IV SA/Wa 151/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. M. S. [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] listopada 2016r. po rozpatrzeniu zażalenia [...] Spółka Komandytowa, utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budową zewnętrznej instalacji gazowej na nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r., Prezydent [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując w postanowieniu, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakazy określone w § 5 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2005 r., nr [...], poz. [...], z późn. zm.), dalej jako "Rozporządzenie", stanowiące odpowiednio, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się: realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych; wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Organ I instancji wskazał ponadto, iż nie jest możliwe w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstw od ww. zakazów. Na ww. postanowienie odmawiające uzgodnienia warunków zabudowy zażalenie wniosła spółka komandytowa [...]. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 ww. ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na działce o nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...], w granicach [...] Parku Krajobrazowego, którego funkcjonowanie reguluje Rozporządzenie. Organ odwoławczy uznał po przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy, iż rozstrzygnięcie przyjęte przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] jest prawidłowe. Odnosząc się do zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, należy wskazał, iż trwałe zniekształcenie rzeźby terenu polega na zmianie struktury gruntu i jego właściwości fizycznych w wyniku nadsypywania materiału, zniszczenia warstwy gleby i przerwania procesów glebotwórczych, bądź też przez samą zmianę rzeźby terenu polegającą na zaburzeniu stosunków wysokościowych (zmiana rzędnych terenu) oraz układu nachyleń i przebiegu naturalnych granic rzeźby. Przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Z mapy zasadniczej załączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że ww. działka położona jest w obrębie skarpy. Obszar inwestycji charakteryzuje się znacznym spadkiem terenu rzędu ok. 13 metrów (na odcinku ok. 60 metrów stanowiącym długość analizowanego terenu). Co więcej, w projekcie decyzji wskazano wprost, iż teren, na którym planuje się realizację spornej inwestycji, położony jest w obszarze zagrożenia ruchami masowymi. Zdaniem Organu odwoławczego, ze względu na znaczne różnice wysokościowe terenu, nie jest możliwa realizacja przedmiotowej inwestycji bez przeprowadzenia robót budowlanych, których celem byłaby niwelacja terenu (i jego późniejsze zabezpieczenie przed osuwaniem). Podczas niwelacji terenu poprzedzającej posadowienie zabudowy doszłoby do przemieszczenia znacznych mas ziemnych w celu wypłaszczenia terenu pod budowę planowanego budynku. Budowa planowanego budynku mieszkalnego wymagałaby zatem uprzedniej znacznej ingerencji w morfologię działki, tj. zniekształcenia rzeźby analizowanego terenu. Przy czym - biorąc pod uwagę zarówno konieczne zabezpieczenie przed osuwaniem zniwelowanego terenu, stabilizujące "nowe" ukształtowanie analizowanego terenu, jak również jego późniejsze zagospodarowanie (wprowadzenie zabudowy) - bezsporną jest okoliczność, iż dokonane zniekształcenie rzeźby terenu miałoby charakter trwały (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 września 2015 r" sygn. akt IV SA/Wa 1614/15). Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż realizacja spornej inwestycji spowoduje naruszenie zakazu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia, zgodnie z którym w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym, przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. W przedmiotowym przypadku, ze względu na charakter i rodzaj przedmiotowej inwestycji, nie jest możliwe zastosowanie odstępstwa wynikającego z treści ww. zakazu, dopuszczającego wykonanie prac ziemnych związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym, przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Odnosząc się do zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, organ wskazał, iż w trakcie oględzin terenu przeprowadzonych przez Organ I instancji w dniu [...] sierpnia 2016 r. ustalono, że na przedmiotowej działce występują liczne zadrzewienia z udziałem sosny pospolitej, topoli osiki oraz drzew owocowych. Zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy teren inwestycji jest niezabudowany i stanowi pastwiska trwałe. W związku z powyższym zadrzewienia znajdujące na działce stanowią zadrzewienia śródpolne. W opinii tut. Organu projekt decyzji o warunkach zabudowy nie gwarantuje nienaruszalności zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych (§ 5 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia), gdyż budowa budynku mieszkalnego będzie wiązała się z koniecznością usunięcia zadrzewień śródpolnych. Za względu na charakter inwestycji, nie jest możliwe zastosowanie odstępstwa wynikającego z § 5 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, dopuszczającego prowadzenie działań wynikających z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w granicach [...] Parku Krajobrazowego zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, z późn. zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy uznać tę powierzchnię, która uległa zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Należy zatem do niej zaliczyć