IV SA/Wa 1474/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia Anna Sękowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 4 stycznia 2021 r. sprawy ze sprzeciwu S. Z. od decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] czerwca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala sprzeciw Pan S. Z. złożył sprzeciw na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (dalej [...]WLW) z [...] czerwca 2020 r., Nr [...], uchylającą w całości decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] marca 2020 r., Nr [...], w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za brak zgłoszenia Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w [...] zamiaru przeprowadzenia uboju świni na użytek własny, niepoddanie zwierzęcia badaniu przedubojowemu i poubojowemu oraz badaniu na obecność włośni i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżona do Sądu decyzja została wydana w następujących warunkach faktycznych i prawnych. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] (dalej: PLW) dnia [...] marca 2020 r. przeprowadził kontrolę w gospodarstwie zlokalizowanym pod adresem [...]. Kontrolowanym był Pan S. Z. Kontrolę udokumentowano protokołem, w którym wskazano, że 1 sztukę świni w kategorii produkcyjnej tucznik kontrolowany ubił w gospodarstwie na użytek własny, osobiście i nie zgłosił tego faktu PLW. Wskazano także, że uboju dokonano na przełomie października i listopada. Zwierzę zostało zbadana na włośnie, jednak nie okazano dokumentacji oraz nie udzielono informacji, który lekarz weterynarii dokonał badania". Pan S. Z. odmówił podpisania protokołów z kontroli. Pismem z 18 marca 2020 r. znak: [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii zawiadomił pana S. Z. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenie § 2a ust. 1, § 3, § 4 ust. 1 pkt 1 i § 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 21 października 2010 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny (Dz. U. z 2016, poz. 885). Pismo strona otrzymała dnia 19 marca 2020 r. Następnie PLW decyzją z [...] marca 2020 r., znak: [...] wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 2000 zł, za brak zgłoszenia do PLW zamiaru przeprowadzenia uboju świni na użytek własny, niepoddanie zwierzęcia badaniu przedubojowemu i poubojowemu oraz badaniu na obecność włośni. Strona odebrała ww. decyzję PLW dnia [...] kwietnia 2020 r. Pan S. Z. z zachowaniem ustawowego terminu odwołał się od ww. decyzji PLW, wnosząc o jej uchylenie. Strona zarzuciła PLW przede wszystkim błędne ustalenie stanu faktycznego w tym brak dowodu, że ubój świni celem produkcji mięsa na użytek własny w ogóle został przeprowadzony. Pan S. Z. podniósł również, że podczas kontroli nic nie oświadczał ani na piśmie ani ustnie. Strona wskazała, że nie jest właścicielem ani posiadaczem nieruchomości, w której miała miejsce kontrola. Pismem znak: [...] z [...] maja 2020 r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji ze względu na prawdopodobieństwo jej wadliwości. Następnie [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii pismem znak: [...] z [...] maja 2020 r. poinformował stronę o zakończeniu prowadzenia postępowania dowodowego w ww. sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, odniesienia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego pisma. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. W dniu [...] czerwca 2020 r., [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wydał decyzję Nr [...], w której orzekł o uchyleniu w całości decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] marca 2020 r., w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za brak zgłoszenia do Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w [...] zamiaru przeprowadzenia uboju świni na użytek własny, niepoddanie zwierzęcia badaniu przedubojowemu i poubojowemu oraz badaniu na obecność włośni i orzekł o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy (zwany również dalej [...]WLW) wyjaśnił istotę zasady dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym i nadto wskazał, że analiza nadesłanych akt sprawy wykazała, iż PLW naruszył przesłanki wymiaru kary zawarte w art. 189d k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił że określając wysokość administracyjnej kary pieniężnej organ administracji