IV SA/Wa 1532/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej oraz zatwierdzenie podziału nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej oraz zatwierdzenie podziału nieruchomości wniosła W. G. Wraz ze skargą złożyła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje dla skarżącej nieodwracalne szkody, w tym straty materialne, ponieważ wykonanie decyzji wiąże się z podziałem nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi, nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd rozpoznając taki wniosek, dokonuje oceny okoliczności uzasadniających żądanie wstrzymania zaskarżonego aktu, wskazanych przez wnioskodawcę we wniosku, jak również bierze z urzędu pod uwagę okoliczności sprawy, które ewentualnie wskazywałyby, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie i piśmiennictwie akcentuje się, że sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien uwzględnić interesy prawne i stanowiska wszystkich uczestników postępowania, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może zachodzić nie tylko po stronie wnioskodawcy, ale również po stronie innych uczestników postępowania (Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011, str. 338-339 i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Sądy administracyjne stoją ponadto na stanowisku, że przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadniczymi zagadnieniami, mającymi wpływ na kierunek rozstrzygnięcia są kwestie oceny i wyważenia interesów w sprawie, poprzez określenie stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa, o którym stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., w stosunku do każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego, skali ewentualnego niebezpieczeństwa o którym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz rodzaju inwestycji objętej decyzją oraz charakteru zaskarżonego w sprawie aktu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2895/12). W ocenie Sądu wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ strona nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oceniając skutki wykonania zaskarżonej decyzji w postaci dokonania podziału nieruchomości oraz wywłaszczenia nieruchomości należącej do skarżących należy mieć na względzie, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1594 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 165/12, zwrócił uwagę na fakt, że specyfika uregulowań zawartych w przywołanej ustawie, której celem jest regulacja prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji kolejowej, wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy linii kolejowej. W ocenie NSA, kwestie związane ze stanem prawnym nieruchomości, jako skutki decyzji w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej, nie mogą być traktowane jako przesłanka wstrzymania decyzji, gdyż podważałoby to istotę szczególnej regulacji zawartej w cytowanej ustawie o transporcie kolejowym. Według stanowiska zaprezentowanego w omawianym postanowieniu, rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej należy uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie linii kolejowej. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności w porównaniu z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania przedmiotowych decyzji dla skarżącej przemawiają za nieuwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Realizacja przedmiotowej inwestycji zapewnia poprawę infrastruktury kolejowej oraz zwiększa bezpieczeństwo ruchu kolejowego. Podnoszone we wniosku okoliczności, sprowadzające się wyłącznie do kwestii związanych ze stanem prawnym nieruchomości, jako skutki decyzji w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej nie mogą być traktowane jako przesłanka wstrzymania (por. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. II OZ 634/14). Dodatkowo należy mieć na uwadze, że decyzja, której wstrzymania wykonania żądają skarżący, ustalają lokalizację inwestycji kolejowej, do której realizacji wymagane jest, zgodnie z art. 9ac ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, co następuje w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Zatem jak słusznie zauważył organ, skutków wywołanych rozstrzygnięciem lokalizacyjnym nie można zakwalifikować jako mogących grozić skarżącym wyrządzeniem znacznej szkody. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.