IV SA/Wa 1465/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 22 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rady Sołeckiej wsi M. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego postanawia: odrzucić skargę Rady Sołeckiej wsi M. Pismem z dnia 10 sierpnia 2009 r. Rada Sołecka wsi M. wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] uchylającą punkty III i IV decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], a ponadto w pkt I w/w uchylającą zdanie wstępne i orzekającą jego nowe brzmienie, zaś w pozostałej części decyzję organu I instancji utrzymującą w mocy. Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały doręczone stronom postępowania, jednakże wśród adresatów obu decyzji nie było Rady Sołeckiej wsi M. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawowym zagadnieniem do wyjaśnienia w niniejszej sprawie jest kwestia legitymacji Rady Sołeckiej wsi M. do wniesienia skargi. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "ppsa". Zgodnie z § 1 cyt. przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 cytowanego powyżej art.). Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001, Nr 142, poz. 1591 tj. ze zm.) organem uchwałodawczym w sołectwie jest zebranie wiejskie, a wykonawczym - sołtys. Działalność sołtysa wspomaga rada sołecka, która nie ma samodzielnych kompetencji i jest jedynie podmiotem doradczym oraz opiniodawczym, natomiast nie jest uprawniona do reprezentowania sołectwa na zewnątrz. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego - por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96 - ONSA 1997 Nr 2 poz. 89. Przypomnieć trzeba, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej - por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83. Tak jednak, jak w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, to w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" - B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, str. 424. Innymi słowy rzecz ujmując, osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (z uzasadnienia uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 62). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 20 maja 1991 r., sygn. akt SA/Wr 381/91 (LEX 25967) i z dnia 14 lipca 1995 r., sygn. akt SA/Łd 1280/95 (LEX 26126) zajął jednoznaczne stanowisko, że rada sołecka nie jest organem wyposażonym w uprawnienia do samodzielnego działania i reprezentowania sołectwa oraz do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Organem właściwym do reprezentowania sołectwa i do wniesienia skargi byłby sołtys, działający na podstawie stosownej uchwały zebrania wiejskiego jako organu uchwałodawczego sołectwa. W przedmiotowej sprawie oczywistym jest, że skarżąca Rada Sołecka nie ma przymiotu strony, gdyż nie ma żadnego interesu prawnego zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak również nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na postanowienie, które w ogóle jej nie dotyczyło, nie zostało jej doręczone oraz w żadnym zakresie nie dotyczy jej interesu prawnego i obowiązku. Stwierdzić zatem należy, że Rada Sołecka nie była stroną postępowania administracyjnego (zarówno decyzja organu I instancji, jak również II instancji doręczane były Sołtysowi wsi M.), wobec tego skarga wniesiona została przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 50 § 1 i § 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.