IV SA/Wa 1544/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. P. i E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] lipca 2009 r. utrzymało w mocy decyzję własną z [...] maja 2009 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta M. z [...] stycznia 2007 r. o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na realizacji jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce, wydzielonej z nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], położonej w M. przy ul. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nadzorczy wskazał, iż do rażącego naruszenia prawa dochodzi, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom nadano prawa albo ich odmówiono, albo też gdy wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. O uznaniu naruszenia prawa za rażące decyduje rodzaj naruszenia, którego skutki powodują, że decyzja nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Organ nadzorczy podkreślił, że wniosek państwa P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta M. z [...] stycznia 2007 r. o warunkach zabudowy dla działki nr ew. [...] położonej w M., nie zawiera żadnych nowych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do zarzutu, że A. S. planowała realizację budynku mieszkalnego przy granicy działki nr [...], a faktycznie budynek ten został zrealizowany przy granicy z działką nr [...] oraz że załącznik graficzny nie określał, gdzie konkretnie ma być realizowana inwestycja, wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy, w tym załącznik graficzny, który jest integralną częścią decyzji o warunkach zabudowy, nie powinien wskazywać konkretnego usytuowania budynku. Kwestia ta podlega szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanych w przepisach prawa budowlanego oraz w regulacjach, dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Ponadto organ nadzorczy zauważył, że kontrola prawidłowości sporządzania map geodezyjnych i opracowań kartograficznych nie należy do kompetencji Kolegium. W odniesieniu do zarzutu, dotyczącego uzupełnienia daty oraz podpisu na sporządzonej analizie urbanistyczno - architektonicznej dopiero wskutek interwencji skarżących, organ pokreślił, że świadczy to o braku należytej staranności przy gromadzeniu materiału dowodowego, w oparciu o który została wydana decyzja o warunkach zabudowy, jednakże nie jest to wada istotna mogąca być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem organu twierdzenie skarżących, że naruszenie przepisów, które nastąpiło w procesie wydawania decyzji o warunkach zabudowy spowodowało naruszenie ich prawa własności jest nieuzasadnione. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm. - dalej w skrócie: ustawa o p.z.p.) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu dla osób trzecich. Postanowienia decyzji, dotyczące ochrony interesów osób trzecich, mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony interesów osób trzecich, nie mogą natomiast zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich, ani upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interesy tych osób. Organ nadzorczy wyjaśnił także, iż okoliczność, że w chwili wydania decyzji o warunkach zabudowy działka, na której zamierza realizować budynek A. S. była własnością jej rodziców, ma znaczenie dopiero w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę, bowiem to wówczas inwestor powinien wykazać się posiadaniem tytułu prawnego do nieruchomości. M. i E. P. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] lipca 2009 r. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] maja 2009 r. i poprzedzającej je decyzji Burmistrza Miasta M. z [...] stycznia 2007 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] maja 2009 r. i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do ponownego rozpoznania, a także zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili, że została wydana z rażącym naruszeniem: 1. prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: * art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 - dalej w skrócie: K.p.a.) w zw. z art. 11 i 15 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów wskazanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta M., tj. zarzutów naruszenia art. 7, 77 i 80 K.p.a.; * art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutu uniemożliwienia skarżącym udziału w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, tj. zarzutu naruszenia art. 9 i 10 K.p.a.; * art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania; * art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż decyzja Burmistrza Miasta M. nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa. 2. prawa materialnego, tj.: * art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. i § 9 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 - dalej w skrócie: rozporządzenie) poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, dla której nie wykonano w sposób prawidłowy analizy obszaru; * art. 54 pkt 2 lit. e w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji niespełniającej warunków decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wymagań dotyczących osób trzecich. Skarżący podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło normę, zawartą w art. 54 ustawy o p.z.p., zgodnie z którą decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji, powinna określać linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wymagania dotyczące ochrony osób trzecich. Zarzut postawiony we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, iż w przedmiotowej sprawie decyzja ta została wydana na podstawie map nie odzwierciedlających rzeczywistego stanu faktycznego oraz prawnego winien zostać rozpoznany, co jednak nie miało miejsca. Ponadto skarżący podnieśli, że zarzuty dotyczące aktualizacji winien rozpoznać organ w trakcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem skarżących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozważyło należycie zarzutu, iż w decyzji nie określono, gdzie konkretnie ma być zrealizowana inwestycja. Za rażące naruszenie prawa uznali oni określenie w decyzji powierzchni wydzielonej działki mającej wynosić 800-1000 m2, skoro podział geodezyjny nieruchomości nr [...] miał miejsce już po wydaniu decyzji. W następstwie braku określenia konkretnego miejsca realizacji inwestycji, budynek został umiejscowiony bez zgody skarżących, w dodatku częściowo na ich gruncie, co jest wynikiem błędnego pomiaru gruntów w trakcie aktualizacji oraz zmiany położenia inwestycji w stosunku do miejsca określonego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto skarżący wskazali, iż zostali pozbawieni możliwości czynnego udziału w postępowaniu, gdyż zawiadomienie datowane na dzień [...] grudnia 2006 r. o możliwości zapoznania się z materiałami dowodowymi w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia otrzymali równocześnie z decyzją o warunkach zabudowy - [...] lutego 2007 r. Powyższe uniemożliwiło im odniesienie się do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, a co za tym idzie okoliczności faktyczne, na których zostało oparte rozstrzygnięcie, należy ocenić jako nieudowodnione. Skarżący podnieśli również, iż organ nie odniósł się do zarzutu, że wraz z decyzją nie otrzymali załączników, wskazujących umiejscowienie inwestycji. Załączniki te otrzymali dopiero [...] stycznia 2009 r. Wobec powyższego skarżący zostali pozbawieni możliwości odwołania poprzez wprowadzenie ich w błąd o przysługujących środkach odwoławczych, albowiem organ nie poinformował ich o możliwości wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia otrzymania załączników do decyzji. W ocenie skarżących organ nadzorczy błędnie uznał, iż uzupełnienie daty oraz podpisu na sporządzonej analizie urbanistyczno - architektonicznej po dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi istotnej wady. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. - w odpowiedzi na skargę - wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. -zarzutami i wnioskami skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] lipca 2009 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym do wyeliminowania z obrotu prawnego. Po pierwsze, należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z [...] maja 2009 r., zostały wydane w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku decyzji Burmistrza Miasta M. z [...] stycznia 2007 r. o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na realizacji jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce wydzielonej z nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], położonej w M. przy ul. [...]. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Należy przy tym pamiętać, iż ewentualne zaistnienie wad ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydawania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258). Postępowanie to nie zastępuje postępowania odwoławczego i nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia wszystkie zarzuty strony. Obowiązkiem organu orzekającego w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest przeprowadzenie analizy przepisów, stanowiących podstawę wydania zakwestionowanej decyzji pod kątem ich naruszenia, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający może brać pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Takie postępowanie traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się na podstawie art. 157 K.p.a. W świetle tego przepisu zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że interpretacja przepisów, dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu normowania. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, obejmujące najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia. Skarżący upatrują podstaw do stwierdzenia nieważności wydanej w niniejszej sprawie decyzji w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem zarzucili wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21.08.2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). Dlatego też, w tezie wyroku NSA z 12 grudnia 1988 r. (sygn. akt II SA 981/88, publ. ONSA 1988, z. 2, poz. 96) zasadnie stwierdzono, że "naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". Rozważając wystąpienie bądź niewystąpienie przesłanki rażącego naruszenia prawa, należy zawsze oddzielać od rażącego naruszenia prawa przypadki naruszenia prawa spowodowane wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem. Decyzja Burmistrza Miasta M. z [...] stycznia 2007 r. o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na realizacji jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce wydzielonej z nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], położonej w M. przy ul. [...], wydana została na podstawie przepisów ustawy o p.z.