IV SA/Wa 1556/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia (...) maja 2007 r. nr (...) w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia (...) maja 2007 r. nr (...), Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 122 ust. 1 pkt 1, 3 i 8 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) oraz § 19 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006 r. Nr 137, poz. 984), po rozpatrzeniu odwołania J. H. i A. W. od decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia (...) kwietnia 2006 r., nr (...) w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego: - uchylił w/w decyzję Wojewody w punkcie II. 7, punkcie II. 9 lit. a) i b), oraz w punkcie III i IV i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie; - uchylił w/w decyzję Wojewody w punkcie II. 9 lit. c) i orzekł o nadaniu mu brzmienia: "w odpływie do odbiorników zawartość zawiesin ogólnych nie przekraczała 100 mg/l oraz węglowodorów ropopochodnych 15 mg/l; - w pozostałej części utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w konsekwencji rozpatrzenia wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w R., Wojewoda Podkarpacki – działając na podstawie przepisów art. 122 ust. 1 pkt 1, 3 i 8 w z w. z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a) i lit. f) oraz art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. a) i pkt 2, art. 123 ust. 2, art. 127, art. 128 oraz art. 140 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, a także na podstawie art. 104 k.p.a. – decyzją z dnia (...) kwietnia 2006 r., nr (...) udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w R. pozwolenia wodnoprawnego na: 1) wykonanie urządzeń wodnych – wylotów urządzeń kanalizacyjnych zlokalizowanych w ciągu drogi krajowej nr (...) – projektowanej obwodnicy miasta R., służących do wprowadzania oczyszczonych ścieków i wód opadowo-roztopowych oraz wód drenażowych do wód i do ziemi w sposób szczegółowo wskazany w tej decyzji; 2) wykonanie urządzeń wodnych – rowów ziemnych zlokalizowanych w ciągu drogi krajowej nr (...) – projektowanej obwodnicy miasta R., w sposób szczegółowo wskazany w tej decyzji; 3) rozbiórkę urządzeń wodnych – sączków drenarskich o średnicy Ø 5 cm zlokalizowanych w ciągu drogi krajowej nr (...) – projektowanej obwodnicy miasta R., kolidujących z projektowaną obwodnicą; 4) wykonanie urządzeń wodnych – zbieraczy drenarskich zlokalizowanych w ciągu drogi krajowej nr (...) – projektowanej obwodnicy miasta R., w sposób szczegółowo wskazany w tej decyzji; 5) wprowadzanie oczyszczonych ścieków opadowo-roztopowych do ziemi i wód opisanych wyżej wylotami urządzeń kanalizacyjnych, w sposób szczegółowo wskazany w tej decyzji; 6) odwodnienie skarp rowów drogowych opisanych wyżej wylotami służącymi do wprowadzania wód opadowo-roztopowych do ziemi i wód w sposób wskazany w decyzji; 7) odprowadzenie wód podziemnych – drenażowych w sposób wskazany w decyzji. Wojewoda Podkarpacki stwierdził jednocześnie, iż pozwolenia wodnoprawnego udziela pod szczegółowymi warunkami, które określił w treści decyzji w punktach II. podpunkty od 1) do 11). Ponadto organ I instancji stwierdził w punkcie III decyzji, iż niedotrzymanie warunków niniejszego pozwolenia spowoduje cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego bez odszkodowania. W punkcie IV decyzji Wojewoda wskazał, iż za wszelkie szkody wynikłe dla osób trzecich w związku z udzielonym pozwoleniem wodnoprawnym odpowiedzialność ponosi inwestor i administrator mostu i urządzeń wodnych. Ponadto w punkcie VI decyzji stwierdzono, iż pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Podkarpacki stwierdził, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami podano do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania wodnoprawnego, powiadomiono zainteresowane strony oraz rozpatrzono wniosek GDDKiA po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. Wojewoda wskazał, iż przy ustalaniu warunków pozwolenia wodnoprawnego wzięto pod uwagę wnioski zakładu. Organ wskazał, iż dodatkowe warunki oraz obowiązki wskazane w treści decyzji nałożono ze względu na konieczność zachowania zasad ochrony środowiska i prowadzenia prawidłowej gospodarki wodnej. Zdaniem Wojewody niezbędne jest wykonanie zabezpieczeń ograniczających w maksymalnym stopniu wpływ robót na środowisko, w tym w szczególności na wody powierzchniowe. Organ I instancji wskazał równocześnie, iż należy dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić dobre warunki spływu wód w czasie trwania robót, w szczególności związanych z naruszaniem ich naturalnego spływu. Organ stwierdził jednocześnie, iż wydane pozwolenie wodnoprawne nie zastępuje pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 20 maja 2006 r. odwołanie od w/w decyzji Wojewody Podkarpackiego wnieśli skarżący J. H. oraz A. W. Wnosząc o uchylenie w/w decyzji organu I instancji udzielającej pozwolenie wodnoprawne odwołujący się zarzucili bezprzedmiotowość tej decyzji z uwagi na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 2260/05 decyzji Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2005 r., nr zn. (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej (...) – obwodnicy R., jako decyzji ostatecznej w toku instancji administracyjnej. Zdaniem odwołujących się uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w/w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2005 r. czyni bezprzedmiotową decyzję Wojewody Podkarpackiego udzielającą Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w R. pozwolenia na wykonanie urządzeń wodnych, jak również bezprzedmiotowe czyni wszczęcie postępowania odnośnie uzyskania pozwoleń na budowę w/w inwestycji – drogi krajowej (...) jako obwodnicy R. stroną południową, relacji J. – K. Po przeanalizowaniu powyższych argumentów odwołania, postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2006 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej – działając na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. – zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia odwołania J.H. oraz A. W. