IV SA/Wa 1554/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] marca 2015 r. – zaskarżoną skargą przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w C. (zwaną dalej: "skarżącą") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] października 2014 r., którą wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł - jako odbiorcy odpadów stłuczki kineskopowej przywiezionej nielegalnie z [...] do [...] bez dokonania uprzedniego pisemnego zgłoszenia. Stan sprawy przedstawia się następująco: [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] października 2014 r. nałożył na wymienioną skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł - jako odbiorcę odpadów stłuczki kineskopowej przywiezionej z [...] do [...] bez dokonania uprzedniego pisemnego zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że dniach [...] czerwca - [...] lipca 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę w firmie [...] sp. z o.o. dotyczącą transgranicznego przemieszczania odpadów realizowanego do ww spółki. Podczas kontroli inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. Delegatura w C. stwierdzili, że na terenie firmy znajduje się pryzma odpadów w postaci mieszaniny szkła kineskopowego z luminoforem i bez luminoforu. Zgodnie z protokołem kontroli Nr [...] upoważniony przedstawiciel firmy oświadczył, że ww odpady zostały przysłane z [...] firmy [...] w ilości [...] ton. W momencie kontroli, wg oświadczenia ww przedstawiciela firmy na terenie zakładu pozostało ok. [...] ton ww odpadów. Odpady te były wykorzystywane przez [...] sp. z o.o. do produkcji produktów betonowych, takich jak kostka brukowa czy betonowe kręgi. W trakcie postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że ww odpady, zaklasyfikowane przez wysyłającego jako odpady o kodzie [...] z załącznika [...] do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów oraz o kodzie [...] z Europejskiego Katalogu Odpadów były wysyłane do skarżącej z dołączonym do każdego transportu formularzem stanowiącym załącznik [...] do ww. rozporządzenia nr 1013/2006. Dalej organ pierwszej instancji – po dokonaniu oceny dokumentów takich jak CMR oraz formularzy stanowiących załącznik [...] do ww rozporządzenia nr 1013/2006 dołączonych do transportów odpadów przywiezionych z [...] firmy [...], informacji przekazanych przez upoważnionego pracownika skarżącej na temat przywozu ww odpadów z [...] zamieszczonej w protokole kontroli, wyników oględzin odpadów, oświadczenia skarżącej złożonego w trakcie postępowania administracyjnego, a nadto po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej w dniu [...] września 2014 r. w siedzibie organu – stwierdził, że przywożone z [...] odpady szkła nie mogą być klasyfikowane pod kodem [...] z załącznika [...] do rozporządzenia nr 1013/2006, gdyż odpady te stanowiły szkło kineskopowe, które powinno być klasyfikowane jako odpady o kodzie [...] z załącznika [...] do rozporządzenia nr 1013/2006 oraz jako kod [...] z Europejskiego Katalogu Odpadów. Przywóz takich odpadów do [...] - zgodnie z art. 3 b rozporządzenia nr 1013/2006 - wymagał zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych władz na [...] i w [...]. Wysyłający odpady nie dokonał ww zgłoszenia, zatem na podstawie art. 2 ust 35 a uznano ww wysyłkę za nielegalne transgraniczne przemieszczanie odpadów i na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł jako odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszeniu. Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca. W odwołaniu skarżąca podniosła m. in., że: - wyraża sprzeciw wobec zapisów protokołu kontroli dotyczących nielegalnego przywozu odpadów z[...], pod którymi osobiście się podpisała. Zaistniałą sytuację tłumaczy brakiem merytorycznego przygotowania przedstawiciela firmy do dokonywania klasyfikacji transportów odpadów przywożonych do skarżącej oraz pobieżnym przeczytaniem protokołu kontroli przez prezesa zarządu skarżącej, co skutkowało potwierdzeniem stanu faktycznego, który zdaniem skarżącej nie miał miejsca. W piśmie z [...] lipca 2014 r. i podczas rozprawy administracyjnej skarżąca wyjaśniała, że nastąpiło nieporozumienie odnośnie wypowiedzi pracownika upoważnionego do reprezentowania skarżącej podczas kontroli. Skarżąca stwierdziła, że odpady stłuczki kineskopowej, których protokół oględzin stanowi załącznik [...] do ww protokołu kontroli nr [...] nie pochodziły od [...] wysyłającego. Wyjaśniła, że pracownik reprezentujący skarżącą podczas kontroli jest pracownikiem administracji i nie posiadał wystarczającej wiedzy, aby udzielić właściwej informacji na temat odpadów poddanych oględzinom. Skarżąca stwierdziła, że posiada zezwolenie Marszałka Województwa [...] na prowadzenie procesów odzysku i dalszego wykorzystania w procesach wytwarzania produktów betonowych zarówno szkła kineskopowego oczyszczonego z luminoforu jak i innych odpadów szklanych. Zdaniem skarżącej obecność na terenie firmy odpadów w postaci szkła kineskopowego nie oznacza, że zostały one przywiezione z [...]. Fakt podpisania protokołu zawierającego ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące nielegalnego przywozu z [...] odpadów niebezpiecznych stłuczki kineskopowej wytłumaczyła niezbyt dokładnym przeczytaniem przed podpisaniem protokołu, - podczas rozprawy administracyjnej wnosiła o przesłuchanie pracownika reprezentującego skarżącą podczas kontroli w celu wyeliminowania z protokołu kontroli Nr [...] błędnego zapisu dotyczącego nielegalnego przywozu odpadów z [...], ale spotkała się z odmową organu pierwszej instancji, - podczas kontroli spółki w roku 2013, w protokole kontroli nr [...] organ pierwszej instancji reprezentowany przez te same osoby, które dokonywały kontroli w roku 2014 skutkującej nałożeniem kary pieniężnej, zaklasyfikował odpady szkła przywożone od ww [...] wysyłającego jako odpady z "listy zielonej", których przywóz do [...] nie wymaga zgłoszenia i uzyskania zezwolenia. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] października 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w sprawie stwierdzono nielegalny przywóz do skarżącej odpadów niebezpiecznych w postaci szkła kineskopowego o kodzie [...] z załącznika [...] do ww rozporządzenia nr 1013/2006 oraz o kodzie [...] z Europejskiego Katalogu Odpadów z [...] firmy [...]. Wiarygodność informacji przekazanych w trakcie kontroli potwierdziła skarżąca własnoręcznym podpisem złożonym na protokole kontroli zawierającym ustalenia dotyczące nielegalnego przywozu odpadów z [...] do siedziby skarżącej. Protokół oględzin odpadów został podpisany przez osobę upoważnioną przez prezesa skarżącej, a inspektorzy prowadzący kontrolę nie mają podstaw do kwestionowania uprawnień bądź kwalifikacji upoważnionego przedstawiciela kontrolowanej firmy. Ustalenia z oględzin odpadów przywiezionych z [...], przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji, zostały wyszczególnione w protokole kontroli z [...] lipca 2014 r. Nr [...]. Jak wynika z treści protokołu prezes skarżącej – G. W., przed podpisaniem protokołu, nie wniósł do ustaleń protokołu żadnych zastrzeżeń ani uwag, w tym również do części protokołu przeznaczonej na opis dotyczący miejsca, sposobu i czasu poboru próbek, wykonanych badań i pomiarów kontrolnych. Treść protokołu wyraźnie precyzuje, że kierownik kontrolowanej jednostki ma prawo odmówić podpisania protokołu i w takim przypadku, może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie. Skarżąca nie był zobowiązana do podpisania protokołu w dniu jego przedłożenia przez inspektorów dokonujących kontroli. Miała zatem wystarczająco dużo czasu aby zapoznać się dokładnie z zawartymi w nim ustaleniami. Ponadto w podpisanym przez prezesa zarządu skarżącej protokole widnieje informacja, że wyniki i ustalenia kontroli omówiono z kierownikiem kontrolowanej jednostki. Zatem, jeśli skarżąca podpisała ww protokół, to oznacza, że