II OSK 2132/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Elżbieta Kremer Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Wielgosz po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 443/11 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 443/11, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ") utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] października 2010 r. nr [...] zobowiązujące [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: "Spółka") do oddania odpadów o kodzie 160121* w postaci m.in. 64 silników spalinowych, 40 skrzyń biegów, 26 przekładni kierowniczych, 31 kolumn kierowniczych, 36 mostów tylnych, 16 wałów napędowych oraz chłodnic, alternatorów, cewek zapłonowych, rozruszników, gaźników, lamp, zderzaków, drzwi, masek, felg stalowych z oponami, przewodów elektrycznych, elementów z tworzyw sztucznych, nielegalnie przemieszczanych z terenu Polski na terytorium Egiptu, do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów o ww. kodach, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GIOŚ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: W dniach [...] września 2010 r., w wyniku kontroli celnej kontenera na terenie [...] przy ul. [...] ujawniono nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów w postaci części samochodowych zawierających niebezpieczne elementy. O powyższym organy celne poinformowały GIOŚ przekazując zgromadzoną w sprawie dokumentację, m.in. notatkę służbową z dnia [...] września 2010 r. sporządzoną przez funkcjonariusza Urzędu Celnego w G., z której wynika, iż na podstawie dokumentacji fotograficznej wykonanej w toku oględzin kontenera [...] stwierdzono, według deklaracji w zgłoszeniu celnym, jego zawartość w postaci silników samochodowych, skrzyń biegów, elementów układu kierowniczego, alternatorów, cewek zapłonowych, felg stalowych kół, wentylatorów, chłodnic, gaźników, lamp samochodowych, mostów napędowych, silników, wycieraczek, kanap samochodowych i części nadwozia. Po otwarciu kontenera stwierdzono, że sam sposób przewozu (zapakowania) towaru może świadczyć, iż towar ten stanowią odpady nie przedstawiające wartości użytkowej. Towar ten nosi ślady intensywnego użytkowania oraz zanieczyszczenia substancjami olejowymi. Według Protokołu z kontroli Nr [...] przeprowadzonej przez P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu [...] września 2010 r., w ww. kontenerze znajdowały się załadowane luzem części samochodowe takie jak: silniki, elementy układu napędowego, osie z tarczami hamulcowymi, skrzynie biegów, przekładnie kierownicze, koła z ogumieniami, drzwi, maski przednie etc., według wykazu na fakturze VAT [...] z dnia [...] września 2010 r. Organ kontrolny zwrócił uwagę, że w przedmiotowym kontenerze znajdowały się również części, których nie wyszczególniono w ww. fakturze, tj. felgi stalowe z oponami, przewody elektryczne, kolumny McPhersona, elementy z tworzyw sztucznych nie związane z żadną częścią pojazdu. Wskazał, że części wypełniające kontener znajdują się w stanie znacznego zużycia (korozja) oraz zawierają nieusunięte płyny eksploatacyjne (ślady zanieczyszcenia olejem). Zaznaczył, że sposób transportu, tj. bezładny załadunek wymieszanych części samochodowych, obecność części nienadających się do wykorzystania (wycięte fragmenty karoserii, uszkodzone drzwi nadające się wyłącznie do złomowania), obecność części niewymienionych w fakturze oraz stan tych części stanowią odpady, które powinny zostać poddane wyłącznie procesowi odzysku. Dołączona do ww. Protokołu dokumentacja fotograficzna, stanowi potwierdzenie zamieszczonych w nim zapisów. Według faktury VAT nr [...] [...] Sp. z o.o. - jako sprzedawca - wyzbyła się przedmiotowych, zużytych części samochodowych na rzecz nabywcy – [...] Egipt. Mając powyższe na względzie, w dniu [...] października 2010 r. GIOŚ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami o kodzie 160121* oraz 160122 w postaci przedmiotowych zużytych części samochodowych przez [...] Sp. z o.o., jako podmiot wysyłający odpady, odpowiedzialny za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczanie z Polski na terytorium Egiptu. Następnie, postanowieniem znak: [...] z dnia [...] października 2010 r., GIOŚ zobowiązał [...] Sp. z o.o. do oddania przedmiotowych odpadów do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ powołał art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 2 lit. b i art. 2 pkt 35 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.) oraz art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. Z 2010 r., nr 185, poz. 1243 ze zm.). W zażaleniu na ww. postanowienie pełnomocnik [...] Sp. z o.o. wniósł o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania w stosunku do skarżącej Spółki zarzucając: - naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że [...] Sp. z o.o. jest stroną postępowania, - naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne zużycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko, oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione stwierdzenie, że części zamienne będące przedmiotem postępowania są odpadami i powinny zostać oddane do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów, - naruszenie prawa wspólnotowego w postaci załącznika V Dyrektywy 2005/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. dotyczącej homologacji typu pojazdów mechanicznych pod względem ich przydatności do ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku oraz zmieniającej dyrektywę Rady 70/156/WEG poprzez nieuwzględnienie jego treści przy ocenie, czy dane części samochodowe stanowią odpady. Nadto pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego wobec rozbieżności stanowisk organu i skarżącej Spółki odnośnie tego, czy sprzedane przez Spółkę części zamienne stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, motywując zaskarżone postanowienie GIOŚ wskazał, co następuje: Zgodnie z Protokołem kontroli Nr [...] przeprowadzonej przez P. WIOŚ, w kontenerze [...] znajdują się ww. części samochodowe, z których część została zawarta w fakturze VAT nr [...] wystawionej przez skarżącą Spółkę na rzecz egipskiego nabywcy. Silniki znajdujące się ww. kontenerze zawierają płyny eksploatacyjne, czego dowodem są ślady zanieczyszczenia olejem. Części te znajdują się w stanie znacznego zużycia, korozji, a ponadto zostały z sobą zmieszane i luzem umieszczone w kontenerze. Powyższe ustalenia zostały potwierdzone dokumentacją fotograficzną, dołączoną do ww. protokołu. Przedstawia ona mieszaninę zużytych, ww. części samochodowych, które w żaden sposób nie zostały zabezpieczone przed uszkodzeniem w trakcie transportu, oczyszczone ani posortowane. Co więcej, płyny eksploatacyjne (oleje) znajdujące się w niektórych częściach (np. silniki samochodowe, kolumny McPherson) spowodowały zanieczyszczenie olejami innych części. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma skarżącej Spółki z dnia 27 października 2010 r. wynika, że Spółka prowadzi działalność w zakresie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a części objęte ww. fakturą pochodzą z demontażu pojazdów. Powołując przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 143, poz. 1206 ze zm.) organ stwierdził, iż - bezładny i niezabezpieczony przed uszkodzeniem w transporcie oraz wyciekiem płynów eksploatacyjnych - sposób załadowania przedmiotowych części samochodowych, a także znaczny stopień ich zużycia i korozji dowodzą, że nie stanowiły one części nadających się do ponownego użycia. Dodatkowo wśród części samochodowych załadowanych do kontenera znajdują się części, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko, a których stosowanie w pojazdach zostało zakazane na mocy art. 66 ust. 4 pkt 1 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Lista części objętych ww. zakazem stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. (Dz. U. Nr 201, poz. 1666). Organ podniósł, że na fotografiach wykonanych podczas rewizji, dołączonych do Protokołu Kontroli Nr [...], widoczny jest przewód paliwowy, a także przeguby na elemencie zawieszenia, które to części znajdują się w ww. załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Również pozostałe części samochodowe wymienione w fakturze, a także niewymienione w fakturze, a znajdujące się w kontenerze, niezawierające płynów eksploatacyjnych, z uwagi na znaczny stopień zużycia i korozji oraz brak zabezpieczeń w transporcie i bezładny ich załadunek, należy uznać za części nie nadające się do powtórnego użycia. W świetle powyższego zdaniem organu, ww. części kwalifikują się do kategorii Q2 - produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym oraz Q6 - przedmioty lub ich części nie nadające się do użytku. Nadto części objęte zakazem ponownego użycia kwalifikują się do kategorii Q13 - wszelkie substancje lub przedmioty, których użycie zostało prawnie zakazane, zgodnie z Załącznikiem nr 1 do ustawy o odpadach. Jak wynika z faktury VAT nr [...] [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C., wyzbyła się przedmiotowych części samochodowych na rzecz nabywcy egipskiego. Biorąc powyższe pod uwagę GIOŚ uznał, że sporne części samochodowe wypełniają definicję odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Części odpadów, które zawierają płyny eksploatacyjne stanowią odpady niebezpieczne i są sklasyfikowane pod kodem 160121* - niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 160107 - 160111 i 160113 i 160114, natomiast odpady nie zawierające płynów eksploatacyjnych klasyfikuje się pod kodem 160122 - inne wymienione elementy, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogów odpadów. Nadto organ zaznaczył, że spośród części objętych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r., w kontenerze znajdują się m.in. przekładnie kierownicze, kolumny kierownicze i przewody elektryczne. W pozycji 5. załącznika do ww. znajdują się "przeguby układu kierowniczego i zawieszenia". O ile faktycznie nie jest jednoznaczne, że wyszczególnione w fakturze przekładnie kierownicze i kolumny kierownicze zawierają ww. przeguby, to zgromadzona dokumentacja w sposób ewidentny wskazuje, iż w kontenerze znajduje się element zawieszenia zawierający takie przeguby, jak również gaźniki zawierające przewody paliwowe. Powyższe pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, a biorąc pod uwagę, iż przedmiotowe części stanowią odpady nie tylko z powodu, że zostały objęte ww. rozporządzeniem, nie znajduje się uzasadnienia dla przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy przekładnia kierownicza i kolumna kierownicza są tożsame z przegubem układu kierowniczego i układem blokady kierownicy. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. oraz art. 7 i 77 k.p.a. Za nieuzasadniony GIOŚ uznał również zarzut nieuwzględnienia w postępowaniu regulacji dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2002 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji podnosząc, że dyrektywa ta została w całości implementowana do prawa krajowego. W dalszej części uzasadnienia GIOŚ wskazał, że odpady sklasyfikowane pod kodem 160121* zostały wyszczególnione jako odpady niebezpieczne w załączniku V do rozporządzenia WE Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. a ww. rozporządzenia, zakazany jest wywóz ze Wspólnoty, w celu dokonania odzysku w państwach, których nie obowiązuje decyzja OECD, odpadów wyszczególnionych jako niebezpieczne w załączniku V do tego rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. d cytowanego wyżej rozporządzenia, ww. zakazem objęte są również mieszaniny odpadów niebezpiecznych oraz mieszaniny odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne. Część odpadów zawierających płyny eksploatacyjne, klasyfikuje się pod kodem 160121*, zatem wywóz ww. odpadów ze Wspólnoty do Egiptu jest zakazany. Część odpadów, które nie zawierają płynów eksploatacyjnych klasyfikuje się pod kodem 160122, a wyniku zmieszania ich z odpadami o kodzie 160121* stanowią mieszaninę dwóch rodzajów odpadów w rozumieniu art. 2 pkt 3 rozporządzenia WE Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, której wywóz ze Wspólnoty do Egiptu również jest zakazany. Na podstawie art. 2 pkt 35 lit. f ww. rozporządzenia, nielegalne przemieszczanie odpadów oznacza przemieszczanie odpadów dokonane z naruszeniem m.in. art. 36 omawianego rozporządzenia. Ponadto, stosownie do art. 3 ust. 1 lit. b pkt iii oraz pkt iv rozporządzenia Nr 1013/2006, przemieszczanie odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, HIB, IV lub IVA, a także mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA, chyba, że zostały wyszczególnione w załączniku INA, wymaga zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów. Wobec powyższego, zgłaszający przed dokonaniem przemieszczenia ww. odpadów, obowiązany był złożyć stosowne zgłoszenie. W konsekwencji braku wypełnienia tego obowiązku, w oparciu o art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia Nr 1013/2006, przemieszczenie odpadów bez dokonania zgłoszenia go wszystkim właściwym organom, również stanowi nielegalne przemieszczanie odpadów. Słusznie zatem zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu powołał przepis art. 2 pkt 35 ww. rozporządzenia, jako podstawę prawną uznania przedmiotowego przemieszczania odpadów za nielegalne. Zdaniem GIOŚ skarżąca Spółka, podejmując się prowadzenia transakcji handlowej, której przedmiotem są odpady, z podmiotem nieobjętym jurysdykcją państwa polskiego, winna dopełnić obowiązku dokonania stosownego zgłoszenia. Wobec niedopełnienia tego obowiązku, przemieszczenie odpadów stało się nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniem odpadów, za które odpowiedzialność ciąży na skarżącej. Zdaniem organu skarżąca jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. zatem organ prawidłowo wszczął z urzędu postępowanie w trybie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w stosunku do skarżącej i słusznie zobowiązał skarżącą do oddania odpadów do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów. Mając powyższe na względzie GIOŚ nie znalazł podstaw dla uwzględnienia zarzutów podniesionych w zażaleniu na postanowienie I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie GIOŚ z dnia [...] stycznia 2011 r. [...] Sp. z o. o., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając: - naruszenie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. w zw. z art. 15 pkt 2a Rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. poprzez uznanie, że skarżąca spółka jest wysyłającym odpady (zgłaszającym), a w konsekwencji - stroną postępowania, pomimo iż w momencie wszczęcia postępowania spółka nie była właścicielem odpadów znajdujących się w kontenerze zatrzymanym przez służby celne, które to naruszenie skutkuje zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. nieważnością zaskarżonego postanowienia, - naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia, którego konstrukcja uniemożliwia wykonanie nakazu zawartego w postanowieniu, co skutkuje zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. nieważnością zaskarżonego postanowienia; - naruszenie art. 7, 75, 77, 81 oraz art. 81 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności poprzez: zaniechanie przeprowadzenia oględzin przedmiotów znajdujących się w kontenerze [...]; niedopuszczenie skarżącej Spółki do udziału w oględzinach kontenera; zaniechanie ustalenia, jakie przedmioty i w jakiej ilości znajdują się wewnątrz zatrzymanego przez służby celne kontenera, w tym - zaniechanie powołania biegłego, który ustaliłby czym są przedmioty znajdujące się w kontenerze, w jakim są stanie i czy nadają się do powtórnego użycia; dokonanie dowolnego ustalenia, iż przedmioty znajdujące się w kontenerze są odpadami; - naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko, oraz art. 7 i 77 k.p.a., poprzez nieuzasadnione stwierdzenie, że części zamienne będące przedmiotem postępowania są odpadami i powinny zostać oddane przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów. W uzasadnieniu skargi, Spółka wskazała, że nie powinna być traktowana jako strona postępowania, gdyż części zamienne, których dotyczy postępowanie, zostały przez spółkę sprzedane w dniu [...] września 2010 r. Transakcja odbyła się na terenie Polski, z tego powodu została wystawiona faktura VAT i zapłacono należne podatki. W dacie wszczęcia postępowania skarżąca spółka nie była właścicielem bądź posiadaczem odpadów. Ponadto skarżąca Spółka wskazała, że z treści zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynika, iż organ nie ustalił, co znajduje się wewnątrz kontenera. Dokonał jedynie ogólnego ustalenia, że w kontenerze znajdują się "silniki, elementy układu napędowego, koła z ogumieniami, przekładnie kierownicze etc. Zdaniem skarżącej to organ wydający postanowienie winien był przeprowadzić oględziny kontenera, nie zaś pracownik służb celnych. Z oględzin tych powinien zostać sporządzony protokół zawierający szczegółowe ustalenia dotyczące składników zatrzymanego ładunku. Tymczasem skarżąca nie brała udziału w oględzinach, mimo uznania ją za stronę postępowania i nie mogła odnieść się do sporządzonego protokołu. Skarżąca zauważyła, iż rzekoma zawartość kontenera nie jest tożsama z wykazem towaru zawartym na fakturze VAT i zgłoszeniu celnym. W takiej sytuacji organ miał bezwzględny obowiązek ustalenia zawartości kontenera w sposób nie budzący wątpliwości. Według posiadanych przez skarżącą Spółkę informacji kontrahent egipski dokonał na terenie Polski zakupu innych przedmiotów niż części samochodowe od skarżącej Spółki i te również prawdopodobnie znajdują się w kontenerze. Skarżąca podniosła nadto, iż w sprawie nie został powołany biegły, który mógłby ocenić, czy dane części stanowią części samochodowe, jakiego typu i czy mogą one zostać powtórnie wykorzystane, czy też można je uznać za odpad. Wobec braku stosownej ekspertyzy organ bezpodstawnie przyjął, iż części z kontenera nie mogą zostać ponownie wykorzystane. Wobec faktu dokonania sprzedaży określonych części samochodowych przez skarżącą na rzecz podmiotu egipskiego organ niezasadnie przyjął, iż wysyłającym odpady jest skarżąca Spółka. Zdaniem skarżącej decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma rozstrzygnięcie, czy poprzedni właściciel pozbył się uszkodzonych pojazdów. Części samochodowe stały się przedmiotem transakcji handlowej, odpłatnej. Skarżąca zaprzecza, jakoby sprzedane przez nią części samochodowe wypełniały drugą część definicji dotyczącą zaliczenia danych przedmiotów do kategorii określonych w Załączniku nr 1 do ustawy o odpadach. W związku z rozbieżnością stanowisk w tym przedmiocie oraz z uwagi na to, że określenie powyższego wymaga wiedzy specjalistycznej, uzasadnione jest dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska - wniósł o jej oddalenie - podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 30 maja 2011 r. złożonym na rozprawie przed WSA pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o wystąpienie przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem: czy art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. nr 124, poz. 859), w zakresie w jakim dopuszcza "odjęcie" prawa własności odpadów, stanowiących rzeczy ruchome w rozumieniu prawa cywilnego, bez prawomocnego orzeczenia sądu, poprzez nakazanie ich oddania do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów jest zgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?. W sytuacji wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału, pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zajęcia stanowiska przez Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę postanowienia Głównego Inspektora Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 r. stanowiły art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 2 i art. 2 pkt 35 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 i art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 185, poz. 1243 ze zm.). Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa zgłaszającego lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Kwestią sporną i zarazem zasadniczą dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia było zbadanie, czy organ administracji prawidłowo ustalił, że skontrolowany w dniu [...] września 2010 r. - przez funkcjonariuszy P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Urzędu Celnego w G., Oddział Celny [...] - transport części samochodowych z Polski do Egiptu, był transportem odpadów. Kluczowe znaczenie tego ustalenia potwierdzają zarzuty skargi. Zarówno bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 77 i art. 80 k.p.a., jak i zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach sprowadzają się w istocie do zakwestionowania prawidłowości kwalifikacji - opisanych w postanowieniach GIOŚ z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz z dnia [...] października 2010 r. - części samochodowych jako odpadów. Według art. 1 ust 1 iit. a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. nr 2006/12/WE w sprawie odpadów (Dz. U. UE L z dnia 27 kwietnia 2006 Nr 114, str. 9) przez odpady rozumie się wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii określonych w załączniku I (kategorii Q1 - Q16), które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Ustawodawca przewidział więc dwie przesłanki kwalifikujące dany przedmiot jako odpad. Po pierwsze zaliczenie do jednej z kategorii odpadów Q1 - Q16 określonych w załączniku nr 1 do ustawy, a po drugie stwierdzenie, że posiadacz pozbył się przedmiotu (substancji). Obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Ponieważ w świetle art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów właściwy organ administracji wzywa zgłaszającego do określonego działania w drodze postanowienia administracyjnego, to w postępowaniu prowadzonym przez GIOŚ zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a."]. Organ związany jest więc rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Jest zatem obowiązany do przestrzegania zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Jest również obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Analiza akt postępowania administracyjnego oraz uzasadnienia zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia GIOŚ świadczy zdaniem Sądu o tym, że organ administracji nie naruszył powołanych norm proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w sprawie prawidłowo uznano, że skarżąca pozbyła się części samochodowych zakwalifikowanych przez organ administracji jako odpad. Potwierdzają to znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego faktura nr [...] z dnia [...] września 2010 r. wraz ze specyfikacją do tejże faktury, wydruk podglądu zgłoszenia ZWU (MRN: [...]) potwierdzający datę przyjęcia na dzień [...] września 2010 r. Nie można zgodzić się przy tym z twierdzeniem skarżącej, że sprzedaż przedmiotowych części samochodowych nie mieści się w pojęciu "pozbycia się" ich w rozumieniu ustawy o odpadach. Skarżąca Spółka zarzuca nieprawidłowość zaklasyfikowania wysłanych do Egiptu części samochodowych jako odpadów (zaliczonych do kategorii Q2 - produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym, Q6 - przedmioty lub ich części nienadające się do użytku oraz Q13 - substancje lub przedmioty, których użycie zostało prawnie zakazane, zgodnie z Załącznikiem nr 1 do ustawy o odpadach). Z akt sprawy nie wynika, by skarżąca powołała jakiekolwiek dowody na poparcie twierdzenia, jakoby ww. części nadawały się do użytku i w istocie stanowiły części zamienne do samochodów. Sąd uznał, że jakkolwiek w świetle art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (także po nowelizacji art. 7 dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) administracyjnym postępowaniem dowodowym rządzi zasada oficjalności, to nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Nie można założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów działających na korzyść strony postępowania administracyjnego spoczywa na organach administracji. Na organie administracji nie spoczywa bowiem ciężar dowodu w rozumieniu wynikającym z art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), tzw. ciężar dowodu w znaczeniu materialnym. Sąd wskazał, że w aktach postępowania administracyjnego znajdują się m.in. Protokół kontroli nr [...] przeprowadzonej w dniu [...] września 2010 r. przez P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska przy udziale funkcjonariuszy Urzędu Celnego w G., dokumentacja fotograficzna z oględzin towaru, zawiadomienie Izby Celnej w G. o międzynarodowym nielegalnym przemieszczaniu odpadów skierowane do GIOŚ, do którego dołączona została dokumentacja w sprawie zatrzymania przedmiotowego transportu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w kontrolowanym kontenerze [...] znajdują się załadowane luzem części samochodowe m.in. wyszczególnione w fakturze VAT nr [...] z dnia [...] września 2010 r., części nienadające się do wykorzystania i naprawy (uszkodzone w stopniu nienaprawialnym), a także części, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko, a których stosowanie w pojazdach zostało zakazane na mocy art. 66 ust. 4 pkt 1 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.). Transportowane w kontenerze silniki oraz inne części zawierają płyny eksploatacyjne, o czym świadczą ślady zanieczyszczenia olejem. Części te znajdują się w stanie znacznego zużycia, (korozji) zostały ze sobą zmieszane i luzem umieszczone w kontenerze. Powyższe ustalenia zostały potwierdzone ww. dokumentacją fotograficzną. Przedstawia ona mieszaninę zużytych części samochodowych, które w żaden sposób nie zostały oczyszczone ani posortowane, zabezpieczone przed uszkodzeniem w trakcie transportu, ani przed wyciekiem płynów eksploatacyjnych. Potwierdza to niewłaściwy sposób magazynowania części samochodowych oraz ich stan techniczny wykluczający bezpośrednie, powtórne użycie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do kwestionowania poczynionych ustaleń organu orzekającego, które doprowadziły do stwierdzenia, że będące przedmiotem transportu części samochodowe zakwalifikowane zostały jako odpady o kategorii Q2 - produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym, Q6 - przedmioty lub ich części nienadające się do użytku oraz Q13 - substancje lub