IV SA/Wa 1500/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wójta Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w sprawie ze Wójta Gminy [...] na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. Wójt Gminy [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] wymierzające karę pieniężną w wysokości 26.000 zł za 52 dni zwłoki w wydaniu decyzji o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy kanalizacji wraz z przepompowniami w gminie [...]. Wnioskiem z dnia 15 czerwca 2018 r. skarżący wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] września 2015 r. z uwagi na grożącą niepowetowaną stratę. Zdaniem skarżącego wykonanie powyższego postanowienia wyrządzi znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu dotkliwego wymiaru kary. Ponadto konieczność zapłacenia tak wysokiej kary, jeszcze przed rozpoznaniem skargi, byłaby przedwczesna. W opinii skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uzasadniona jest także względami społeczno-gospodarczymi, bowiem jest wykonanie może przyczynić się do powstania zatorów płatniczych po stronie skarżącego. Skarżący zaznaczył również, iż w przypadku nieuwzględnienia skargi uiści wymierzoną karę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania aktu istotnie trudne do odwrócenia. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wykonanie zaskarżonego postanowienia może mieć zatem wpływ na kondycję finansową skarżącego. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Stwierdzić należy, że okoliczności wskazane przez skarżącego w postaci wyrządzenia szkody finansowej w postaci "zatorów płatniczych", nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Podnieść należy, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji lub postanowienia skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z poniesieniem straty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów na potwierdzenie swojej sytuacji finansowej, tym samym uniemożliwił Sądowi ocenę czy zapłata nałożonej kary może rzeczywiście spowodować nieodwracalne skutki czy groźbę wyrządzenia znacznej szkody. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Wskazane we wniosku okoliczności w żadnym razie nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie dokonuje bowiem żadnych ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów obrazujących sytuację finansową, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonego postanowienia spowodowało dla niego trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie kary pieniężnej powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia aktu skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). W świetle powyższego Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może zostać uwzględniony. Ponadto wskazać należy, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonego postanowienia, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także postanowienia wydanego w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Dlatego też Sąd, przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia, nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu postanowienia z naruszeniem przepisów prawa (zob. postanowienie NSA z 2 września 2016 r. sygn. akt I OZ 894/16). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.