zgodził się z jego treścią. Skarżąca nie zakwestionowała również faktu, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził badań laboratoryjnych odpadów przywiezionych z [...] Inspektorzy ochrony środowiska dokonujący kontroli, kierując się posiadaną wiedzą i doświadczeniem wymaganym przy wykonywaniu ich obowiązków ocenili, że wynik oględzin odpadów oraz informacje uzyskane od upoważnionego przedstawiciela firmy, poświadczone następnie podpisem prezesa spółki pod protokołem kontroli stanowią wystarczającą podstawę do ich właściwej klasyfikacji. I w tym miejscu organ odwoławczy przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 lipca 2011 r., sygn. akt IV SA/WA 6/11, w którym sąd administracyjny stwierdził, że Inspekcja Ochrony Środowiska jest wyspecjalizowanym organem, powołanym do badania i oceny stanu środowiska. W opinii sądu należy mieć na uwadze, że pracownicy Inspekcji posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań (także zadań wynikających z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres wiedzy specjalistycznej i wskazał również, że takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2132/11. Oznacza to także, że inspektorzy ochrony środowiska nie są zobowiązani do posiłkowania się opiniami biegłych przy wykonywaniu swoich obowiązków służbowych, w tym przy dokonywaniu ocen i klasyfikacji transgranicznych przemieszczeń odpadów, co wchodzi w zakres ich obowiązków służbowych. Z kolei złożenie podpisu na protokole kontroli niesie ze sobą określone obowiązki i pociąga za sobą odpowiedzialność podpisującego za treść dokumentu, który zatwierdził własnym podpisem. Zatem organ pierwszej instancji był uprawniony do wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie podpisanych przez skarżącą ustaleń protokołu kontroli, które nakładały na organ obowiązek wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Organ odwoławczy podkreślił także, że skarżąca zakwestionowała ustalenia organu pierwszej instancji dopiero wtedy, kiedy została powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej jako odbiorcy odpadów przywiezionych nielegalnie z [...] bez dokonania zgłoszenia. W tym świetle jako mało wiarygodne należało uznać zarzuty i związane z nimi wyjaśnienia skarżącej kwestionujące ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące informacji udzielonych przez upoważnionego przedstawiciela skarżącej, a następnie potwierdzonych przez samego prezesa zarządu skarżącej podpisem złożonym pod protokołem kontroli. Tłumaczenia skarżącej dotyczące niekompetencji, upoważnionego przecież przez władze spółki, przedstawiciela firmy do udzielania informacji w jej imieniu oraz nieuważnego zapoznania się z treścią protokołu kontroli przez prezesa są tym bardziej mało wiarygodne, że jak wynika z pisma Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. Delegatura w C. z [...] września 2014 r., skierowanego do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska, ww odpady zostały już w całości zagospodarowane przez skarżącą w procesie produkcji kostki brukowej oraz kręgów betonowych. Zatem skarżąca, pomimo, że podnosiła fakt nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji badań laboratoryjnych stłuczki szklanej, co jej zdaniem potwierdziłoby, że stłuczka szklana przywieziona z [...] stanowiła odpady o kodzie [...] z załącznika [...] do rozporządzenia nr 1013/2006, w międzyczasie usunęła odpady, co uniemożliwiło organowi pierwszej instancji uwzględnienie wniosku skarżącej w kwestii przeprowadzenia ich badań. Rodzi się zatem podejrzenie, że skarżącej zależało na tym, aby nie dopuścić do przeprowadzenia ich analizy laboratoryjnej przez organ kontroli. Powyższe ustalenia – zdaniem organu odwoławczego - prowadzą do wniosku, że skarżąca w sposób świadomy przyjmowała odpady stłuczki kineskopowej z [...] w celu wykorzystania ich zgodnie z profilem działalności firmy i posiadanymi pozwoleniami w prowadzonych na terenie spółki