przedmioty, których użycie zostało prawnie zakazane - według Załącznika nr 1 do ustawy o odpadach. Zgodnie z Załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. nr 112, poz. 1206) część ww. odpadów zawierająca płyny eksploatacyjne została zakwalifikowana pod kodem 160121* - niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 160107 do 160111, 160113 i 160114. Natomiast odpady niezawierające płynów eksploatacyjnych zostały zakwalifikowane pod kodem 160122 - inne niewymienione elementy. Choć, zdaniem Sądu, w kontekście opisanych wyżej wyników przeprowadzonej rewizji i dokumentacji fotograficznej, już same zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania pozwalają na kwalifikację zawartości kontenera jako elementów nie nadających się do użytku (stanowiących złom części samochodowych), to należy podkreślić, że oceny materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie dokonał wyspecjalizowany organ administracji, powołany do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska, którego ustawową kompetencją jest m.in. realizacja zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.). Z tego względu, w sytuacji gdy skarżący kwestionuje wiarygodność twierdzeń organu administracji, powinien powołać na tę okoliczność wiarygodne dowody. Tymczasem w toku postępowania skarżąca Spółka zaprzeczała ustaleniom wynikającym ze wskazanej wyżej dokumentacji, nie przedstawiając jednak na poparcie swych twierdzeń kontrdowodów. Odnośnie zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia przez organ czynności dowodowych polegających na przeprowadzeniu oględzin kontenera bez udziału skarżącej Spółki Sąd wskazał, że w aktach sprawy znajduje się upoważnienie udzielone w dniu 21 września 2010 r. przez skarżącą Agencji Celnej [...] do podejmowania na rzecz Spółki czynności i formalności związanych z dokonywaniem obrotu towarowego z zagranicą, tj. m.in. procedurą celną określoną we Wspólnotowym Kodeksie Celnym, wynikających i związanych ze stosowaniem przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz przepisów Prawa Celnego, całkowitą obsługą związaną z odprawą celną. Nadto z akt sprawy wynika, że A. Sp. z o.o. (przewoźnik części samochodowych) udzieliła upoważnienia pracownikowi firmy [...] P. C., upoważnienia do reprezentowania ww. Spółki podczas rewizji celnej przedmiotowego kontenera. Warto zaznaczyć, że w piśmie z dnia 27 października 2010 r. Prezes [...] Sp. z o.o. poinformował, że załadunku zatrzymanego kontenera dokonała sama skarżąca, zatem zawartość kontenera była skarżącej znana. Nie można więc uznać, że Spółka nie mogła ustosunkować do treści protokołu z przeprowadzonej kontroli kontenera. Za niezasadne należy też uznać stanowisko skarżącej, jakoby zaniechanie przez organ administracji zaangażowania w toku postępowania osób z wiadomościami specjalnymi (biegłego rzeczoznawcy samochodowego) uniemożliwić miało prawidłową kwalifikację spornego ładunku. Kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a) GIOŚ zasadnie zakwalifikował będące przedmiotem transportu części samochodowe jako odpady. Dowody zebrane przez organ były wystarczające do tej kwalifikacji i brak jest podstaw do twierdzenia, by w ustalonym w sprawie stanie faktycznym organ zobowiązany był zwrócić się do biegłego o wydanie opinii na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. Jak już wyżej wskazano Inspekcja Ochrony Środowiska jest wyspecjalizowanym organem, powołanym do badania i oceny stanu środowiska. Należy więc mieć na uwadze, że pracownicy Inspekcji posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań (także zadań wynikających z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres wiedzy specjalistycznej. Następnie Sąd wskazał, że nielegalne przemieszczanie odpadów w rozumieniu art. 2 pkt 35 rozporządzenia WE Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów oznacza m.in. przemieszczanie odpadów dokonane (a) bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, (b) bez zgody zainteresowanych właściwych organów, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, (f) z naruszeniem art. 34, 36, 39, 40, 41 i 43 rozporządzenia. W myśl art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają przemieszczenia odpadów, jeżeli mają być poddane procedurze odzysku, niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, HIB, IV lub IVA (iii), mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, HIB, IV lub IVA, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA (iv). Stosownie do art. 36 ust. 1 zakazany jest wywóz ze Wspólnoty rodzajów odpadów przeznaczonych do odzysku w państwach, w których nie obowiązuje decyzja OECD (a) wyszczególnionych jako niebezpieczne w załączniku V, (d) mieszanin odpadów niebezpiecznych oraz mieszanin odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, które nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii w załączniku V. Odpady sklasyfikowane pod kodem 160121* zostały wyszczególnione jako odpady niebezpieczne w załączniku V do rozporządzenia WE Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, zatem ich wywóz ze Wspólnoty do Egiptu jest zakazany. Również wywóz mieszaniny ww. odpadów z odpadami o kodzie 160122 podlega zakazowi (art. 36 ust. 1 lit. a i d rozporządzenia). Przemieszczanie odpadów z naruszeniem art. 36 stanowi nielegalne przemieszczanie odpadów (art. 2 pkt 35 lit. f). Nadto, wobec braku wypełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b pkt (iii) i (iv) ww. rozporządzenia przedmiotowe przemieszczanie odpadów nosi również cechę przemieszczenia nielegalnego (art. 2 pkt 35 lit. a i b). W sprawie niniejszej istniały zatem podstawy do zastosowania art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i w konsekwencji do wezwania zgłaszającego w drodze postanowienia do zastosowania procedury określonej w art. 24 rozporządzenia WE Nr 1013/2006. Stosownie do art. 2 pkt 15 lit. a ppkt (ii) ww. rozporządzenia "zgłaszający" oznacza w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego - każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczenie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia. Zgłaszającym jest (m.in.) posiadający zezwolenie nowy wytwórca, który wykonuje działania poprzedzające przemieszczenie. Zgodnie z art. 2 pkt 9 rozporządzenia "wytwórca" oznacza każdy podmiot, którego działalność prowadzi do powstania odpadów (wytwórca pierwotny) lub zajmujący się wstępnym przetwarzaniem, mieszaniem odpadów lub innymi działaniami, w wyniku których zmienia się charakter lub skład tych odpadów (nowy wytwórca). W sprawie niniejszej odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie odpadów ponosi skarżąca Spółka jako zgłaszający (art. 24 ust. 2 ww. rozporządzenia), tym samym uzasadnione było uznanie skarżącej za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. W tym miejscu należy ponownie odwołać się do upoważnienia udzielonego przez skarżącą w dniu 21 września 2010 r. Agencji Celnej [...] i wynikającego z treści tego dokumentu zakresu upoważnienia. Podkreślić należy, że według dokumentu MNR: [...] zgłoszenia celnego dokonała ww. Agencja Celna upoważniona przez skarżącą, odnotowana w ww. dokumencie jako nadawca. Z powyższych względów, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. jest nieuzasadniony. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie i w konsekwencji, że jest dotknięte wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 k.p.a. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki konstrukcja sentencji zaskarżonego postanowienia nie uniemożliwia skarżącej realizacji obowiązku nałożonego zaskarżonym postanowieniem i nie budzi wątpliwości co do zakresu nałożonego obowiązku. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 124 § 1 k.p.a. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 w zw. z art. 126 k.p.a. Zauważyć należy, że jeżeli skarżąca powzięła wątpliwości odnośnie powyższej kwestii, mogła skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 113 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez wystąpienie do GIOŚ o wyjaśnienie wątpliwości co do treści zaskarżonego postanowienia. Na marginesie Sąd zauważył, że postępowanie administracyjne dotyczyło nielegalnego przemieszczania odpadów (złomu części samochodowych) transportowanych z Polski do Egiptu, stanowiących zawartość kontenera [...] zgłoszonego do odprawy celnej w dniu [...] września 2010 r. Nie było to kwestionowane przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Przeciwnie, w aktach administracyjnych znajduje się pismo skarżącej Spółki z dnia 27 października 2010 r., w którym wskazano, że to sama Spółka dokonała załadunku części samochodowych do kontenera, z czego wynika, że jego zawartość była Spółce znana, nadto upoważniła ona Agencję Celną do zgłoszenia do odprawy celnej całej zawartości kontenera. Podniesiony w skardze argument, iż "według posiadanych przez skarżącą informacji kontrahent egipski dokonał na terenie Polski zakupu innych przedmiotów niż części samochodowe od skarżącej i te również (prawdopodobnie) znajdują się w kontenerze", jest w ocenie Sądu twierdzeniem gołosłownym, nie popartym żadnymi dowodami. Końcowo ustosunkowując się do wniosku skarżącej Spółki o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Sąd stwierdził, że orzekanie w sprawach zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, należy do Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 Konstytucji RP). Skład orzekający sądu administracyjnego może dokonywać oceny zgodności aktów normatywnych z Konstytucją w ten sposób, iż powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie konstytucyjności danego aktu może w myśl art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643 ze zm.) przedstawić Trybunałowi stosowne pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził jednakże istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z przepisami Konstytucji przepisu wskazanego przez skarżącą Spółkę, które wymagałoby od Sądu - jak tego oczekiwała skarżąca - wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. W ocenie Sądu procedur określonych w art. 24 rozporządzenia WE Nr 1013/2006 zatytułowanym "Odbiór w przypadku, gdy przemieszczanie jest nielegalne", nie można utożsamiać z przepadkiem rzeczy, o którym mowa w art. 46 Konstytucji. Nadto, stosowanie procedur wynikających z art. 24 powołanego rozporządzenia jest skutkiem realizacji zasady wynikającej z art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2004 r., nr 90, poz. 864/30 ze zm.), który stanowi, że rozporządzenia mają zasięg ogólny, wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Mając na względzie wszystko powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm prawem przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na zarzutach: 1) naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 punkt 2 p.p.s.a), a mianowicie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na Postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 r. ([...]) pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez organy administracji następujących przepisów proceduralnych: aa) naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 15 pkt 2a Rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. poprzez uznanie, że skarżąca spółka jest "wysyłającym odpady" ("zgłaszającym"), a w konsekwencji - stroną postępowania, mimo iż w momencie wszczęcia postępowania spółka nie była właścicielem odpadów znajdujących się w kontenerze zatrzymanym przez służby celne, które to naruszenie skutkuje zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. nieważnością postanowienia GIOŚ; ab) naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia, którego konstrukcja uniemożliwia wykonanie nakazu zawartego w postanowieniu, co skutkuje zgodnie z art. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. nieważnością zaskarżonego postanowienia; ac) naruszenie art. 7, 75, 77, 81 oraz art. 81 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności poprzez: - zaniechanie ustalenia, jakie przedmioty i w jakiej ilości znajdują się wewnątrz zatrzymanego przez służby celne kontenera [...], w tym – zaniechanie powołania biegłego, który ustaliłby czym są przedmioty znajdujące się w kontenerze, w jakim są stanie i czy nadają się do powtórnego użycia, pomimo, iż organ dokonał ustalenia sprzecznego z twierdzeniem skarżącej, że przedmioty znajdujące się w kontenerze stanowią odpady; - poprzez dokonanie dowolnego ustalenia, iż przedmioty znajdujące się w kontenerze są odpadami, b) art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643 ze zm.) w zw. z art. 193 Konstytucji RP, poprzez zaniechanie wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego sformułowanymi w piśmie skarżącego z dnia 30 maja 2011 roku w sytuacji, w której udzielenie odpowiedzi na pytanie o zgodność kwestionowanych przepisów z Konstytucją ma rozstrzygające znaczenie dla dopuszczalności "odjęcia" własności rzeczy ruchomych w rozumieniu prawa cywilnego, a zakwalifikowanych jako odpad w postępowaniu administracyjnym przez organ administracji a nie sąd; c) art. 151 p.p.s.a. w ten sposób, że pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi na Postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 r. ([...]), skarga została oddalona; 2. Naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a mianowicie uznaniu, iż części samochodowe sprzedane w ramach transakcji handlowej o wartości 24 044 zł, od której zostały zapłacone w Polsce podatki VAT i CIT, stanowią odpady, czym został naruszony art. 3 ustęp 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. (t. jedn. z dnia 1 lutego 2007 r., Dz. U. 2007 nr 29 poz. 251 z późn. zm.), stanowiący, że odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do ich pozbycia się jest obowiązany, albowiem: a) nie można mówić o "pozbyciu" się części samochodowych, ale ich sprzedaży, b) organ administracji nie wskazał, które z części samochodowych, jego zdaniem, stanowią odpady, a które nie. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: "czy art. 25 ustęp 1 punkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124, poz. 859), w zakresie w jakim dopuszcza "odjęcie" prawa własności odpadów, stanowiących rzeczy ruchome w (rozumieniu prawa cywilnego, bez prawomocnego orzeczenia sądu, poprzez nakazanie ich oddania do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów jest zgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." W sytuacji wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego Spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu zajęcia stanowiska przez Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 w związku z art. 192 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 15 lit. a Rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. (w podstawie kasacyjnej błędnie przywołany jako art. 15 pkt 2a, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej poprawnie jako art. 2 pkt 15 lit. a), kwestionujący stanowisko organów, zaakceptowane następnie przez Sąd I instancji, że skarżąca Spółka jest "wysyłającym odpady" ("zgłaszającym"), a w konsekwencji - stroną postępowania. Stosownie do art. 2 pkt 15 lit. a ppkt (ii) w/w Rozporządzenia Nr 1013/2006 "zgłaszający" oznacza w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego - każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczenie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia. Zgłaszającym jest (m.in.) posiadający zezwolenie nowy wytwórca, który wykonuje działania poprzedzające przemieszczenie. Zgodnie z art. 2 pkt 9 Rozporządzenia "wytwórca" oznacza każdy podmiot, którego działalność prowadzi do powstania odpadów (wytwórca pierwotny) lub zajmujący się wstępnym przetwarzaniem, mieszaniem odpadów lub innymi działaniami, w wyniku których zmienia się charakter lub skład tych odpadów (nowy wytwórca). Zauważyć należy, że z pisma skarżącej Spółki z dnia 27 października 2010 r. wynika, że Spółka prowadzi działalność w zakresie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a części samochodowe wyszczególnione w fakturze VAT [...] z dnia [...] września 2010 r. pochodzą z demontażu pojazdów. Spółka jest zatem wytwórcą uznanych za odpady części samochodowych. Ze wskazanej faktury VAT wynika, że Spółka - jako sprzedawca - wyzbyła się tych części na rzecz nabywcy – [...] Egipt. Wskazać należy, że sam fakt wyzbycia się odpadów w drodze transakcji handlowej na rzecz egipskiego nabywcy nie jest wystarczający do przeniesienia na podmiot egipski odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami wytworzonymi przez Spółkę. Uznać zatem należy, że odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie odpadów ponosi skarżąca Spółka jako zgłaszający (art. 24 ust. 2 w/w Rozporządzenia). Należy zwrócić uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się upoważnienie udzielone w dniu 21 września 2010 r. przez skarżącą Agencji Celnej [...] do podejmowania na rzecz Spółki czynności i formalności związanych z dokonywaniem obrotu towarowego z zagranicą, tj. m.in. procedurą celną określoną we Wspólnotowym Kodeksie Celnym, wynikających i związanych ze stosowaniem przepisów tego Kodeksu oraz przepisów polskiego Prawa celnego, całkowitą obsługą związaną z odprawą celną. Według dokumentu MRN: [...] zgłoszenia celnego dokonała w/w Agencja Celna, upoważniona przez skarżącą Spółkę, wskazaną w w/w dokumencie MRN jako nadawca. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie i w konsekwencji, że jest dotknięte wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 k.p.a. Nie można także podzielić zarzutów skarżącej kasacyjnie podważających wartość dowodową zgłoszenia celnego. Wskazać należy, że stosownie do art. 59 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L.92.302.1 ze zm.), dalej WKC, każdy towar, który ma zostać objęty procedurą celną, zostaje zgłoszony do tej procedury. Zgodnie z art. 4 pkt 17 WKC zgłoszenie celne oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Zgłoszenia celnego dokonuje zgłaszający. Zgłaszającym jest osoba, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osoba, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne (art. 4 pkt 18 WKC). Przepis art. 59 ust. 1 WKC wprowadza zatem konieczność podjęcia czynności dokonania zgłoszenia celnego zdefiniowanego w art. 4 pkt 17 WKC. Sprowadza się ona do technicznego przedstawienia organowi celnemu zgłoszenia celnego z niezbędnymi dokumentami, które zgłaszający ma obowiązek załączyć do zgłoszenia. Zgłoszenie celne stanowi zatem deklarację wiedzy zgłaszającego odnośnie zgłaszanego towaru, jego wartości i pochodzenia, jest swoistym wnioskiem ze strony zgłaszającego o nadanie zgłaszanemu towarowi określonego przeznaczenia celnego. Charakter prawny zgłoszenia celnego jako oświadczenia wiedzy zaopatrzonego podpisem zgłaszającego sprawia, że zgłaszający jest odpowiedzialny za prawdziwość informacji zawartych w zgłoszeniu i autentyczność załączonych do niego dokumentów. Potwierdza to treść art. 199 rozporządzenia Komisji nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania WKC (Dz. U. UE L.93.253.1), zgodnie z którym złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub przez jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, autentyczność załączonych dokumentów oraz przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą. Nie można podzielić także stanowiska skarżącej kasacyjnie, że konstrukcja rozstrzygnięcia organu II instancji uniemożliwia wykonanie zawartego w nim nakazu. W realiach niniejszej sprawy zakres podlegającego wykonaniu obowiązku nie budzi bowiem wątpliwości. Wskazać należy, że prowadzone postępowanie administracyjne dotyczyło nielegalnego przemieszczania odpadów, stanowiących zawartość kontenera [...], zgłoszonego do odprawy celnej w dniu [...] września 2010 r. Z pisma skarżącej Spółki z dnia 27 października 2010 r. wynika, że załadunku części samochodowych do kontenera dokonała sama Spółka, a zatem jego zawartość była Spółce znana. Ponadto, Spółka upoważniła Agencję Celną do zgłoszenia do odprawy celnej całej zawartości kontenera. Wobec tego, nie ulega wątpliwości, że zakresem nałożonego obowiązku objęta została cała zawartość kontenera [...]