działa w warunkach uznania administracyjnego, kierując się przy określaniu wysokości kary przesłankami wskazanymi w ww. przepisie. Organ I instancji powinien wziąć pod uwagę wszystkie przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej oraz odnieść się do każdej z nich z osobna, w szczególności powinien zwrócić uwagę na warunki osobiste strony. Zdaniem [...]WLW, analiza akt sprawy wykazała, że organ I instancji nie wypełnił dyspozycji zawartej w art. 189d k.p.a. i nie przeprowadził postępowania mającego na celu ustalenie, czy sytuacja osobista, w tym majątkowa strony pozwala, aby nałożyć na nią karę pieniężną w wysokości wskazanej w skarżonej decyzji. Ponadto, organ II instancji zauważył, że w aktach rozpatrywanej sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji o zakończeniu prowadzenia przez PLW postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się przez stronę co do dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie. W ocenie [...]WLW powyższe zaniechanie PLW pozbawiło stronę przysługujących jej uprawnień procesowych. PLW nie wskazał również, że w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie wyjątek od zasady czynnego udziału strony uregulowany w art. 10 § 2 k.p.a. Powyższe uchybienia doprowadziły [...]WLW do wniosku, że w sprawie uprawnione i niezbędne będzie uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. [...]WLW wskazał, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę, winien wziąć pod uwagę wszystkie dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej określone w art. 189d k.p.a. oraz odnieść się do każdej z nich z osobna. Ponadto PLW powinien zapewnić stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz zawiadomić ją o zakończeniu postępowania dowodowego i umożliwić wypowiedzenie się, w wyznaczonym terminie, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pan S. Z. nie zgadzając się z decyzją [...]WLW z [...] czerwca 2020 r. wywiódł sprzeciw do tutejszego Sądu, wskazując że wnosi skargę. Wnoszący sprzeciw zarzucił naruszenie: art. 105 1 k.p.a., art. 6 i 7 k.p.a. , i art. 50 1, 2, 3 k.p.a. i art. 77 k.p.a., art. 10 i 9 kpa , oraz art.138 pkt. 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oraz art. 138 2 k.p.a. i zasad rzetelnej kontroli instancyjnej. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, wnoszący sprzeciw wniósł o stwierdzenie wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] czerwca 2020, jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z naruszeniem prawa, stwierdzenie ich nieważności lub ich uchylenia. W uzasadnienia sprzeciwu wynika, że podczas kontroli w dniu [...] marca 2020 r. nie wskazano osób dokonujących kontroli i do jakich czynności byli upoważnieni. Ponadto wynika, że w protokole kontroli nr [...] z [...] marca 2020 r. zapisano nierzetelne ustalenia. W szczególności pan Z. podał, że brak jest dowodów aby składał on jakiekolwiek ustne lub pisemne oświadczenia. Zaznaczył, że nie żądano od niego by takowe oświadczenie złożył ani na piśmie ani do protokołu. Nie wzywano go w trybie art. 50 kpa do złożenia np. oświadczenia. Nadmienił, że nie podpisał protokołu z uwagi na nierzetelne prowadzenie kontroli w dniu [...] marca 2020 r. Składający sprzeciw wskazał także, że jest rencistą i że nikt nie ustalał jego stanu dochodowego. Nadto pan Z. obszernie opisał, jak – w jego ocenie – przedstawiał się stan faktyczny sprawy związanej z ubojem. Zaznaczył nadto, że ustosunkował się rzetelnie do stawianych mu w protokółach zarzutów i stwierdzonych uchybień, lecz organ II i I instancji jego dowody, zastrzeżenia i uwagi nierzetelnie zacytował w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na sprzeciw [...]WLW wniósł o jego nieuwzględnienie, bowiem istniały przesłanki do wydania decyzji przez [...]WLW, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W ocenie Sądu sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozważań, Sąd zaznacza, że pismo pana S. Z. z [...] czerwca 2020 r. skierowane do tutejszego Sądu, pomimo zatytułowania go jako skarga, Sąd potraktował jako sprzeciw, mając na uwadze, że stosownie do regulacji zawartej w art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Decyzja zaś której dotyczy sprzeciw wniesiony pismem z 29 czerwca 2020r., została wydana właśnie w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Ponadto