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następnych warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu [...] jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, tj. z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588 - zwane dalej: rozporządzeniem). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o p.z.p. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Warunki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zwierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienionej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną analizy sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych w decyzji o warunkach zabudowy. Tak więc decyzja, oprócz części tekstowej, powinna zawierać część graficzną, obrazującą linie rozgraniczające teren inwestycji, jak i załączniki obrazujące warunki analizy w postaci tekstowej i graficznej. W niniejszej sprawie Burmistrz Miasta M. zgodnie z powyższymi przepisami wytyczył obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie powyższych warunków. Obszar analizowany wyznaczony został w zakresie wynikającym z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Jak wynika z części graficznej, jak i z części tekstowej analizy teren, którego dotyczy zmiana zagospodarowania, ma dostęp do drogi publicznej, którą stanowią ulice [...] i [...]. Działki położone w granicach obszaru analizowanego są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Teren, którego dotyczy zmiana zagospodarowania znajduje się w zasięgu sieci wodociągowej, energii elektrycznej i gazu. Na obszarze analizowanym przeważa zabudowa mieszkalna jednorodzinna zagrodowa. Cechy zabudowy i zagospodarowania terenu są podobne (zbliżony sposób zagospodarowania, podobna intensywność zabudowy terenu, podobna forma architektoniczna). W ustaleniach dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu wskazano, że teren, którego dotyczy zmiana zagospodarowania posiada zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze i jest zaewidencjonowany jako rolny. W pkt 7 decyzji wskazano wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, zaznaczając, że realizacja inwestycji nie może spowodować pozbawienia osób trzecich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi ani odprowadzenia wód opadowych na teren sąsiednich działek budowlanych. Wobec powyższego za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. i § 9 w zw. § 3 rozporządzenia, a także art. 54 pkt 2 lit e w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o p.z.p. Odnosząc się natomiast do zarzutu uniemożliwienia udziału stron w postępowaniu należy stwierdzić, iż zarzut powyższy nie może być rozważany w kategoriach wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a., w tym i wady polegającej na rażącym naruszeniu prawa, o której stanowi pkt 2 wymienionego przepisu, a zatem nie mogą skutkować nieważnością decyzji, objętej postępowaniem nieważnościowym. Zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym może być bowiem rozpoznawany wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania, konkretnie przesłanki unormowanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Uchybienie przepisom prawa, mające miejsce przy doręczaniu decyzji, mogą stanowić wyłącznie podstawę do żądania wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o powołany przepis, nie zaś podstawę stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowanym jest pogląd, prowadzący do uznania, że okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą jednocześnie stanowić podstaw do żądania stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji (wyrok WSA w Warszawie z 14.02.2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1332/05, publ. LEX 203669; wyrok NSA z 14.08.2001 r., sygn. akt I SA 343/01, publ. LEX nr 55741). W wyroku z 14 sierpnia 2001 r. (sygn. akt I SA 343/01) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż "w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym, powodujące zaistnienie podstawy wznowienia postępowania, określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie może być uznane zarazem za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W przeciwnym razie doszłoby do obejścia ustalonego w art. 148 K.p.a. terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania". Należy ponadto podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że wady i uchybienia wskazane przez skarżących, a mianowicie: brak konkretnego określenia miejsca realizacji planowanej inwestycji, uzupełnienie analizy urbanistyczno - architektonicznej przez architekta o datę i podpis w późniejszym terminie, brak pieczątki na mapie geodezyjnej poświadczającej za zgodność z oryginałem, niezgodność map geodezyjnych ze stanem faktycznym na gruncie, choć w istocie stanowią błędy i uchybienia, których dopuścił się Burmistrz Miasta M. w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy, jednakże nie wypełniają przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. nie stanowią rażącego naruszenia prawa. W kontekście poczynionych rozważań zważyć należy, że organ podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a wobec braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta M., odmawiając stwierdzenia nieważności tej decyzji, wydał prawidłowe rozstrzygnięcie i tym samym nie naruszył wskazanych przez skarżących przepisów. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.