. W związku z tym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. Odnosząc się zaś do zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, wskazać należy, że i ten zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy dla ustalenia, iż znajdujące się w kontenerze części samochodowe były odpadami nie były wymagane wiadomości specjalne i zbędnym było powoływanie biegłego. Wskazać bowiem należy, że z protokołu kontroli Nr [...] przeprowadzonej przez P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu [...] września 2010 r., jak i dołączonej do niego dokumentacji fotograficznej wynika, że zawartość kontenera stanowiły załadowane luzem części samochodowe, znajdujące się w stanie znacznego zużycia (korozja) i zawierające nieusunięte płyny eksploatacyjne (ślady zanieczyszczenia olejem). Stwierdzić należy, że już sam sposób zapakowania towaru, tj. bezładny załadunek wymieszanych części samochodowych może świadczyć o tym, że towar stanowią odpady nieprzedstawiające wartości użytkowej. Części te nie zostały oczyszczone, posortowane, ani w żaden sposób zabezpieczone przed uszkodzeniem w trakcie transportu, czy wyciekiem płynów eksploatacyjnych. Uznać zatem należy, że organ zasadnie zakwalifikował będące przedmiotem transportu części samochodowe jako odpady. Dowody zebrane przez organ były wystarczające do tej kwalifikacji i nie można czynić organowi zarzutu zaniechania ustalenia, jakie przedmioty i w jakiej ilości znajdują się wewnątrz zatrzymanego przez służby celne kontenera [...], gdyż w niniejszym postępowaniu nie było to niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Brak jest także podstaw do twierdzenia, by organ zobowiązany był zwrócić się do biegłego o wydanie opinii na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. Należy zwrócić uwagę, że – jak trafnie wskazał Sąd I instancji - Główny Inspektor Ochrony Środowiska jest wyspecjalizowanym organem administracji, powołanym do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska. Organ ten posiadał zatem niezbędny do dokonania oceny materiału dowodowego w niniejszej sprawie zakres wiedzy specjalistycznej. Skarżąca Spółka nie powołała natomiast żadnych dowodów na poparcie twierdzenia, jakoby części wypełniające kontener nadawały się do powtórnego wykorzystania, w szczególności nie wykazała, żeby wskazane części były już poddane procesowi odzysku. Wobec tego nie można uznać zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75, 77, 81 oraz art. 81 § 1 k.p.a. za zasadny. Za nieusprawiedliwiony uznać należało także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., polegającą na uznaniu, iż części zamienne sprzedane przez skarżącą stanowią odpady. Kwestionując błędną wykładnię powyższego przepisu Spółka podniosła, że decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma rozstrzygnięcie, czy doszło do "pozbycia się" części samochodowych. Skarżąca wskazała, że części te stały się przedmiotem sprzedaży, nie były to zatem elementy zbędne, których skarżąca chciałaby się pozbyć, albowiem przedstawiały pewną wartość zarówno dla sprzedawcy jak i dla nabywcy. Zdaniem skarżącej zatem, w niniejszym stanie faktycznym nie można mówić o "pozbyciu się" części samochodowych. Wskazać należy, że problemem wynikającym na tle rozumienia pojęcia "pozbycia się" użytego w omawianym przepisie zajmował się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 960/08 (Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach) uznając, że "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Stanowisko to w pełni podziela skład Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekający w niniejszej sprawie. Problematykę definicji odpadów poruszają także liczne orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97 Trybunał orzekł, że przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem (wyrok ETS z dnia15 czerwca 2000 r., Lex nr 82853). W wyroku z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie C-235/02 (ECR 2004/1B/I-01005) ETS stwierdził, że pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania. Zdaniem ETS odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych, nawet, gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwienie potencjalnych zagrożeń (wyrok ETS z dnia 25 czerwca 1997 r. w połączonych sprawach C-304/94, C-330/94, C-342/94, C-224/95 – publ. ECR 1997/6/I-03561). W wyroku z dnia 28 marca 1990 r. w sprawie C-359/88 (publ. ECR 1990/3/I-01509) Trybunał orzekł, że ustawodawstwo krajowe, w którym definicja odpadów wyłącza substancje i przedmioty, które są zdatne do powtórnego wykorzystania, jest niezgodna z prawem wspólnotowym. Mając na względzie powyższe orzeczenia, wskazać należy, że w kategorii odpadów nie mogą być traktowane jedynie przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także te podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka nie wykazywała, że części znajdujące się w kontenerze poddane zostały procesowi odzysku i mogą zostać wprowadzone do obrotu części używanych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, wskazać należy, że z przepisu tego wynika, że każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przepis ten nie obliguje jednak sądu, a jedynie umożliwia sądowi przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem (v. wyrok NSA z 18.05.2010 I GSK 944/09; LEX nr 594760). Istotne także jest, że przedstawienie takiego pytania ma miejsce w sytuacji, gdy to sąd, a nie strona, poweźmie wątpliwości co do zgodności aktu prawnego z Konstytucją RP (postanowienie SN z 18.03.2010, IV KZ 8/10; OSNwSK 2010/1/621). Skoro Sąd I instancji nie uznał za zasadne przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu to oznacza, że nie miał wątpliwości co do zgodności art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów z Konstytucją. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę także nie dostrzega takiej konieczności. Jak już wyżej wskazano, przesłanką wystąpienia przez sąd z pytaniem prawnym, jest powzięcie wątpliwości co do konstytucyjności lub legalności aktu normatywnego stanowiącego podstawę orzeczenia sądowego w danej sprawie, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.