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż z uwagi na brak prawomocnego wyroku Sądu rozstrzygającego kwestię lokalizacji drogi, istotną z punktu widzenia udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych – istnieje podstawa do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z dnia (...) października 2006 r. utrzymał w mocy w/w postanowienie zawieszające z urzędu postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia odwołania J. H. oraz A. W. Następnie po wydaniu przez Ministra Budownictwa decyzji z dnia (...) kwietnia 2007 r. orzekającej ponownie (z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie) w przedmiocie lokalizacji obwodnicy R., Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, uznając, iż odpadła przyczyna zawieszenia postępowania odwoławczego, postanowieniem z dnia (...) maja 2007 r. podjął zawieszone wcześniej postępowanie odwoławcze. W konsekwencji powyższego Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej rozpatrzył odwołanie J. H. i A. W. od decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia (...) kwietnia 2006 r., nr (...) w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W wyniku tego decyzją z dnia (....) maja 2007 r. nr (...) organ odwoławczy – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 122 ust. 1 pkt 1, 3 i 8 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne oraz § 19 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego: - uchylił w/w decyzję Wojewody w punkcie II. 7, punkcie II. 9 lit. a) i b), oraz w punkcie III i IV i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie; - uchylił w/w decyzję Wojewody w punkcie II 9 lit. c) i orzekł o nadaniu mu brzmienia: "w odpływie do odbiorników zawartość zawiesin ogólnych nie przekraczała 100 mg/l oraz węglowodorów ropopochodnych 15 mg/l; - w pozostałej części utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wskazał w uzasadnieniu, iż strony odwołujące się nie podniosły żadnych zarzutów merytorycznych. Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do uznania, iż sporne pozwolenie wodnoprawne udzielone przez Wojewodę Podkarpackiego jest bezprzedmiotowe. Powołując się na przepis art. 105 § 1 k.p.a. organ II instancji wskazał, iż w wyniku złożenia wniosku przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w R. Wojewoda Podkarpacki zobowiązany był wszcząć postępowanie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej brak jest jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wniosku odwołujących się z uwagi na niewystąpienie przesłanek do uchylenia decyzji Wojewody z uwagi na bezprzedmiotowość. Organ II instancji analizując merytorycznie określone w decyzji Wojewody Podkarpackiego warunki pozwolenia wodnoprawnego stwierdził, iż zbędne są zapisy zawarte w pkt II. 9 lit. a) i b), pkt III i IV, ponieważ wynikają wprost z przepisów art. 41 ust. 1 pkt 2 lit. a) - c), art. 136 i z przepisów Działu VIII "Odpowiedzialność za szkody" ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne. Organ uznał ponadto, iż należy uchylić pkt II. 7 pozwolenia wodnoprawnego, w którym organ orzekł o partycypacji w kosztach utrzymania potoku R. i na zasadach uzgodnionych z jego administratorem. Powołując się na przepis art. 128 ust. 2 pkt 3 ustawy – Prawo wodne Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej uznał, iż treść tego zapisu punktu II. 7 nie wnosi niczego istotnego do pozwolenia zarówno w zakresie obowiązków GDDKiA, jak i w zakresie uprawnień Rejonowego Związku Spółek Wodnych w R. Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że Wojewoda, po złożeniu przez Rejonowy Związek Spółek Wodnych w R. stosownego wniosku, ma możliwość orzeczenia o wielkości partycypacji na podstawie art. 64 ust. 1a lub ust. 2a cyt. ustawy. Ponadto organ II instancji wskazał, iż orzeczenie nowego brzmienia pkt II. 9 lit. c) nastąpiło wyłącznie ze względu na zmianę nazewnictwa zawartego w § 19 cyt. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. W dniu 10 lipca 2007 r. J.