m.in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, terenów zniwelowanych, chodników, placów budowy, placów składowych, podjazdów, inne powierzchnie utwardzone czy płaty roślinności, które zostaną usunięte. Zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy, powierzchnia przedmiotowej działki wynosi poniżej 0,5 ha, w związku z czym przedmiotowa inwestycja nie osiąga progu określonego w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.. Takowym obiektem jest zespół zabudowy mieszkaniowej. Należy przy tym wyjaśnić, iż istotnym kryterium stosowania powyższego przepisu jest tożsamość obiektu, którą można stwierdzić m.in. w przypadku, kiedy inwestorem jest ten sam podmiot. Przedmiotowa inwestycja jest częścią zespołu zabudowy mieszkaniowej planowanego do realizacji na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (przeznaczonych pod budynki mieszkalne jednorodzinne) oraz działce drogowej nr [...], stanowiącej dojazd do planowanych budynków. We wszystkich ww. inwestycjach inwestorami są A. G. i [...] Spółka Komandytowa. Dowodem na powyższe są złożone do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] wnioski Prezydenta [...], którymi zwrócono się o uzgodnienie projektów decyzji o warunkach zabudowy dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz drogi wewnętrznej na działce nr [...]. Zgodnie ww. projektami decyzji o warunkach zabudowy łączna powierzchnia działek przeznaczonych pod budynki mieszkalne wynosi ok. [...] ha, natomiast wskaźnik zabudowy dla każdej z nich wynosi 12 %, w związku z czym, powierzchnia zajęta pod planowane budynki mieszkalne wynosi ok. [...] ha. Z dokumentacji przedłożonej przez inwestora wynika, iż powierzchnia utwardzona na każdej z działek przeznaczonych pod budynki mieszkalne wynosi [...] m2, co daje łączną powierzchnię utwardzoną na ww. działkach wynoszącą [...] ha. Zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], stanowiącej drogę dojazdową do planowanych budynków mieszkalnych, powierzchnia ww. drogi wynosi ok. [...] ha. Zatem powierzchnia zabudowy całego zespołu zabudowy mieszkaniowej, na którą składa się powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia wynosi co najmniej [...] ha. W związku z powyższym, przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym jego realizacja stoi w sprzeczności z zakazem określonym w § 5 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Organ podkreślił, że z uwagi na brak przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi odstępstwo od ww. zakazu, wymienione w art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, ani też nie znajduje zastosowania żadne z odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Organ ocenił jako niezasadne zarzuty zażalenia, stwierdzając że skoro przedmiotowe przedsięwzięcie naruszy zakazy określone w Rozporządzeniu, a także nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tych zakazów, należało utrzymać zaskarżone postanowienie Organu I instancji w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] spółka komandytowa zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 7 kpa i art. 77 kpa, przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego w szczególności przez: - dowolne uznanie, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku mieszkalnego wraz z budową zewnętrznej instalacji gazowej może trwale zniekształcić rzeźbę terenu, - nieuwzględnienie, że w projekcie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki nr [...] znajduje się warunek, że projektowany obiekt należy dostosować do istniejącej rzeźby terenu, bez jej trwałego zniekształcania, - dowolne uznanie, że ze względu na znaczne różnice wysokościowe terenu, nie jest możliwa realizacja przedmiotowej inwestycji bez przeprowadzenia robót budowlanych, których celem byłaby niwelacja terenu oraz że przedmiotowa inwestycja wymagać będzie przemieszczenia znacznych mas ziemnych w celu wypłaszczenia terenu pod budowę planowanego budynku z czego wynika, że budowa planowanego budynku wymagałaby uprzedniej znacznej ingerencji w morfologie działki, - nieuwzględnienie, że przedmiotowa inwestycja objęta jest warunkami decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r, i nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. zatwierdzającej dokumentację geologiczno- inżynierską na działce nr [...], z której została wydzielona przedmiotowa działka nr [...], - dowolne ustalenie, że realizacja przedmiotowej inwestycji naruszy zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nawodnych, - nieuwzględnienie rzeczywistego charakteru przedmiotowej inwestycji, a w konsekwencji nieustalenie jej rzeczywistego wpływu na walory krajobrazowe w rejonie [...] Parku Krajobrazowego, 2. § 5 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], z późn. zm.), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że realizacja przedmiotowej inwestycji naruszy zakazy określone w tych przepisach oraz że wymagałaby ona odstępstwa od tych zakazów, 3. art. 63 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353, poprzez naruszenie właściwości co do uznania przedmiotowego przedsięwzięcia za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, 4. § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uwzględniając powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2016 r. oraz o zasądzenie od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie według złożonego na rozprawie spisu kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, choć niektóre z podniesionych w niej zarzutów sąd uznał za trafne. Dostrzeżone przez sąd naruszenie przepisów procesowych nie miało jednak wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Bezsporna w niniejszej sprawie jest okoliczność, iż inwestycja której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy przedstawiony do uzgodnień, planowana jest na działce o nr ew. [...], obręb [...] położonej w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Funkcjonowanie parku reguluje rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. [...]