 9 m a droga do nośności 3,5 tony. Wyjazd z działki pojazdem o ciężarze 40 ton i długości 16 m jest niemożliwy i zmusi ich do zaprzestania działalności. Tymczasem ponieśli oni już duże koszty na zakup działek, odrolnienie nieruchomości, utwardzenie placu oraz koszty związane z rozpoczęciem budowy wiaty magazynowej. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie zasługuje zdaniem Sądu na uwzględnienie skarga wniesiona przez J. M. Nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji zarzut opieszałego rozpoznawania odwołania przez organ drugiej instancji. Opieszałość w rozpoznawaniu środka odwoławczego może być przedmiotem skargi na bezczynność organu administracji. Skarga taka rozpoznawana jest w odrębnym postępowaniu przed sądem administracyjnym. Podstawą prawną jej wniesienia jest art. 3 § 1 pkt 8 ppsa podczas gdy podstawa prawną skargi na decyzje administracyjną jest art. 3 § 1 pkt 1 ppsa. Twierdzenia skarżącego, iż zaskarżona decyzja jest wypracowaniem na temat poprawności działania podległej Ministrowi jednostki jaką jest Generalna Dyrekcja Sygn. akt IV SA/Wa 1465/08 Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w R. oraz, że wynik kontroli wypadł pozytywnie, gdyż nie mogło być inaczej, są zarzutami o charakterze emocjonalnym, a nie merytorycznym. Racjonalne odniesienie się do tego rodzaju stwierdzeń jest niemożliwe. Analogiczny charakter ma stwierdzenie skarżącego, iż jego zastrzeżenia traktowane są przez organ administracji jako nieistotne lub w ogóle pomijane oraz stwierdzenie, iż tzw. specustawa nakierowana jest na zabieranie mienia obywatelom i rzucanie ich na kolana, by brali odszkodowania z rąk rzeczoznawców i różnych instytucji. Podkreślić należy, iż przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych były przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2006 roku, sygn. akt K 23/05 (OTK – A 2006/6/62) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 10 i art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 i Nr 217, poz. 2124 oraz z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 267, poz. 2251) są zgodne z art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdził również, że art. 10 i art. 21 tejże ustawy są zgodne z art. 5 i art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji. Organy administracji działają w oparciu o przepisy prawa. W sytuacji, gdy skarżący zgłasza zarzuty lub wnioski, które nie znajdują oparcia w tych przepisach naturalną konsekwencją takiego stanu rzeczy jest, że organy administracji nie mogą tych zarzutów i wniosków uwzględnić. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z wymogami ustawy z dnia 10 kwietnia 2008 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zarzut ten, zdaniem Sądu, jest niczym nieuzasadniony. Porównanie treści zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej z treścią przepisów wymienionej wyżej ustawy, zdaniem Sądu, nie daje podstaw do formułowania tego rodzaju twierdzeń. Nie zasługuje na uwzględnienie skarga T. B. i G. S. Rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę jest ocena Sygn. akt IV SA/Wa 1465/08 zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Sąd nie można nakazać lub zakazać organowi administracji budowy zjazdu na działkę skarżących. Nadto stwierdzić należy, iż decyzja o lokalizacji drogi publicznej ma charakter wstępny. Szczegółowe rozwiązania techniczne będą zawarte dopiero w pozwoleniu na budowę drogi. Dopiero gdy powstanie projekt techniczny można dokonać merytorycznej oceny zasadności przedstawionych przez inwestora rozwiązań, w tym także zgodności z prawem budowy lub zaniechania budowy zjazdów z drogi publicznej. Zarzuty zawarte w piśmie J. M. z dnia 1 marca 2009 roku, zdaniem Sądu, są w istocie powtórzeniem zarzutów zawartych w skardze. Wskazanie przez Wojewodę działek przeznaczonych do czasowego zajęcia ma charakter informacyjny dla podmiotów, którym przysługuje tytuł prawny do tych działek. O prawie do czasowego zajęcia gruntu wydawane będą odrębne rozstrzygnięcia bądź to na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 118 – tekst jednolity ze zm) lub na podstawie art. 126 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603 – tekst jednolity ze zmianami.). Nie jest rolą Sądu ustalanie przebiegu drogi publicznej i nakazywanie inwestorowi, by realizował inwestycję na innej działce, wskazanej przez skarżącego. Kwestia zasadności likwidacji zjazdów publicznych może być oceniana na etapie udzielania pozwolenia na budowę, gdy istnieje projekt budowlany określający szczegółowe rozwiązania techniczne. Wówczas można dokonać oceny tych rozwiązań pod kątem ich zgodności z prawem. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych przez pełnomocnika J. M. w piśmie z dnia 10 marca 2009 roku, w ocenie Sądu, stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, iż organy administracji naruszyły art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 roku o zmianie ustawy o Sygn. akt IV SA/Wa 1465/08 szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958). Wskazać należy, iż decyzja organu odwoławczego zapadła w dniu [...] czerwca 2008 roku. Tymczasem ustawa z dnia 25 lipca 2008 roku o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw weszła w życie w dniu 10 września 2008 roku. Przepisy tej ustawy nie miały więc zastosowania w dacie orzekania przez Ministra Infrastruktury. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest zarzutem gołosłownym. Okoliczność, iż decyzja nie spełnia wszystkich oczekiwań skarżącego nie oznacza, że został naruszony wymieniony wyżej przepis. Zarzut naruszenia art. 6 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest zdaniem Sądu bezzasadny. Organy administracji wydając decyzje w sprawie nie stosowały przepisów Konstytucji, tylko przepisy ustawy. Z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Przepis ten nie oznacza, iż organ administracji może zignorować obowiązujący przepis prawa uznając, iż jest on niezgodny z Konstytucją. W wyroku z dnia 16 maja 2006 roku, sygn. akt I FSK 816/05 (LEX nr 282647) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "Przepis art. 8 ust. 2 ustawy zasadniczej, z którego wynika, że przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej, nie oznacza, że każdy organ czy podmiot stosujący prawo może samodzielnie dokonywać oceny zgodności z ustawą zasadniczą przepisów powszechnie obowiązujących i odmawiać ich stosowania, jeśli uzna je za stojące w kolizji z Konstytucją". Pogląd ten, zdaniem Sadu, należy w pełni podzielić. Skarżący w treści pisma nie wskazuje jaki przepis ustawy zastosowanej przez organy administracji jest sprzeczny z art. 6 Konstytucji RP oraz na czym naruszenie Sygn. akt IV SA/Wa 1465/08 to miałoby polegać. Generalną zasada jest domniemanie zgodności z Konstytucją przepisów ustawy oraz rozporządzeń wykonawczych. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do kwestionowania zgodności z Konstytucją przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Wskazać przy tym należy na treść art. 6 Konstytucji RP, który zdaniem skarżącego został naruszony. Przepis ten zawiera dwie jednostki redakcyjne i brzmi następująco: "1. Rzeczpospolita Polska stwarza warunki upowszechniania i równego dostępu do dóbr kultury, będącej źródłem tożsamości narodu polskiego, jego trwania i rozwoju. 2. Rzeczpospolita Polska udziela pomocy Polakom zamieszkałym za granicą w zachowaniu ich związków z narodowym dziedzictwem kulturalnym". Nie wiadomo na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu Konstytucji przez organy administracji orzekające w przedmiocie lokalizacji drogi krajowej. Zarzut naruszenia art. 8 i 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 roku, Nr 155, poz. 1095 – tekst jednolity ze zmianami) jest zdaniem Sądu bezzasadny. Organy administracji nie stosowały przepisów tej ustawy przy wydawaniu decyzji i nie miały takiego obowiązku. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych odwołanie strony od decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi rozpatruje się w terminie 14 dni. Przepis ten ma charakter instrukcyjny. Jego naruszenie uprawnia stronę postępowania do wniesienia skargi na bezczynność organu administracji. Naruszenie tego przepisu nie ma natomiast wpływu na treść merytorycznego rozstrzygnięcia organu administracji. Również naruszenie art. 36 k.p.a w zw. z art. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych może skutkować wniesieniem skargi na bezczynność organu administracji. Zarzut długotrwałości rozpoznawania przez organ administracji nie może być podstawą uchylenia wydanej już decyzji. Sygn. akt IV SA/Wa 1465/08 Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 8 k.p.a i art. 9 k.p.a. Okoliczność, iż organy administracji wydały decyzję, z którą skarżący się nie zgadza nie oznacza, iż organ administracji naruszył art. 8 i 9 k.p.a. Obowiązek organów administracji prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli oraz obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego nie oznacza, iż organ administracji ma obowiązek wydać taką decyzję, jaką życzy sobie strona postępowania. Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia przez organy administracji publicznej art. 107 k.pa. Przepis ten składa się z pięciu jednostek redakcyjnych. W sytuacji, gdy skarżący zarzuca naruszenie art. 107 k.p.a. uznać należy, iż zarzuca naruszenie całego tego przepisu. Art. 107 k.p.a. ma następujące brzmienie: "Art. 107. § 1. Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. § 2. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. § 3. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sygn. akt IV SA/Wa 1465/08 § 4. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. § 5. Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach, w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny". Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca organu pierwszej instancji spełnia wymogi wynikające z w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Paragraf 2, 4 i 5 tego przepisu nie ma zastosowania do wydanych w przedmiotowym postępowaniu decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.