procesach produkcji. W stwierdzonym stanie faktycznym, wobec uzyskania oświadczenia upoważnionego pracownika skarżącej i podpisania protokołu kontroli przez prezesa skarżącej, należało przyznać rację organowi pierwszej instancji, że w celu właściwego rozstrzygnięcia materiału dowodowego dodatkowe przesłuchanie przedstawiciela skarżącej, który wcześniej udzielił informacji o przywozie odpadów stłuczki szklanej z [...], nie było konieczne. Organ drugiej instancji uznał za bezzasadny kolejny zarzut skarżącej, a dotyczący odmiennej klasyfikacji tych samych odpadów podczas dwóch odrębnych kontroli prowadzonych przez ten sam organ pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji wyjaśnił bowiem, że kontrole przeprowadzone w roku 2013 oraz w roku 2014 miały inny zakres i charakter. Z protokołu kontroli z roku 2013 (Nr [...]) wynika, że wówczas organ jedynie zapoznał się z zestawieniem odbiorców i dostawców odpadów, w tym spoza granic kraju, natomiast nie prowadził szczegółowej kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów. Taka kontrola została przeprowadzona w roku następnym, co dokumentuje protokół kontroli Nr [...]. Główny Inspektor zauważył też, że oświadczenie wysyłającego, tj. [...] z [...] września 2014 r., na które powołuje się skarżąca, jest bardzo lakoniczne w treści i zawiera jedynie stwierdzenie, że odpady wysłane w latach 2013 - 2014 do [...] Sp. z o.o. należy klasyfikować jako odpady z listy zielonej o kodzie [...]. Powyższa informacja jest zbyt ogólnikowa, aby mogła stanowić dowód na to, że odpady stłuczki kineskopowej będące przedmiotem oględzin organu pierwszej instancji podczas kontroli, nie zostały przysłane z [...]. Ponadto moc dowodową ww oświadczenia firmy [...] osłabia fakt zagospodarowania odpadów przez skarżącą, po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej, co uniemożliwiło organom administracji przeprowadzenie badań laboratoryjnych odpadów w celu potwierdzenia oświadczenia [...] wysyłającego. W tym stanie Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 7, art. 75 § 1, art. 77§ 1, art. 80 § 1 i art. 84 § 1 K.p.a., za bezzasadne i utrzymał w mocy decyzję tego organu. [...] sp. z o.o. z siedzibą w C. w skardze na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2015 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniami: 1) przepisów postępowania, co ma wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 i art. 80 K.p.a. - polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Z. M. na okoliczność źródła rodzaju oraz składu odpadów składowanych na terenie zakładu Skarżącej, w kontekście uprzedniego oświadczenia tej osoby w tym względzie podczas kontroli w zakładzie skarżącej, czego skutkiem było nieuzasadnione rozstrzygnięcie, oparte o niepełny materiał dowodowy; 2) przepisów postępowania, co ma wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a. - polegające na zaniechaniu pobrania próbek, przeprowadzenia badań laboratoryjnych odpadów szkła zgromadzonego na terenie skarżącej, w kierunku charakterystyki ich rzeczywistego składu i pochodzenia, a co za tym idzie prawidłowej klasyfikacji kodowej, a zatem również bez przeprowadzenia badań wymagających informacji specjalnych, których bezpośrednią konsekwencją jest: błędne i niepoparte na obiektywnym i kompletnym materiale dowodowym ustalenie, iż wbrew rzeczywistym właściwościom odpadów, zapewnieniom skarżącej oraz oświadczeniu spółki [...] z [...] września 2014 r. - odpady zgromadzone na terenie zakładu skarżącej stanowiły odpad w postaci szkła kineskopowego, klasyfikowanego jako odpad o kodzie [...] z załącznika [...] do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów oraz jako kod [...] z Europejskiego Katalogu Odpadów, podczas gdy odpady te stanowiły mieszaninę technologiczną odpadu zwykłej stłuczki szklanej o kodzie [...], pochodzącej z terytorium [...] [...] ([...]), z oczyszczonym z luminoforu szkłem z lamp katodowych, pochodzącym ze