. Z 2005r., nr [...], poz. [...], dalej zwane rozporządzeniem). Park ten powołany został dla zachowania mozaikowatości krajobrazu lewobrzeżnej części [...]. Ochrona walorów przyrodniczych i kulturowych jest gwarancją prawidłowego funkcjonowania tego korytarza ekologicznego, o randze europejskiej (§ 2 rozporządzenia). W § 5 ust. 1 rozporządzenia w pkt 1 do 13 określono zakazy obowiązujące w parku krajobrazowym. Organ odwoławczy konieczność odmowy uzgodnienia warunków zabudowy planowanej inwestycji oparł na zakazach wynikających z prawa miejscowego ustanowionych w § 5 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 rozporządzenia. Należy zauważyć, że § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia nie wprowadza bezwzględnego zakazu zabudowy na terenie parku ustanawiając zakazy, które mają służyć celowi jakim jest zachowanie walorów przyrodniczych i kulturowych. Zakaz zabudowy dotyczy bowiem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Sytuacja analizowana w przedmiotowej sprawie nie wiąże się jednak z planowaną zabudową w pasie ochronnym. Mimo więc braku generalnego zakazu zabudowy wynikającego zarówno z art. 17 ustawy o ochronie przyrody, jak i § 5 ust. 1 rozporządzenia, stanowisko organów wskazuje, iż uznają one, że ograniczenie tego prawa następuje pośrednio, właśnie przez obowiązywanie zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Zdaniem organu odwoławczego nie jest możliwa realizacja planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego bez przeprowadzenia robót budowlanych, których celem byłaby niwelacja terenu polegająca na przemieszczeniu znacznych mas ziemnych w celu wypłaszczenia terenu pod budowę planowanego budynku. Tymczasem to stanowcze twierdzenie organu nie zostało poparte żadnymi ustaleniami i przekonującą argumentacją. Nie jest więc możliwa ocena na jakiej podstawie organ twierdzi, że prace związane z posadowieniem budynku będą wymagały większej ingerencji w grunt aniżeli ta, która jest wymagana do posadowienia samego fundamentu, ani też na jakiej podstawie zakłada konieczność wypłaszczenia terenu i przesunięcia znacznej masy ziemi. Tym samym twierdzenie o trwałym zniekształceniu rzeźby terenu należy ocenić jako przedwczesne. Uwzględniając, że prawo miejscowe nie wprowadza bezwzględnego zakazu budowy, należy uwzględnić również i to, że nie może jednocześnie prowadzić do zakazu działań związanych z zabudową. Tak więc dopuszczalność prawa zabudowy za wyjątkiem § 5 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia konsumuje inne związane z nią ewentualne naruszenia, określone w tym samym rozporządzeniu (§ 5 ust.1 pkt 5), bowiem oczywistym jest że proces dopuszczalnej zabudowy doprowadzi do miejscowego zniekształcenia rzeźby terenu, ale w związku z potrzebą wybudowania fundamentów. Trwałe zniekształcenie rzeźby terenu, uszkodzenie czy przekształcenie na gruncie w/w rozporządzenia można więc rozważyć w przypadku przeprowadzania innego rodzaju czynności, aniżeli tych związanych z posadowieniem budynku (przykładowo niwelacja wzgórza, zmiana biegu rzeki, wycięcie lasu ). Organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak, gdyż nie czynił żadnych ustaleń w tym zakresie, że przewidywane naruszenie zakazu zniekształcenia rzeźby terenu objęłoby większy zakres, aniżeli posadowienie fundamentu pod budynek. To naruszenie obowiązków określonych przez przepisy prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa nie mogło mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy wystarczającym powodem do odmowy uzgodnienia projektu decyzji było naruszenie zakazów określonych w § 5 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia. Według § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w parku krajobrazowym obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.). Treść § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazuje, że do przedsięwzięć tego rodzaju zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa a art. 6 ust.1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody lub w otulinach form przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane wraz z pozostała powierzchnią przeznaczoną o przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Według zaś § 3 ust. 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postepowanie w sprawie wydania jednej z decyzji o których mowa w art. 72 ust.1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Chodzi zatem o wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji wymienionych w katalogu określonym przez art. 72 ust. 1 ustawy, a nie jedno postępowanie w sprawie wydania jednej decyzji o warunkach zabudowy dla całego przedsięwzięcia, jak tego chce strona skarżąca. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie takim obiektem, o którym mowa w przepisie jest zespół zabudowy mieszkaniowej, składający się z osiedla mieszkaniowego w postaci kilkunastu domów jednorodzinnych i drogi wewnętrznej stanowiącej drogę dojazdową do tych domów. Organ ustalił, że planowana na działce [...] inwestycja jest częścią zespołu zabudowy mieszkaniowej, która miałaby być realizowana na działkach od nr [...] do [...] oraz działce drogowej [...] na podstawie wniosków przedstawionych organowi do uzgodnienia. Prawidłowo ocenił, że kryterium, które wskazuje na tożsamość obiektu jest w tym przypadku zarówno charakter inwestycji, jak też tożsamość inwestora, którym we wszystkich wnioskach jest A. G. i [...] Spółka Komandytowa. Strona skarżąca wywiodła w skardze, iż wobec zniesienia współwłasności nastąpiła zmiana po stronie inwestora, którym dla działek nr [...],[...] i [...] jest aktualnie wyłącznie skarżący, co wyklucza możliwość traktowania wszystkich planowanych inwestycji jako jednego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutu należy zauważyć, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji tj. w dniu [...] listopada 2016r. organ uzgodnieniowy wyrażał swoje stanowisko wobec przedstawionego do oceny projektu decyzji o warunkach zabudowy opracowanego zanim nastąpiła zmiana w zakresie wniosku zgłoszona organowi głównemu. Jego ocena co do tożsamości osób inwestora jest więc uprawniona. Organ uzgodnieniowy nie ingeruje w treść przedstawionego do uzgodnienia projektu decyzji. Wypowie się w zakresie zmienionego stanu faktycznego w sprawie, jeżeli otrzyma do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczący aktualnego inwestora. Zdaniem sądu wobec tego, że łączna powierzchnia zabudowy całego zespołu zabudowy mieszkaniowej, na którą składa się powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia wynosi co najmniej [...] ha , a więc przekracza [...] ha o której mowa w rozporządzeniu, to słusznie organ odwoławczy uznał, że jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to, że jego realizacja naruszy zakaz z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W tej sytuacji trafnie stwierdził organ, że z uwagi na brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzą podstawy do zastosowania odstępstwa od tego zakazu, o którym mowa art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Zarzuty sformułowane w pkt 3, 4 i 5 petitum skargi są niezasadne. Zagadnienie dotyczące kwalifikowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w sytuacji, gdy w dacie uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy nie obowiązywał już przepis art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. Prawo ochrony środowiska, na podstawie którego w rozporządzeniu w sprawie parku krajobrazowego ustanowiono zakaz realizacji tego rodzaju przedsięwzięć zostało wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II OSK 897/13. Należy powtórzyć, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że wraz z uchyleniem art. 51 ustawy przestał obowiązywać zakaz z pkt 1 ust.1 § 5 rozporządzenia nr [...] . Taki wniosek byłby zasadny tylko wówczas gdyby uchylony został ust.1 pkt 1 tego rozporządzenia, albo po uchyleniu art. 51 ustawy nie obowiązywałaby inna ustawa, która regulowałaby problematykę przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stąd też mając na uwadze, że postanowienie organu II instancji zostało wydane w dniu [...] listopada 2016 r. należało stosować pojęcie przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu obowiązującej w dacie jego wydania ustawy z 3 października 2008 r. Zgodnie z art. 59 ust.1 tej ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Ustawa z 3 października 2008 r. w art. 59 ust. 1 posługuje się również pojęciem "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko", a więc takim jakie występuje w pkt 1 ust. 1 § 5 rozporządzenia nr [...]. Natomiast z art. 59 ust.1 pkt 1 i 2 wynika, że w ramach ogólnego pojęcia "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" możemy wyróżnić dwa rodzaje przedsięwzięć: przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 63 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaś art. 71 ustawy w ust. 2 stanowi, ze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1 - przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2 - przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Podobnie w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., tytuł rozporządzenia wskazuje, że jest ono wydane w sprawie "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Natomiast § 2 ust. 1 rozporządzenia określa jakie przedsięwzięcia zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a § 3 ust. 1 rozporządzenia jakie przedsięwzięcia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w tym pkt 53 dotyczący zabudowy mieszkaniowej wraz towarzyszącą jej infrastrukturą lokalizowanej na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1- 5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Powołany art. 6 dotyczy form ochrony przyrody, a pkt 3 parku krajobrazowego, tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Zwrócić należy również uwagę na treść art. 17 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, który dotyczy zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na obszarach parku krajobrazowego. Odnosząc się do twierdzenia, iż zadrzewienia nie występują na znacznej części działki, tym samym możliwa jest realizacja inwestycji bez naruszenia zakazu należy zauważyć, że projekt decyzji przedstawiony do uzgodnienia dopuszcza lokalizację inwestycji na całej powierzchni działki. Oznacza to, że warunki określone dla planowanej inwestycji nie gwarantują, że nie naruszy ona wynikającego z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 ust. 3 P.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.