IV SA/Wa 153/09

Dnia 3 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 roku sprawy ze skargi E. P. i G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących E. P. i G. W. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2008 r., o ustaleniu na rzecz J. Sp. z o.o. warunków zabudowy dla budowy budynku biurowego z magazynem, garażem podziemnym, parkingami i ulicami wewnętrznymi oraz infrastrukturą techniczną na działkach ew. nr [...] i [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisało przebieg sprawy wskazując, iż w odwołaniu, G. W. i E. P. (strony postępowania – współwłaścicielki nieruchomości sąsiedniej), podniosły zarzuty w zakresie naruszania przepisów postępowania (zasada pogłębiania zaufania do organów państwa, przekonywania, zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w tym zaniechanie przeprowadzenia rozprawy, naruszanie zasad praworządności i uchybienie obowiązkowi wyjaśnienia z urzędu stanu faktycznego sprawy, nie zastosowanie art. 10 K.p.a.). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ administracji powołał się na regulacje dotyczące zasad ustalania warunków zabudowy - art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), zwane dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury. Skonkludował, iż wszelkie wymagania zostały spełnione. W szczególności, w sposób prawidłowy, przeprowadzono analizę cech i funkcji zagospodarowania terenu (zwaną dalej analizą). Odnosząc się do zarzutów Stron zauważono, iż wnoszące odwołanie nie wskazały, w jakim zakresie ewentualne naruszania przepisów postępowania miały wpływ na wynik sprawy. Ponadto, za nietrafny uznano zarzut naruszenia zasady zapewnienia udziału stronom w postępowaniu wskazując, iż brały one w nim aktywny udział (składały pisma). Wskazano, iż orzekając w sprawie Kolegium miało na uwadze treść art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze na tą decyzję, E. P. i G. W. (reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego) podniosły zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 6, 7, 8, 10 § 1, art. 107 § 1 K.p.a. w zakresie braku wystarczającego zebrania dowodów i ich oceny, uniemożliwienie wypowiedzenia się przez strony, co do zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, oraz naruszanie zasad: - pogłębiania zaufania do organów Państwa, m.in. poprzez nie przeprowadzenie rozprawy, - zasady praworządności i zasady wyjaśniania z urzędu stanu faktycznego sprawy, - podejmowania działań tylko zgodnych z prawem (zasada praworządności). Podniesiono również, iż wydana decyzja jest wadliwa z następujących przyczyn: - decyzja narusza interes prawny Skarżących, jako mającą przemożny wpływ na pogorszenie ich warunków życiowych, - błędnie uznano, iż spełniony jest warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gdyż jak wynika z pisma MPWiK z dnia 17 października 2007 r., istnieje jedynie możliwość zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, lecz odnośna umowa nie została zawarta, - intensywność wykorzystani terenu na potrzeby planowanej inwestycji jest nieporównywalnie większa niż przez zabudowę jednorodzinną (zwiększy się natężenie ruchu, zwielokrotnią emitowane zanieczyszczenia, zwiększy hałas itp.). - niespełnione są warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniesiono o zwrot kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy Pełnomocnik uczestnika postępowania J. Sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z przyczyn, które expressis verbis nie zostały wyartykułowane w skardze. Sąd, w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów dotyczy istotnej kwestii wyjaśnienia czy spełnione zostało wymaganie tzw. "dobrego sąsiedztwa", Dla właściwego rozumienia treści normatywnej regulacji w tym zakresie należy mieć na uwadze następujące uwarunkowania. Generalną zasadą, którą trzeba się kierować odczytując treść normatywną przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest przyjmowanie "ładu przestrzennego", jako podstawy działań w zakresie ustalania zasad i zagospodarowania terenów (art. 1 ust. 1 pkt. 2). W świetle ustawy powinny być brane pod uwagę takie względy jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, oraz m.in. walory architektoniczne i krajobrazowe, jak i prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 i 7). Ochrona prawa własności, w pewnym kontekście wykonywania tego prawa, w szerokim zakresie pozostaje w pełnej zgodności z realizacją celów określonych w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Równocześnie, wynikające z tych regulacji zasady, prowadzą jednak często do ograniczenia prawa własności w płaszczyźnie możliwości swobodnej zabudowy nieruchomości. Nieuprawniony jest wniosek, iż wobec tego przepisy ustawy należy rozumieć w ten sposób, aby w jak najszerszym zakresie zapewnić wykonywanie prawa własności, w sferze możliwości swobodnej zabudowy nieruchomości (tezę taką zdaje się artykułować organ administracji przytaczając art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Kwestia ta ma istotne znaczenie dla właściwego odczytania treści normatywnej art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym wyrażona została zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa". Prawo własności jest wartością chronioną normami rangi konstytucyjnej (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP), przy czym prawo to może być ograniczone jedynie na mocy ustawy (art. 64 ust. 3 i art. 233 ust. 3 Konstytucji). Ramami prawa materialnego wyznaczającymi zakres możliwości korzystania z własności (w tym statuującymi właściwe ograniczenia) są m.in. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawodawca określił w niej z jednej strony uprawnienie swobodnej zabudowy nieruchomości w granicach prawa (powoływany przez organ art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Z drugiej strony podkreślono uprawnienie do ochrony interesu prawnego innych osób przy zabudowie terenów nienależących do nich (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, którego treść normatywna pominięto, przytaczając w zaskarżonym orzeczeniu ust. 2 tego artykułu). Do osób tych należy zaliczyć m.in. właścicieli sąsiednich działek. Trzeba mieć bowiem na względzie, iż zabudowa przyległej działki rzadko pozostaje faktycznie bez żadnego wpływu na warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Oczywistym przykładem tego stanu rzeczy może być np. realizacja zabudowy o znacznych gabarytach obok budynków o małej wielkości czy dużych obiektów usługowych z parkingami w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Choć tego rodzaju zabudowa może być w szczególnych przypadkach dopuszczalna, nie pozostanie bez wpływu na warunki korzystania z nieruchomości sąsiednich a więc faktycznie na zakres korzystania z prawa własności w kontekście konieczności znoszenia uciążliwości. Faktyczne oddziaływanie występuje w takim przypadku również pomimo zachowania odnośnych wymagań techniczno-budowalnych np. odnośnie dostępu światła dziennego. Trzeba przy tym mieć na uwadze, iż z uwagi na poddanie w tym kontekście kwestii ochrony własności regulacjom prawa administracyjnego wyłączona jest jego ochrona na zasadach ogólnych, wyznaczonych ramami art. 222 § 1 w zw. z art. 140 i 144 K.c. Organ administracji, orzekając w sprawie warunków zabudowy, musi mieć na uwadze zarówno interes publiczny (np. zachowanie ładu architektonicznego, walorów krajobrazowych) jak i ochronę interesu prywatnego właścicieli sąsiednich nieruchomości. Powyższe spostrzeżenia prowadzą do wniosku, iż prawodawca, gwarantując konstytucyjnie ochronę własności i określając ramy korzystania z prawa własności nieruchomości w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie przyznał normatywnie, w sferze wykonywania prawa własności, prymatu prawu zabudowy nieruchomości nad prawem do korzystania z nieruchomości sąsiednich, w kontekście znoszenia uciążliwości związanych z zabudową przyległych terenów (równoważność zasad wskazanych w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W tym świetle norma art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odgrywa istotne znaczenie z jednej strony, jako przepis określający ramy dopuszczalnej zabudowy działki w kontekście uprawnienia właściciela (innej osoby mającej tytuł do nieruchomości), z drugiej zaś przepis gwarantujący zakres korzystania z nieruchomości już zabudowanych w kontekście uciążliwości związanych z zagospodarowaniem terenów przyległych. Treść zasad kształtowania ładu przestrzennego, jak i zakres uprawnień właścicieli przyległych nieruchomości, trzeba rozważać mając jednocześnie na uwadze generalne zasady ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - m.in. regułę uwzględniania ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1), rozumianego, jako kształtowanie przestrzeni tak, aby tworzyła ona harmonijną całość. Przestrzeń powinna być kształtowana także z uwzględnieniem, w uporządkowanych relacjach, wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, społeczno-gospodarczych, środowiskowych czy kompozycyjno-estetycznych (patrz art. 2 pkt 1 ustawy). Należy także uwzględnić walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy). W tym kontekście Sąd podziela generalnie, prezentowany w judykaturze i piśmiennictwie pogląd, iż wymaganie w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów cech i wskaźników zabudowy, wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, można odnosić w określonych przypadkach także do innych działek sąsiednich niż działki przyległe do terenu planowanej inwestycji, skoro prawodawca wprost nie wskazał, iż chodzi wyłącznie o tego rodzaju działki. Konstatację taką może potwierdzać pośrednio treść normatywna rozporządzenia Ministra Infrastruktury, jak i konkretne względy celowościowe. W pewnych bowiem przypadkach kontynuacja zabudowy, w nawiązaniu do istniejącej na terenie przyległym, mogłaby prowadzić wyłącznie do utrwalenia chaosu architektonicznego (np. przy działkach z zabudową wymagającą rewitalizacji lub, gdy funkcja lub parametry obiektu istniejącego na przyległej działce odbiega istotnie od jednorodnej