zbiórek prowadzonych przez Spółkę na terytorium [...], które wspólnie stanowiły materiał przeznaczony do produkcji galanterii betonowej. Wskazane naruszenia – zdaniem skarżącej - doprowadziły do nieuprawnionego nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł, jako odbiorcy odpadów stłuczki kineskopowej przywiezionej z [...] [...] na terytorium [...] - bez dokonania uprzedniego pisemnego zgłoszenia w tym względzie. Skarżąca również nadmieniła, że organ w toku postępowania dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2007 r., Nr 124, poz. 859, ze zm.) - przez jego niezastosowanie, które to naruszenie sprowadza się do zawiadomienia skarżącej w przedmiocie konieczności zwrotu odpadów na terytorium [...] [...] (pismo GIOŚ z [...] lipca 2014 r.) - w trybie art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, podczas gdy czynność ta - w świetle przywołanego wyżej przepisu - powinna nastąpić w trybie postanowienia, na które zgodnie z art. 29 ustawy przysługuje stronie zażalenie. W taki właśnie sposób, tutejszy organ skutecznie pozbawił skarżącej możliwości instancyjnej kontroli przedmiotowego rozstrzygnięcia ad meritum. Główny Inspektor Ochrony Środowiska – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W wyniku analizy akt sprawy i treści wydanych w sprawie decyzji Sąd doszedł do przekonania, że wydanie decyzji przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2015 r. nastąpiło zgodnie z prawem. Tym samym Sąd nie stwierdził zarzucanych w skardze i z urzędu naruszeń, tak przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, czyli w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu w sprawie zaistniały wszelkie przesłanki do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów [(ówcześnie: Dz. U. Nr 124, poz. 859, ze zm.) – dalej w skrócie: "u.m.p.o.], wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od [...] do [...] zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w art. 32 – zgodnie z art. 34 u.m.p.o. - należy uwzględnić w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady, oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia WE nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1). Przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie – w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 u.m.p.o. - rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Według art. 2 pkt 35 pkt a ww rozporządzenia, nielegalne przemieszczanie oznacza przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z rozporządzeniem. Mając za podstawę przytoczone regulacje prawne i ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, należy wskazać, że organy prawidłowo ustaliły, iż skarżąca była odbiorcą odpadów w postaci stłuczki kineskopowej sprowadzonych z [...] do [...] bez dokonania uprzedniego zgłoszenia odpowiednim organom, czyli przywiezionych nielegalnie. Zaś za takie nielegalne przemieszczanie organ zobowiązany był nałożyć karę pieniężną. Ustalając wysokość kary w kwocie [...] zł, czyli w wysokości minimalnej określonej przez ustawodawcę w art. 32 ust. 1 u.m.p.o., organ pierwszej instancji uwzględnił, iż przywiezione z zagranicy odpady szkła z kineskopów skarżąca poddaje odzyskowi w zakładzie przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego do produkcji kostki brukowej, kręgów betonowych, na podsypkę dla wodociągu, itp. (proces odzysku [...]), nie stwarzając tym samym zagrożenia dla ludzi i środowiska oraz wcześniej nie stwierdzono naruszania przez skarżącą przepisów ww ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i rozporządzenia nr 1013/2006. Oznacza to, że zastosował się również do dyspozycji art. 34 u.m.p.o. Dalej, w poczynionych ustaleniach organy prawidłowo oparły się przede wszystkim na protokole oględzin przeprowadzonych przez pracowników [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu [...] lipca 2014 r., który podpisała - w imieniu skarżącej z upoważnienia jej prezesa – Z. M.; protokole kontroli Nr [...] przeprowadzonej w dniach od [...] czerwca do [...] lipca 2014 r. przez pracowników ww organu, który podpisał prezes zarządu skarżącej – G. W.; protokole z rozprawy przeprowadzonej dnia [...] września 2014 r., który podpisał przedstawiciel skarżącej – M. K. W świetle przedstawionego stanu sprawy, przytoczonych regulacji prawnych i poczynionych rozważań należy odeprzeć zarzuty skargi i argumenty przedstawione na ich uzasadnienie. Według Sądu organ nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na które powołano się w skardze, nie dokonując przesłuchania w charakterze świadka Z. M. na okoliczność źródła, rodzaju i składu odpadów ujawnionych na terenie zakładu skarżącej. Przesłuchanie to – zdaniem skarżącej - było niezbędne, albowiem informacje zamieszczone w protokołach oględzin i kontroli okazały się nieprawdziwe i niezgodne z informacjami Z. M. udzielonymi kontrolującym podczas oględzin. Wymieniona wówczas informowała, że odpady będące przedmiotem oględzin stanowiły mieszaninę szkła białego z [...] (kod [...]) i szkła kineskopowego po odzysku z terenu [...]. Odnosząc się do powyższego twierdzenia skarżącej należy w sposób stanowczy pokreślić, że po pierwsze pochodzenie, rodzaj i ilość odpadów potwierdzają zapisy wynikające z protokołów z oględzin i kontroli; po drugie pod przedmiotowymi protokołami złożono stosowne podpisy, w tym pod protokołem z oględzin podpisała się jako działająca z upoważnienia prezesa zarządu – Z. M., a pod protokołem z kontroli podpisał się sam prezes zarządu – G. W.; po trzecie treść wymienionych dowodów skarżąca zakwestionowała dopiero po zawiadomieniu organu o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej; po czwarte złożenie podpisów pod protokołami, bez żadnych uwag czy braku odmowy podpisania, należało ocenić jako równoznaczne z akceptacją treści z nich wynikających, tym samym następcze przesłuchanie Z. M., w efekcie uzyskane podczas niego zeznania budziłyby wątpliwości co do wiarygodności. Dalej, skoro ustalenia przeprowadzających oględziny i kontrolę, nie zostały zakwestionowane, zaprzeczone, poddane w wątpliwość, przez skarżącą w momencie przeprowadzania protokołowanych czynności, to nie było podstaw do pobierania próbek odpadów, w konsekwencji poddawania ich badaniom laboratoryjnym w kierunku ustalenia ich składu i pochodzenia, a co za tym idzie klasyfikacji kodowej czy sięgania do wiadomości specjalnych w postaci opinii biegłego. Z kolei, odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że organy w toku postępowania dopuściły się obrazy art. 25 ust. 1 pkt 2 u.m.p.o. przez jego niezastosowanie, albowiem o konieczności zwrotu odpadów na terytorium [...], czyli trybie art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił skarżącą pismem z [...] lipca 2014r., tymczasem czynność ta powinna nastąpić w trybie postanowienia, wówczas skarżąca miałaby możliwość wniesienia zażalenia - Sąd przychyla się do wyjaśnień organu odwoławczego złożonych w tym przedmiocie w odpowiedzi na skargę. Wbrew twierdzeniu skarżącej w przywołanym piśmie organ odwoławczy nie zobowiązał skarżącej do zwrotu odpadów w postaci szkła kineskopowego na [...] zgodnie z art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, tylko poinformował skarżącą, że "pozostałe odpady o masie ok. [...] Mg znajdujące się na terenie przedsiębiorstwa będą podlegały zwrotowi na [...] zgodnie z art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006". Do wydania postanowienia zobowiązującego skarżącą do wywozu odpadów do kraju wysyłki nie doszło, gdyż skarżąca nie została uznana za podmiot odpowiedzialny za nielegalne przemieszczanie odpadów, tylko firma [...] [...]. Wobec zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, tym samy i bezzasadności wykazanych w skardze naruszeń przepisów postępowania i prawa materialnego, Sąd nie mógł uwzględnić skargi, zatem - na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.