IV SA/Wa 1576/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. R. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Prezydent W. (zwany dalej: "Prezydent", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 8, art. 148 § 1 i art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwana dalej: "k,p.a."), po rozpatrzeniu wniosku J. R. (zwany dalej: "skarżący") z 29 lipca 2014 r. o wznowienie postępowania, orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133 poz. 872 ze zm., zwana dalej: "ustawą z 1998 r.") za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 202 m2 z obrębu [...], zajętej pod drogę publiczną gminną ul. T. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał, iż w dniu 29 lipca 2014 r., skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta nr [...] z [...] lutego 2009 r., ze względu na fakt, że w dniu 28 maja 2014 r. Wojewoda [...] (zwany dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") wydał decyzję nr [...] zmieniającą decyzję własną nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Prezydent wyjaśnił, iż w dniu [...] grudnia 2005 r. skarżący oraz G. L. i I. L. (zwani także: "wnioskodawcy") wystąpili z wnioskiem o wypłacenie na podstawie art. 73 ustawy z 1998 r. odszkodowania za działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...] o powierzchni 202 m2, położoną w [...] w [...] przy ul. T. Następnie w dniu [...] sierpnia 2008 r. Wojewoda wydał decyzję nr [...] (znak: [...]), którą odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności gruntu - działki nr [...] w obrębie [...] o powierzchni 202 m2, stanowiącego część gruntów uregulowanych w księdze wieczystej nr [...]. Uzasadniając powyższe wskazał, że ulica T. w [...] nie stanowiła w dniu [...] grudnia 1998 r. drogi publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1986 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm., zwana dalej: "u.d.p."), gdyż nie była zaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych wskazanych w art. 2 ust. 1 u.d.p. Ww. ulicy nadano kategorię drogi gminnej uchwałą [...] Nr [...]. z [...] września 2003 r. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna w dniu [...] września 2008 r. Decyzją nr [...] z [...] lutego 2009 r. Prezydent odmówił przyznania wnioskodawcom odszkodowania za ww. nieruchomość podnosząc, że grunt zajęty pod ul. T. - stanowiący działkę nr[...], nie spełnia wymogów art. 73 ustawy z 1998 r., co zostało stwierdzone ostateczną decyzją Wojewody nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. Następnie w dniu [...] maja 2014 r. Wojewoda wydał decyzję nr [...], którą zmienił swoją decyzję nr [...] z [...] sierpnia 2008 r., w ten sposób, że stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, zajętej pod część ulicy T.w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym [...] jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 202 m2, stanowiącej część gruntów uregulowanych w księdze wieczystej [...]. Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] czerwca 2014 r. Powołując się na regulację art 145 § 1 pkt 8 k.p.a., Prezydent wskazał, że podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Wojewody nr [...] z [...] maja 2014 r. zmieniająca wcześniejsze rozstrzygnięcie tego organu, co do nabycia na podstawie art. 73 ustawy z 1998 r. przez Gminę [...] gruntu zajętego pod ulicę T. Dniem dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia był zatem dzień dowiedzenia się przez skarżącego o decyzji Wojewody, tj. [...] czerwca 2014 r. i od tego dnia rozpoczął bieg termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania o ustalenie odszkodowania za działkę nr [...]. Miesięczny termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 9 lipca 2014 r., natomiast wniosek w tym zakresie skarżący złożył [...] lipca 2014 r. Prezydent ocenił, iż skoro wniosek o wznowienie postępowania nie został wniesiony z zachowaniem terminu jednego miesiąca od dnia, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, to brak jest podstaw do wznowienia postępowania. W zażaleniu złożonym na powołane postanowienie skarżący podał, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...] lipca 2014 r. - jest datą otrzymania przez niego decyzji wraz z pieczątką, że decyzja stała się ostateczna i prawomocna. Wyjaśnił, że w dniu 17 lipca 2014 r. decyzja Wojewody nr [...] stała się prawomocna, nie mniej pieczątkę postawiono na decyzji nr [...] w dniu [...] lipca 2014 r. Według pouczenia pracownika Wojewody dopiero decyzja z pieczątką uprawniała i umożliwiała złożenie podania o wznowienie postępowania o odszkodowanie za działkę. Skarżący wyraził zdumienie dlaczego kazano mu czekać na pieczątkę kończącą procedurę powiadamiania wszystkich współwłaścicieli, zaś obecnie okazało się, że powinien [...] czerwca 2014 r, wziąć decyzję nie czekając na to co wydarzy się potem i rozpocząć procedurę wszczęcia postępowania. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. Wojewoda podał, iż zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Wywiódł, iż wedle regulacji art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ administracji obowiązany jest zatem na wstępnym etapie postępowania badać tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, wszczęcie bowiem postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa i godzi w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych. Dlatego zbadanie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest bezwzględnym obowiązkiem organu. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. przesłankach wznowienia, a także czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W razie niewystąpienia tych warunków organ powinien zastosować dyspozycję przewidzianą w art. 149 § 3 k.p.a. Wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie skarżący dowiedział się o decyzji Wojewody nr [...] z [...] maja 2014 r. w dniu 9 czerwca 2014 r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru i od tego dnia należy obliczać termin określony w art. 148 § 1 k.p.a. Termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. T., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 202 m2 z obrębu [...] minął, zgodnie z art. 57 k.p.a., w dniu 10 lipca 2015 r. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu [...] lipca 2014 r., a więc bezspornie po upływie terminu określonego w art. 148 k.p.a. W tej sytuacji organ odwoławczy ocenił, że Prezydent prawidłowo odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu I instancji nr [...] z [...] lutego 2009 r. orzekającą o odmowie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 202 m2 z obrębu [...]