zabudowy na okolicznych działkach). Pominięcie parametrów zagospodarowania działki przyległej do terenu planowanej inwestycji, jako wyjątek od zasady, może mieć jednak miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy przemawiają za tym konkretne wymagania ładu przestrzennego, czy inne normatywne przesłanki. Z uwagi na generalne cele ustawy jak i wskazany wcześniej gwarancyjny charakter obowiązku kontynuacji funkcji, parametrów i cech zabudowy na działkach sąsiednich m.in. dla właścicieli przyległych nieruchomości, nie dopuszczalne byłoby odnoszenie analizy do działek dalej położonych, gdy nie ustalono, iż będzie to służyć ukształtowaniu ładu przestrzennego z uwagi np. na jednorodną odmienną zabudowę terenów sąsiednich. Racjonalnemu i wnikliwemu rozważeniu wskazanych kwestii powinna służyć analiza sporządzona w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Z kolei środkiem służącym zapewnieniu realizacji celów ustawy, co do kształtowania ładu przestrzennego wyrażonego m.in. zasadą tzw. "dobrego sąsiedztwa", jest określenie na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy wymaganych parametrów zabudowy, w związku z treścią art. 61 ust. 6 i 7, z zachowaniem zasad wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Kwestia ta podkreślana jest również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - patrz wyrok z dnia 26 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 1046/08 (niepubl.). Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszego przypadku należy stwierdzić, co następuje. W rozpoznawanej sprawie, w stanowiącej załącznik do decyzji organu I. instancji analizie, zauważa się, iż teren gdzie planowana jest inwestycja nie ma charakteru jednorodnego (patrz pkt 1 – Funkcje obszaru). Istnieje tam zabudowa mieszkaniowa, choć występują także obiekty o charakterze usługowym. Sporządzając analizę w celu ustalenia wskaźników zabudowy dla planowanej inwestycji, szczegółowej ocenie poddano parametry, o których mowa w §. 5-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, jedynie obiektów o charakterze usługowym (patrz pkt 2 ak. 1). Pominięto fakt, iż zabudowa tego rodzaju nie ma charakteru dominującego na analizowanym terenie. Z części graficznej analizy wynika, iż w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego obiektu znajduje się jedynie niewielki obiekt usługowy (o małych gabarytach – od strony płn-wsch – przy linii rozgraniczającej inwestycję między pkt D i E). Dalej, z części tekstowej analizy wynika, iż dla określenia jednego z bardziej istotnych parametrów, przesądzających o istotnym parametrze intensywności zabudowy, przyjęto szerokość fasady obiektu zlokalizowanego po drugiej stronie ul. [...]. Generalnie może być dopuszczalne nawiązania do parametrów tej budowli, przy uwzględnieniu, iż w pewnych sytuacjach zasadne jest nawiązanie do parametrów zabudowy na działkach nieprzylegających bezpośrednio do terenu inwestycji, jednak obiekty stanowiące punkt odniesienia, w związku z potrzebą zachowania ładu przestrzennego muszą być umiejscowione w tym samym obszarze urbanistycznym, co zapewnia całość i uporządkowanie funkcji i parametrów zabudowy (zgodnie z regułami ochrony ładu przestrzennego). W rozpoznawanej sprawie, z treści części graficznej analizy wynika jednoznacznie, iż obiekt, do którego parametrów nawiązano (przy ul. [...]) znajduje się na obszarze o cechach urbanistycznych odmiennych, gdy chodzi o parametry zabudowy. Podczas gdy w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej zabudowy dominują obiekty o stosunkowo małej kubaturze i przewadze funkcji mieszkalnej, po przeciwnej stronie ul. [...], gdzie znajduje się wspomniany usługowy obiekt o dużych gabarytach, większość nieruchomości jest niezagospodarowana zabudowa ma charakter rozproszony a wykorzystanie terenu nie ma charakteru w miarę jednorodnego. Rozważenia wobec tego wymaga, czy jego zagospodarowanie może stanowić bezpośredni punkt odniesienia. Z treści analizy nie wynika, jakie względy ładu przestrzennego przemawiały za nawiązaniem do parametrów zabudowy istniejącego obiektu, znajdującego się na obszarze o innych cechach urbanistycznych, nie zaś do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej. Przedwczesne wobec tego byłoby uznanie, iż zlokalizowanie obiektu usługowego o znacznych gabarytach wśród zabudowy mieszkaniowej (w bezpośrednim sąsiedztwie występuje wyłącznie jeden obiekt usługowy, nieznacznej wielkości) czyni zadość zasadzie zapewnienia tzw. "dobrego sąsiedztwa". Brak rozważenia tych kwestii, w pierwszym rzędzie nie dokonanie w analizie wystarczająco szczegółowych ustaleń, odnośnie charakterystycznych parametrów zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie (jak wskazano, analizie poddano wyłącznie obiekty o charakterze usługowym w większości nieumiejscowione bezpośrednio przy działkach objętych wnioskiem) musi prowadzić do uznanie, iż przedwczesna była ocena organów obu instancji, iż objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a parametry zabudowy zostały ustalone zgodnie z wymaganiami wskazanymi w §. 