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżący zarzucił organom obu instancji: - brak rozpoznania sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa polskiego oraz prawa Unii Europejskiej; - brak rozpoznania całego materiału dowodowego w sprawie; - brak merytorycznego i prawnego uzasadnienia udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na budowę urządzeń wodnych, tj. wylotów urządzeń kanalizacyjnych, nieuszczelnionych rowów okopowych i drenażu oraz odprowadzenie do wód i do ziemi oczyszczonych ścieków opadowych oraz wód drenarskich pochodzących z odwodnienia projektowanej obwodnicy miasta R. w ciągu drogi krajowej nr (...), J. – K. - pominięcie i nieuwzględnienie przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia szeregu przepisów, w tym: art. 7, art. 8, art. 10, art. 57 pkt 3, art. 77, art. 88 i art. 107 § 1-3 k.p.a.; art. 46-49, art. 51, art. 53, art. 55, art. 56 i art. 71 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska; art. 63, art. 65 ust. 1 pkt 2, art. 81-83, art. 85 i 86, art. 125, art. 127 i art. 128 ustawy – Prawo wodne; art. 2 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1 i 2, art. 9, art. 13, art. 18, art. 38, art. 64, art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska; a ponadto art. 21, art. 64 i art. 77 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skarżący stwierdził m.in., że wydając zaskarżoną decyzję Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej uzasadnił jedynie, dlaczego stwierdził brak podstaw do uznania bezprzedmiotowości spornego pozwolenia wodnoprawnego, a także dlaczego stwierdził brak przesłanek do umorzenia przedmiotowego postępowania o wydanie pozwolenia na wykonanie urządzeń wodnych. Zdaniem skarżącego całkowicie zostały pominięte przez organ wymogi wynikające z obowiązujących przepisów prawa polskiego oraz dyrektyw Unii Europejskiej, Konwencji z Aarhus, przepisów ochrony środowiska. Skarżący zarzucił ponadto, iż brak jest decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przy planowaniu przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska. W ocenie skarżącego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, jako obowiązująca, winna być dołączona do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 4 i 9, tj. o pozwoleniu wodnoprawnym, a także ustaleniu lokalizacji drogi krajowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Zdaniem skarżącego GDDKiA – Oddział R. - wbrew obowiązkom ustawowym - nie przedłożyła wspomnianej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto skarżący podniósł, iż teren doliny rzeki W. przeznaczony pod budowę projektowanej drogi krajowej – obwodnicy R. narażony jest na częste powodzie. Zdaniem strony skarżącej wybudowanie mostu oraz przedmiotowej drogi na wysokich nasypach na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią w tym rejonie, w razie powodzi ograniczy odpływ wody do koryta w niższe partie tej rzeki. Spowoduje to większe i częstsze niż dotąd zalewanie siedlisk położonych wzdłuż brzegów rzeki W. przy ul. (...) i ul. (...). Według skarżącego spowoduje to również rozleglejsze niż dotychczas zalewanie pól i siedlisk, a także w ogromnym stopniu utrudni ochronę przed skutkami powodzi. Zdaniem skarżącego jest to sprzeczne z unormowaniem zawartym w art. 83 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, co zostało pominięte przez Wojewodę Podkarpackiego przy ustalaniu lokalizacji przedmiotowej drogi krajowej – obwodnicy R. oraz przy wydawaniu pozwolenia wodnoprawnego. W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ, ustosunkowując się szczegółowo do zarzutów skarżącego - uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody Podkarpackiego udzielająca pozwolenie wodnoprawne - nie naruszyły zarówno norm Prawa wodnego, jak i przepisów dotyczących ochrony środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ocenie Sądu analizując pod tym kątem skargę J. H. należy przyjąć, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, jak również poprzedzająca ją decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia (...) kwietnia 2006 r., nr (...) w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego nie naruszają przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności zarówno przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, jak również mających zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie unormowań ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne. Przedmiotowe decyzje organów obu instancji nie uchybiają również przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, iż w świetle dyspozycji przepisu art. 122 ust. 1 pkt 1, 3 i 8 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na: szczególne korzystanie z wód, wykonanie urządzeń wodnych i odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych. W pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki (art. 128 cyt. ustawy). Zgodnie z przepisem art. 131 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo wodne, pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek, do którego dołącza się: operat wodnoprawny, decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego – w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, oraz opis prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony w języku nietechnicznym. Mając na względzie załączony do akt sprawy materiał dowodowy należy uznać, iż Wojewoda Podkarpacki wydając w dniu (...) kwietnia 2006 r. pozwolenie wodnoprawne dotyczące prac związanych z projektowaną inwestycją dotyczącą budowy obwodnicy miasta R. - nie dopuścił się jakiegokolwiek naruszenia przepisów ustawy – Prawo wodne. Zdaniem Sądu Wojewoda co do zasady prawidłowo zastosował przepis art. 128 tej ustawy, określając w wydanym pozwoleniu wodnoprawnym wszelkie niezbędne warunki potrzebne do sprawnej realizacji projektowanych prac. Przyjąć należy, iż wniosek złożony przez inwestora, tj. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w R., zawierał wszelkie niezbędne dokumenty do wydania pozwolenia, w tym – zgodny z przepisem art. 132 w/w ustawy – operat wodny. Sporna decyzja Wojewody z dnia (...) kwietnia 2006 r. spełnia również wszelkie warunki, o których mowa w art. 125 ustawy – Prawo wodne, a także zgodna jest ze wskazaniami zawartymi w § 19 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Należy zauważyć, że w spornym pozwoleniu wodnoprawnym orzeczono o możliwości wykonywania urządzeń wodnych, wprowadzania ścieków i wód z odwodnienia, lecz jedynie z punktu widzenia ochrony środowiska. W tej sytuacji podkreślić należy, iż decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia (...) kwietnia 2006 r. nie może stanowić uprawnienia do korzystania przez inwestora (GDDKiA) z cudzej nieruchomości, bez uzyskania stosownego porozumienia z jej właścicielem, co w konsekwencji oznacza, że brak jest podstaw do uznania naruszenia konstytucyjnych praw majątkowych skarżącego. Wbrew twierdzeniom skarżącego uznać należy, iż sporne pozwolenie wodnoprawne jest wyłącznie uprawnieniem do wykonywania urządzeń wodnych, a nie - jak podano w skardze – ich budowy, albowiem nie zastępuje ono pozwolenia na budowę wydawanego w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zdaniem Sądu należy ponadto stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi – brak jest podstaw do stwierdzenia, iż organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej i uznać, iż urządzenia wodne, na których wykonanie wydano sporne pozwolenie wodnoprawne – nie są przedsięwzięciami wskazanymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), co oznacza, że w przypadku niniejszej sprawy przed wydaniem zgody na ich realizację nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu nie sposób również podzielić zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez organy obu instancji przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, skoro ustawa ta nie miała w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż straciła moc z dniem 1 października 2001 r. (vide: art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw – Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1085 ze zm.). Należy ponadto stwierdzić, iż z wyjaśnień organu odwoławczego wynika, że projektowany most przez rzekę W. nie jest przedmiotem omawianego pozwolenia wodnoprawnego, co czyni zarzuty z tym związane za niezasadne w niniejszym postępowaniu. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał w niniejszej sprawie, że nie jest uprawniony do oceny aktów administracyjnych wydanych przez inne organy w ramach ich kompetencji i w toku odrębnych postępowań. Oznacza to, iż w niniejszym postępowaniu brak było jakichkolwiek podstaw prawnych do oceny zarzutów odnoszących się wyłącznie do decyzji lokalizacyjnej dla obwodnicy R. i kwestii nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Ustosunkowując się do zarzutów formalnoprawnych należy – zdaniem Sądu - zauważyć, że związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organy obu instancji były w toku postępowania obowiązane m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art.8 k.p.a.). Zdaniem Sądu uwzględniając powyższą normę organ administracji obowiązany jest - co do zasady - dokładnie wyjaśnić okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkować się do żądań i twierdzeń strony oraz uwzględnić w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżący składając odwołanie nie podniósł jakichkolwiek zarzutów merytorycznych, ograniczając się do stwierdzenia, iż prowadzone postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego jest bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu organ odwoławczy w sposób prawidłowy i wszechstronny odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do tego zarzutu, podnosząc okoliczności świadczące o jego niezasadności. Niezależnie od tego uznać należy uznać, iż organy obu instancji wywiązały się z obowiązku wynikającego z treści przepisu art. 7 i art. 77 k.p.a., dążąc do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd uznał w konsekwencji, iż zarówno Wojewoda Podkarpacki wydając pozwolenie wodnoprawne, jak i Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wydając decyzję w II instancji - nie dopuścili się - mogących mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy - naruszeń przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organy administracji rozważyły prawidłowo cały materiał dowodowy i dokonały wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, działając przy tym zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i stosowanego przez nie prawa, wyrażonej w art. 8 k.p.a. Poprzez wyjaśnienie w sposób wszechstronny istotnych okoliczności sprawy, w tym przeprowadzenie prawidłowo całego postępowania dowodowego, organy w konsekwencji zasadnie przyjęły, iż w niniejszej sprawie zachodzą dostateczne podstawy faktyczne i prawne do wydania pozwolenia wodnoprawnego dla planowanej inwestycji zlokalizowanej w ciągu drogi krajowej nr (...). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.