IV SA/Wa 1542/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. [...] z siedzibą w M. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z zakazów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz [...] S.A. [...] z siedzibą w M. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 88l ust. 2 w związku z art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 z późn. zm.); po rozpatrzeniu odwołania Spółki E. S.A., z siedzibą w M., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r" nr [...], o odmowie zwolnienia inwestycji od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. po rozpatrzeniu wniosku Spółki E. S.A. o zwolnienie z zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią w celu realizacji inwestycji polegającej na budowie 24 szt. budynków mieszkalnych o powierzchni zabudowy w przedziale 135-110 m2 w zabudowie szeregowej oraz bliźniaczej, jak również wolnostojącego budynku usługowego o powierzchni zabudowy do 170 m2 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym przyłączami, planowanego do realizacji na terenie nieruchomości, działkach nr [...], [...] i [...] obręb ewidencyjny Z. w mieście S., odmówił zwolnienia z ww. zakazów, w tym zakazu wznoszenia obiektów budowlanych. W odwołaniu Prezes Zarządu Spółki E. S.A. - Pan J. N., wniósł o jej uchylenie i zwolnienie z zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, z uwagi na fakt, iż na działkach sąsiednich są już zlokalizowane domki jednorodzinne i budynek biurowy. Odwołujący podnosi również, że wał po stronie lewego brzegu rzeki K. wynosi ok. 4 m wysokości a po prawej stronie rzeki jest o dwa metry niższy. Na dowód powyższych faktów odwołujący przekazuje zdjęcia ukazujące okolicę ww. inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji stwierdził, że nieruchomość przeznaczona pod planowane przedsięwzięcie inwestycyjne znajduje się, wg map zagrożenia powodziowego (godło arkusza: [...]) w rejonie km 118+800 rzeki K. po lewej stronie koryta rzeki, po stronie odpowietrznej wału przeciwpowodziowego. Stosownie do ustaleń map zagrożenia powodziowego w rejonie km 118+800 rzeki K. rzędna wody o prawdopodobieństwie występowania raz na 100 lat (p=l%) wynosi ok. 235,87 m n.p.m. Przedmiotem planowanego przedsięwzięcia jest zabudowa terenu nieruchomości, działek nr ew. [...], [...], [...] obręb Z. w miejscowości S., gmina S., obiektem budowlanym przeznaczonym na cele mieszkaniowe wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Rzędne terenu ww. działek określone na podstawie mapy sytuacyjno-wysokościowej kształtują się na poziomie 233,5—235,00 m n.p.m. Organ podkreślił, iż z przeprowadzonej analizy wynika, że planowane przedsięwzięcie będzie w całości realizowane w zasięgu wody 1% i w przypadku jej wystąpienia teren całej nieruchomości zostanie pokryty wodami wezbraniowymi, przekraczającymi lokalnie o ponad 2 m poziom terenu przedmiotowych nieruchomości. Zaproponowane rozwiązanie polegające na wyniesieniu poziomu posadzki parteru projektowanych obiektów budowlanych na poziom 234,50-236,00 m n.p.m. nie zabezpieczy projektowanej zabudowy przed oddziaływaniem wód powodziowych. W przyjętym założeniu technicznym część obiektów budowlanych miałoby poziom posadzki ok. 1,40 m poniżej rzędnej wody 1%. Organ zaznaczył też, że samo wyniesienie posadzki obiektów budowlanych ponad rzedną wody 1%, w przypadku gdy okoliczne nieruchomości zostaną w całości zalane wodami wezbraniowymi, nie może stanowić podstawy do wydania decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawcy. Z powyższych ustaleń, zdaniem organu I instancji, jednoznacznie wynika, że lokalne ukształtowanie terenu i bliskie sąsiedztwo koryta rzeki wpływają na zagrożenie powodziowe terenu nieruchomości, a w przypadku wystąpienia powodzi teren zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie planowanych robót zostanie pokryty wodami wezbraniowymi, które będą oddziaływały na projektowane zagospodarowanie. W związku z powyższym, z uwagi na możliwość uniknięcia rzeczonego zagrożenia, co stanowi element racjonalnej polityki w zakresie ochrony przeciwpowodziowej, w przedmiotowym przypadku w pełni uzasadniona odmowa zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Prezes KZGW wyjaśnił, iż status obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, został uregulowany w art. 9 ust. 1 pkt 6c Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem, obszarami szczególnego zagrożenia powodzią są: a) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat; b) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat, c) obszary, między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 18, stanowiące działki ewidencyjne, d) pas techniczny w rozumieniu art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Organ wskazując