5-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. O ile nawet zabudowa terenów objętych analizą jest stosunkowo zróżnicowana tzn. istnieje pewna trudność przy wyodrębnieniu dominujących cech i parametrów determinujących ład przestrzenny na całym ocenianym obszarze, nie uprawnia to do wyboru dowolnego obiektu na analizowanym terenie, w celu dostosowania cech użytkowych i architektonicznych planowanej inwestycji. Tego rodzaju rozumienie pojęcia tzw. "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) prowadzi do utrwalenia chaosu architektonicznego i pozostaje w oczywistej sprzeczności z ustawową regułą uwzględniania ładu przestrzennego przy gospodarowaniu przestrzenią (art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy). W tym kontekście należy stwierdzić, iż zarzuty skargi, choć nie precyzyjnie sformułowane, są zasadne (naruszenie przepisów postępowania w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy – art. 7, 77 §. 1 K.p.a.). Natomiast niezasadne są pozostałe zarzuty z następujących względów: - gdy chodzi o kwestie zapewnienia stosownego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 6 ustawy) – pojecie właściwego uzbrojenia terenu należy rozumieć w ten sposób, iż w pobliżu działki znajdują się media, które w razie wykonania przez inwestora przyłączy (wszak wniosek obejmuje także ich realizację) zaspokoją potrzeby danego przedsięwzięcia; w sytuacji istnienia mediów gwarantujących zapewnienie potrzeb (wynika to m.in. z treści pisma z dnia 17 października 2007 r.) nie ma potrzeby zawierania odnośnej umowy pomiędzy gestorem sieci a inwestorem; umowa taka byłaby niezbędna, jako potwierdzenie woli realizacji określonych przedsięwzięć, w razie braku koniecznych mediów w sąsiedztwie działki przeznaczonej do zabudowy, - nie zasadny jest zarzut naruszenia prawa z uwagi na wydanie orzeczenia, które prowadzi do pogorszenia sytuacji bytowej skarżących – sam fakt tego rodzaju pogorszenia (co, jak wskazano, jest częstym następstwem zainwestowania działki sąsiedniej) nie stanowi o naruszeniu prawa – istotne znaczenie ma natomiast okoliczność, czy pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości, stanowiące następstwo realizacji przedsięwzięcia, powstaje w granicach dopuszczalnych prawem (przedsięwzięcie jest realizowane z zachowaniem zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa"). - zarzut naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 pkt 2,4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie został w ogóle uzasadniony, Sąd z urzędu nie dopatrzył się uchybienia tym regulacjom w niniejszej sprawie, - w kwestii art. 8 i 10 K.p.a. oraz nie przeprowadzenia rozprawy - zarzut naruszenia przepisów postępowania nie może być skutecznie podniesiony, o ile nie zostanie on powiązany ze wskazaniem możliwości konkretnych istotnych następstw dla meritum orzeczenia w danej sprawie – a contrario art. 145 §. 1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; w skardze, prócz ogólnikowych stwierdzeń, nie wskazano m.in., jakie następstwa miało ewentualne pominięcie stron – np. jakie istotne kwestie i w jakim powiązaniu z brakiem udziału stron nie mogły zostać przez nie podniesione a w związku z tym rozważone w toku postępowań przed organami obu instancji, - nie zrozumiały jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. Zajęcie stanowiska w kwestiach właściwie niewyjaśnionych, wymaga uzupełnienia materiału dowodowego - analizy - o elementy istotne dla orzeczenia w przedmiocie zagadnień poruszanych wyżej. O ile zabudowa, do której cech zasadnym jest nawiązanie miałaby być oddalone (nie znajdować się w bezpośrednim sąsiedztwie), z analizy muszą wynikać przesłanki, jakimi kierował się urbanista oceniając, iż rozwiązanie takie czyni zadość wymaganiom ładu przestrzennego, mając na uwadze, iż zasada swobody zagospodarowania terenu doznaje ograniczenia, z uwagi na wskazane wymagania zapewnienia ładu przestrzennego, którego jednym z instrumentów realizacji, jest wymóg zachowania tzw. "dobrego sąsiedztwa". Z uwagi na potrzebę ponownego orzeczenia w sprawie, co do meritum w kwestiach dopuszczalnych gabarytów i funkcji nowej zabudowy, na podstawie poprawnie sporządzonego materiału dowodowego (uzupełnionej analizy), mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.), Sąd uchylił zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzające ją orzeczenie organu I. instancji. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 135, 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzekając w punkcie 3 wyroku Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 200 ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 2 zasądzono na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego, na które składają się: wpis sądowy od skargi - 500 zł oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego skarżące - 240 zł. Wysokość wynagrodzenia ustalono zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent W. orzeknie uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w niniejszym orzeczeniu.