Sąd wyjaśnia, że w sprzeciwie pan S. Z. zaskarżył dwie decyzje. Jedna to decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] stycznia 2020 r., a druga to decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] czerwca 2020 r. Sąd wyjaśnia, że skarga na decyzję z [...] stycznia 2020 r. została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wa 1475/20 i postanowieniem z 15 września 2020 r., Sąd skargę odrzucił, a postanowienie to jest prawomocne. Natomiast sprzeciw od decyzji z [...] czerwca 2020 r., został zarejestrowany pod sygnaturą IV SA/Wa 1474/20 i to ta sprawa jest przedmiotem niniejszego postępowania. Przechodząc do merytorycznego rozstrzygnięcia wniesionego sprzeciwu od decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] czerwca 2020 r., Nr [...], wskazać trzeba, że zakres kontroli sądowej wykonywanej przez sąd administracyjny rozpoznający sprzeciw, jest znacznie ograniczony w stosunku do kontroli wykonywanej przy rozpoznaniu skargi. Wyznacza go art. 64e p.p.s.a., który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Innymi słowy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zainicjowanym sprzeciwem, sąd nie bada innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ art. 138 § 2 k.p.a. Skoro zatem istotą oceny Sądu, jest stwierdzenie prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., przypomnieć trzeba, że stosownie do jego brzmienia, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślić przy tym należy, że decyzja kasacyjna, czyli decyzja wydana na podstawie przytoczonego wyżej przepisu art. 138 § 2 k.p.a., jest rozstrzygnięciem formalnym, które powoduje, że wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przez ten organ. Z uwagi na powyższe sąd administracyjny kontrolując decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może odnosić się do meritum sprawy. Obowiązkiem sądu kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym jest jedynie analiza przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej w ww. artykule. Ustawodawca wyodrębnił bowiem dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, którą uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji: (1) stanowcze stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych; (2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Obie przesłanki wskazane w tym przepicie, muszą wystąpić łącznie, aby możliwe było jego zastosowanie. Nie można także pomijać, że art. 138 § 2 k.p.a. musi być interpretowany łącznie z art. 136 k.p.a., zakreślającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwia prawidłowe załatwienie sprawy, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. jest nieprawidłowe. Przeprowadzenie samodzielnie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego jest dopuszczalne, a wręcz pożądane, ale tylko w razie gdy nie będzie ono skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postepowania (art. 15 k.p.a.). Zakres postępowania wyjaśniającego, którego przeprowadzenie jest niezbędne do wydania orzeczenia merytorycznego przez organ odwoławczy, może bowiem godzić w zasadę dwuinstancyjności. Dzieje się tak w przypadku, gdy organ odwoławczy musi sam przeprowadzić takie postępowanie odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W takiej bowiem sytuacji sprawa administracyjna faktycznie byłaby rozstrzygana w jednej instancji (por. wyrok NSA, z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3557/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.), co z kolei pozbawiałoby stronę postępowania prawa do dwukrotnego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracji i byłoby równoznaczne z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznanej sprawie. Kontrolowana przez [...]WLW decyzja organu I instancji określała wysokość kary administracyjnej za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Zasady wymiaru kary administracyjnej regulują przepisy działu IV Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, dyrektywy wymiaru takiej kary, zostały zawarte w art. 189d k.p.a. Organ wymierzając karę administracyjną winien ocenić wystąpienie każdej z przesłanek określonych w tym ostatnim przepisie oraz ocenić ich wpływ na możliwość wymierzenia kary i ewentualnie wysokość wymierzonej kary. Niewątpliwie zaś, w rozpatrywanej sprawie, organ I instancji nie dokonał wyczerpującej analizy tych przesłanek, czym naruszył przepis postępowania, tj. przepis art. 189d k.p.a. Naruszenie zaś tego przepisu, niezbadanie wystąpienia w rozpatrzonej sprawie przesłanek w nim wskazanych, powoduje że konieczne będzie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej mierze, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, albowiem może to doprowadzić bądź do jej zmniejszenia, bądź nawet do odstąpienia od wymierzenia kary w rozpatrywanym przypadku, w oparciu o art. 189f k.p.a. Spełnione zatem zostały przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Dodatkowo organ odwoławczy wytknął, że organ I instancji nie zawiadomił skarżącego o zakończeniu prowadzenia postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie, jak również nie wskazał, że w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie wyjątek od powyższej zasady uregulowany w art. 10 § 2 k.p.a. Powyższe zdaniem Sądu czyni także absolutnie uzasadnionym wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Należy także zauważyć, że [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w zaskarżonej do Sądu decyzji precyzyjnie oraz w sposób wyczerpujący wskazał jakie okoliczności zobowiązany jest wziąć pod uwagę organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki do wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. – co sąd wskazał już powyżej – rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie bada zatem w tym przyspieszonym postępowaniu innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy ww. przepisu. Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Stąd też brak było podstaw do odniesienia się do zarzutów sprzeciwu, odnoszących się do prawidłowości ustaleń w zakresie dokonanego uboju, rzetelności sporządzenia protokołu z kontroli, okoliczności będących podstawą odmowy podpisania tego protokołu przez kontrolowanego, jak i braku odniesienia się do zastrzeżeń i uwag wnoszonych mailowo przez pana Z. W ponownie prowadzonym przez organy administracyjne postępowaniu, strona będzie mogła brać czynny udział w sprawie, w tym składać wyjaśnienia i uwagi. Organy celem wydania prawidłowej decyzji, winny zaś kompleksowo się do tych wyjaśnień, zastrzeżeń i uwag ustosunkować. Sąd będzie zaś mógł objąć kontrolą te okoliczności, dopiero po stwierdzeniu przez organ odwoławczy, że decyzja organu I instancji została wydana w zgodzie z przepisami proceduralnymi, po wyjaśnieniu wszystkich niezbędnych okoliczności sprawy. Jakkolwiek organ odwoławczy mógł już w zaskarżonej decyzji, ocenić czy ustalenia w zakresie dokonanego uboju są wystarczające i prawidłowe, bądź też w sposób bardziej precyzyjny wskazać jakiego postępowania oczekuje przez organ I instancji w zakresie zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, to jednak uchybienie w tym zakresie nie stanowi podstawy do wyeliminowania decyzji organu odwoławczego z obrotu prawnego. Jak Sąd powyżej bowiem wyjaśnił, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w tym znaczeniu, że istniały podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., tj. uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Ponadto zaś, zakres obowiązków organu I instancji wynika jasno i precyzyjnie z art. 10 k.p.a., którego naruszenie wytknął organ odwoławczy i PLW jako organ stosujący procedurę administracyjną, winien wiedzieć jakie obowiązki zgodnie z tą procedurą na nim spoczywają. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących braku badania sytuacji osobistej i majątkowej kontrolowanego, Sądu wyjaśnia, że stosownie do brzmienia art. 189d k.p.a., wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej – warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Sąd wyjaśnia, że skoro organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę, będzie zobowiązany przeanalizować każdą z ww. przesłanek, to będzie również musiał wziąć pod uwagę warunki osobiste pana Z., a wymierzając karę szczegółowo uzasadnić jej wysokości. Jest to tym bardziej istotne, że przepisy wykonawcze przewidując możliwość wymierzenia kary w wysokości od 100 do 2000 zł. Organ zatem, w oparciu o przesłanki wymienione w art. 189d k.p.a. ma prawo do miarkowania wysokości tej kary. Z przedstawionych wyżej względów Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.