na treść art. 881 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne wyjaśnił, iż ochronę przed powodzią rozpatruje się nie tylko w kontekście występującego zagrożenia, czy realizowanych działań technicznych. W myśl Dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (tzw. Dyrektywy Powodziowej), ochrona przed powodzią polega na zarządzaniu ryzykiem powodziowym. Celem zarządzania ryzykiem powodziowym, w świetle art. 9 ust. 1 pkt lb ustawy Prawo wodne, jest ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej. Oznacza to, iż jakiekolwiek działania lub czynności powodujące zwiększenie ryzyka powodziowego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią są sprzeczne z ww. celem. Zgodnie z art. 88k ustawy Prawo wodne, ochronę ludzi i mienia przed powodzią realizuje się w szczególności m.in. przez kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych, a także zachowanie, tworzenie i odtwarzanie systemów retencji wód. Prezes KZGW podzielając stanowisko organu I instancji się z merytorycznym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, wskazał, iż całokształtu akt sprawy wynika, że przedmiotowe działki o nr ew. [...], [...] i [...] obręb ew. Z. w miejscowości S., znajdują się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki K.. Zgodnie z obowiązującą mapą zagrożenia powodziowego dla tego obszaru, wizualizującą obszary na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi wynosi p=l% (godło arkusza: [...]), przedmiotowa działka znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki K.. Rzędna wody o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% (raz na 100 lat) w rejonie przedmiotowej inwestycji wynosi około 235,87 m n.p.m., a głębokość wody w miejscu planowanej inwestycji znajduje się we wskazanej na mapie strefie zalewu od 0,5 do 2,0 m a miejscami w strefie zalewu od 2,0 do 4,0 m. Mapy zagrożenia powodziowego zostały przyjęte i opublikowane, co oznacza, że do czasu ich ewentualnej aktualizacji są dokumentem obowiązującym i wiążącym. Organ stwierdził, iż z analizy lokalizacji inwestycji zgodnie z ww. mapami wynika, że istnieje duże ryzyko zalania omawianego terenu podczas pojawienia się wezbrania powodziowego. Położenie nieruchomości na trasie przepływu wód powodziowych oraz niesionego wraz z wodą materiału może spowodować zniszczenie planowanych budynków mieszkalnych. Nadto intensywny rozwój zabudowy powoduje, iż obszar zlewni ma coraz mniejszą zdolność retencjonowania wód opadowych. Może to powodować coraz wyższe stany wód na rzece, a co za tym idzie zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ekstremalnego. Organ wskazał na wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt: IV SA/Wa 998/15, stwierdzający, że zwolnienie od zakazów jest możliwe, gdy budowa obiektów budowlanych nie utrudni zarządzania ryzykiem powodziowym - o czym stanowi art. 881 ust. 2 ustawy Prawo wodne. Nie chodzi więc o zwiększenie ryzyka powodziowego rozumianego jako możliwość wystąpienia powodzi, ale o sytuację w której na skutek zwolnienia od zakazów dojdzie do utrudnień i zwiększania nakładów związanych z koniecznością ochrony mienia, ludzi czy środowiska. Prezes KZGW podkreślił, że działalność człowieka prowadzona w obszarach dolin rzecznych, jak również zmiany klimatyczne i nasilenie ekstremalnych zjawisk, takich jak gwałtowne i długotrwałe opady, przyczyniają się do zwiększania prawdopodobieństwa występowania powodzi i wzrostu ich negatywnych skutków. Rozwój budownictwa na terenach zalewowych, poprzez ograniczanie zdolności retencyjnych zlewni, zwiększa objętość wód powodziowych oraz wielkość strat społecznych i gospodarczych. Odnosząc się do argumentu odwołania, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji zlokalizowane są już obiekty budowlane, organ wyjaśnił, że było to przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, niemającego związku z niniejszym postępowaniem. Każdą sprawę organ administracji publicznej zobowiązany jest rozpatrywać indywidualnie i niezależnie od rozstrzygnięcia wydanego w innej, choć podobnej sprawie. Wydane decyzje mogły dotyczyć innego stanu faktycznego, ale również mogły być wydane w innym stanie prawnym. Organ wyjaśnił, iż w dniu [...] kwietnia 2015 r. na stronie H. (pod adresem [...]) opublikowane zostały zweryfikowane i ostateczne wersje map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego w formacie pdf. Jednocześnie mapy te zostały przekazane przez Prezesa KZGW organom administracji wskazanym w ustawie Prawo wodne (art. 88f ust. 3) i jako oficjalne dokumenty planistyczne stanowią podstawę do podejmowania działań związanych z planowaniem przestrzennym. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że wał po stronie lewego brzegu rzeki K. wynosi ok. 4 m wysokości a po prawej stronie rzeki jest o 2 metry niższy, organ wyjaśnił, że lokalne uwarunkowania w zagospodarowaniu terenu skutkują tym, że w przypadku wystąpienia powodzi nastąpi przepuszczenie części wód wezbraniowych poza obwałowanym odcinkiem rzeki, w tym również przez tereny wskazane pod przedmiotowa inwestycję. Przestrzeń reglamentującą przepuszczenie wód wezbraniowych stanowi światło mostu zlokalizowanego powyżej terenu nieruchomości odwołującego. Wystąpienie powodzi będzie skutkowało zalaniem terenów wokół projektowanej zabudowy, co również uwzględniono na etapie rozpoznawania wniosku. Organ stwierdził, iż wprawdzie rozumie trudną sytuację wnioskodawcy spowodowaną tym, że analizowana nieruchomość znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, to jednak ze względu wartości, jakimi są życie i zdrowie ludzi oraz ich mienie, podziela stanowisko Dyrektora RZGW w W., że istotne są działania prewencyjne polegające m.in. na prowadzeniu właściwej polityki przestrzennej i powstrzymaniu zabudowy dolin rzecznych, a także powstrzymywaniu zwiększania ryzyka powodziowego, w tym zwiększenia liczby osób i ich mienia czasowo bądź stale przebywających na zagrożonych obszarach. Takie rozwiązanie umożliwia wypełnienie ustawowego obowiązku ochrony przed powodzią, nałożonego na organy administracji publicznej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka E. S.A., z siedzibą w M., zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 7, 8, 9 i 11 k.p.a., poprzez zaniechanie ustalenia wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy, co spowodowało naruszenie podstawowych zasad postępowania, w tym zasady prawdy materialnej; - art. 75 § 1 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z oględzin miejsca i w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym czy mapy zagrożenia powodziowego, na które powołują się organy zawierają dane zgodne ze stanem faktycznym a w konsekwencji czy teren, na którym planowana jest inwestycja stanowi obszar szczególnego zagrożenia powodzią; - art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie, czy teren planowanej inwestycji stanowi obszar szczególnego zagrożenia powodzią, oraz czy planowana inwestycja utrudni ochronę przed powodzią; - art. 88l ust. 2 p.w., poprzez odmowę zwolnienia z zakazów, w sytuacji gdy nie ustalono czy zamierzone prace utrudnią ochronę przed powodzią oraz poprzez odmowę zwolnienia z zakazów, w sytuacji, gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i po ustaleniu wszystkich przesłanek koniecznych do dokonania ceny czy zwolnienie z zakazów może mieć miejsce, organ powinien zwolnić skarżącego z zakazów. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji praz zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii technicznej sporządzonej przez mgr. Inż. K. B. na okoliczność, że organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, w tym czy mapy zagrożenia powodziowego dla terenu na którym planowana jest inwestycja uwzględnia obiekty istniejące na danym terenie, w tym bulwar oraz czy planowana inwestycja utrudnia ochronę przed powodzią. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] kwietnia 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. o odmowie zwolnienia z zakazu realizacji inwestycji polegającej na budowie 24 szt. budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej i bliźniaczej oraz wolnostojącego budynku usługowego wraz infrastrukturą techniczną na działkach ew. o nr [...], [...] i [...] obręb Z. w miejscowości S.. Jak stanowi art. 88I ust. 1 ustawy Prawo wodne, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych, budowy innych obiektów budowlanych oraz zmiany ukształtowania terenu. Stosownie zaś do art. 88I ust. 2 tej ustawy, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1. dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej dla stwierdzenia czy zamierzone działanie nie utrudni ochrony przed powodzią może zasięgnąć opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej (art. 88I ust. 3 ustawy Prawo wodne). W orzecznictwie podkreśla się, że przepisem art. 88l ust. 1 Prawa wodnego ustawodawca ograniczył prawo własności, jednakże ograniczenie to nie jest bezwzględne, gdyż w ust. 2 art. 88l ustawy zawarto normę umożliwiającą, pod określonymi warunkami, uzyskanie zwolnienia od ustawowego zakazu. W związku z tym w procesie stosowania art. 88l ust. 2 Prawa wodnego należy mieć na względzie wartości konstytucyjne, jak: ochrona prawa własności (art. 64 Konstytucji RP) i zasada równości (art. 32 Konstytucji RP) – tak NSA w wyroku z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1668/14. Podkreślenia wymaga, iż celem przepisu art. 88l ust. 2 Prawa wodnego jest odstępstwo od zakazów określonych w art. 88I ust.1, a więc m.in. odstępstwo