IV SA/Wa 1499/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) po rozpoznaniu 3 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. i M. W. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2014 r. w sprawie ze skargi na uchwałę Rady [...] z [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 27 października 2014 r. wydał wyrok w sprawie ze skargi S. i M. W. na ww. uchwałę Rady [...]. Pismem z 27 kwietnia 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o wykładnię tego wyroku. W uzasadnieniu wniosku podniósł on, że wyrokiem stwierdzono nieważność § 17 ust. 9 uchwały w odniesieniu do działki [...] z obrębu [...] (...) wraz z odpowiadającą mu częścią graficzną. Natomiast w treści uzasadnienia zaznaczono, że naruszenie przez organ planistyczny art. 17 u.p.z.p. spowodowało konieczność stwierdzenia nieważności § 17 ust. 9 przedmiotowej uchwały wraz z załącznikiem graficznym w odniesieniu do działki [...] należącej do skarżących. W ocenie pełnomocnika, powyższe sformułowania rodzą wątpliwość, w jakim zakresie stwierdzono nieważność załącznika graficznego do uchwały, co powoduje konieczność wydania postanowienia rozstrzygającego o treści wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również doktrynie prawa sądowoadministracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienia. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012 roku, sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010 roku, sygn. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008 roku, sygn. akt I OZ 406/08 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie brak jest podstaw do dokonania wykładni wyroku. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżących, sentencja wyroku jasno wskazuje, w jakim zakresie stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały, a mianowicie § 17 ust. 9 w odniesieniu do działki [...], obręb [...], wraz z odpowiadającą częścią graficzną. Natomiast nie jest rolą Sądu potwierdzanie lub zaprzeczanie przedstawianej przez jedną ze stron postępowania interpretacji treści wyroku. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 158 p.p.s.a.