od zakazu budowy obiegów budowlanych, więc nie można go rozumieć w sposób, który sprowadza się do tego, że żadna zabudowa na terenie szczególnego zagrożenia powodzią nie może być dopuszczona. Natomiast przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że organ powinien ocenić czy odstępstwo od zakazów, w tym od zakazu budowy obiektów budowlanych utrudni ochronę przed powodzią, przy czym organ powinien wykazać w jaki sposób konkretna inwestycja utrudni ochronę przed powodzią ( por. wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3078/14). Zauważyć również trzeba, iż decyzja dotycząca zwolnienia od zakazu budowy na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią ma charakter uznaniowy, co jednak nie oznacza dowolności organu administracji przy wydawaniu decyzji, ale przeciwnie rzeczą organu jest wykazać, że w danej konkretnej sprawie istniały przesłanki uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie. Organ przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu od zakazu jest obowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy została spełniona przesłanka określona w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne, jaką jest nieutrudnienie ochrony przed powodzią. Zatem stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. dopiero prawidłowa i wszechstronna analiza stanu faktycznego, przeprowadzona w oparciu o wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy w sprawie stanowi podstawę do wydania takiej decyzji. Zauważyć przy tym należy, że to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji nie dokonały w sposób wszechstronny wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Samo stwierdzenie organów, że wskazana we wniosku skarżącego inwestycja planowana jest do realizacji na działkach położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego, jest niewystarczające do wydania decyzji odmownej. Przede wszystkim rzeczą organów obu instancji było wykazać w jaki sposób wnioskowana inwestycja utrudni ochronę przeciwpowodziową. Tymczasem w uzasadnieniach wydanych decyzji obu organów brak wnikliwych rozważań w tym aspekcie. Organy zasadniczo skupiły się na wskazaniu, iż z obowiązującej mapy zagrożenia przeciwpowodziowego wynika, że działki skarżącego znajdują się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki K.. Rzędna wody o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% ( raz na sto lat) w rejonie planowanej inwestycji wynosi 235,7 m n.pm., a głębokość wody w miejscu inwestycji znajduje się w strefie zalewu od 0,5 do 2,0 m, miejscami w strefie zalewu od 2,0 d 4,0 m. Tymczasem przy dokonywaniu oceny, czy ta konkretna inwestycja skarżącego utrudni ochronę przed powodzią całkowicie pomięto, na co wskazał skarżący, że teren inwestycji położony jest za wałem przeciwpowodziowym rzeki K. o wysokości 4 metrów, po drugiej stronie tej rzeki wał przeciwpowodziowy ma wysokość 2 metrów. Nie uwzględniono przy tym pod uwagę, że wokół działek skarżącego teren jest zainwestowany różnymi obiektami budowalnymi, w tym budynki mieszkalne i przedsiębiorstwo wodociągowe. Z przedłożonej przez skarżącego opracowania "Opinia dotycząca map zagrożenia powodziowego w rejonie 118+800 km rzeki K." sporządzonego w maju 2017 r. przez mgr inż. K. B. wynika, że zwolnienie z zakazów nie utrudni zarządzania ryzykiem powodziowym. Wskutek zwolnienia z zakazów nie dojdzie do utrudnień i zwiększenia nakładów związanych z koniecznością ochrony mienia, ludzi i środowiska. Inwestycja nie utrudni także ewakuacji ludności z ewentualnych terenów zalewowych, ponieważ nieruchomości nie znajdują się na istniejących drogach. Autor tej opinii stwierdził, że mapy nie są prawidłowo sporządzone i nie mogą być podstawą do odmowy zwolnienia z zakazów zabudowy na terenach zalewowych, których tak naprawdę nie ma w rozpatrywanym obszarze. Z dostępnych źródeł nie wynika aby kiedykolwiek teren nieruchomości był zalany wodami przeciwpowodziowymi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy nie przeprowadziły należycie postępowania dowodowego i nie wyjaśniły należycie wszystkich okoliczności sprawy, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tym samym dopuściły się naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji będzie miał na względzie uwagi wyżej poczynione, w szczególności przeprowadzi konieczne do rozstrzygnięcia sprawy postępowanie dowodowe, a w razie wątpliwości rozważy, czy w sprawie nie zachodzi potrzeba zasięgnięcia opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej, o której mowa w art. 88l ust. 3 Prawa wodnego i uzasadni w sposób wyczerpujący stanowisko w zakresie stwierdzenia istnienia bądź też nieistnienia przesłanki z art. 88l ust. 2 Prawo wodne. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.