. W skardze złożonej do sądu administracyjnego na powołane postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto wniósł na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z przesłuchania świadka G. D. (wezwanego na adres [...] Urząd Wojewódzki [...] , [...]) na okoliczność faktu, iż świadek - pracownik [...] Urzędu Wojewódzkiego poinformował skarżącego, iż niezbędne jest uprawomocnienie się korzystnej dla skarżącego decyzji Wojewody nr [...] z [...] maja 2014 r., zmieniającą poprzednią jego decyzję nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. w celu prawidłowego złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego: 1. art. 7 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności sprawdzenia prawdziwości twierdzeń skarżącego o błędnym pouczeniu go przez pracownika organu odwoławczego co do początku biegu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją; 2. art. 112 k.p.a. poprzez odmówienie wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminowi, podczas gdy to błędne pouczenie skarżącego przez pracownika organu odwoławczego, co do możliwości i czasu złożenia wniosku o wznowienie postępowania, do którego zastosował się skarżący, nie powinno wywoływać w stosunku do skarżącego negatywnych skutków; 3. art. 77 oraz 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bazując na niepełnym materiale dowodowym w sprawie oraz tendencyjną i wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego przez organy obu instancji, oraz nieprawidłowe wewnętrznie sprzeczne sporządzenie uzasadnienia, które nie realizuje zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. poprzez jego wewnętrzną sprzeczność i lakoniczność a także błędy merytoryczne; 4. art. 77 i art. 80 w związku z art. 144 k.p.a., przez nie dokonanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie, że okoliczności podnoszone przez skarżącego w toku postępowania dowodowego nie zasługiwały na uwzględnienie. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia skarżący przedstawił okoliczności związane ze złożeniem wniosku o wznowienie postepowania w związku z wydaniem przez Wojewodę decyzji nr [...] z [...] maja 2014 r., która była dla niego korzystna. Wyjaśnił, iż wniosek ten skarżący złożył niezwłocznie po uprawomocnieniu się decyzji Wojewody o nr [...] z o [...] maja 2014 r. Takie postępowanie skarżącego było zgodne z pouczeniem i instrukcjami pracownika organu odwoławczego – G.D., który to zajmował się sprawą zmiany decyzji Wojewody nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. Tenże pracownik pouczył skarżącego, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania możliwe jest dopiero gdy decyzja Wojewody z dnia [...] maja 2014 r. zmieniająca poprzednią decyzję nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. uprawomocni się i stanie się ostateczna, albowiem tylko prawomocna decyzja wywołuje skutki prawne. Wywiódł, iż nie mając najmniejszych podstaw, aby kontestować to stwierdzenie i posiadając pełne zaufanie do urzędnika administracji skarżący zastosował się do jego pouczenia. Dlatego też skarżący zgodnie z pouczeniem urzędnika Wojewody wniósł wniosek w terminie ustawowym od chwili uprawomocnienia się decyzji. Skarżący zaznaczył, iż organ arbitralnie odrzucił stanowisko skarżącego nie weryfikując jego twierdzeń w żaden sposób. Zdaniem strony skarżącej organ pominął twierdzenia skarżącego, odnośne błędnego pouczenia skarżącego przez pracownika organu administracji przez co zebrał niepełny materiał dowodowy w sprawie, co skutkowało naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 oraz 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Skutkowało to tym, że organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie bazując na niepełnym materiale dowodowym w sprawie zebranym wadliwie przez organ I instancji. Organy ograniczyły się jedynie do tendencyjnej i wybiórczej oceny wadliwie zebranego materiału dowodowego, pomijając twierdzenia i wnioski skarżącego. Wskazał, iż wedle regulacji art. 112 k.p.a. błędne pouczenie strony stanowi gwarancję skutecznego uchylenia się od skutków uchybienia terminu stanowiącego skutek zastosowania się do błędnego pouczenia, przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu. Dlatego uważa, że złożenie przez niego wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło skutecznie bez konieczności przywracania terminu z uwagi na błędne pouczenie urzędnika. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). Prawidłowo organ przypomniał, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte, co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. Jednocześnie art. 148 § 1 k.p.a. wskazuje, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zatem obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest zbadanie w pierwszej kolejności czy wniosek ten został złożony w ustawowym terminie oraz czy wnoszący go podmiot powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 lub 145a k.p.a. Pozytywna weryfikacja wniosku pod względem ww. przesłanek powinna skutkować wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 2 k.p.a., a dalej przeprowadzeniem przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Natomiast jeżeli wznowienie postępowania jest z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych niedopuszczalne albo gdy strona złożyła wniosek z uchybieniem terminu – organ – w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. - wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Zaznaczyć trzeba, że postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego - składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, co w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony oznacza sprawdzenie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a., a także czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Jednocześnie co trafnie podniósł organ administracji jego obowiązkiem jest zbadanie czy został zachowany termin do złożenia omawianego wniosku, przy czym przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że strona musi udowodnić, że zachowała ww. termin. W przypadku natomiast niespełnienia którejkolwiek z ww. przesłanek – co wskazano wyżej organ ma obowiązek odmówić wznowienia postępowania. Dopiero pozytywne ustalenia w zakresie zachowania powyższego terminu upoważniają organ do badania spełnienia przesłanki wznowieniowej i orzekania co do meritum sprawy. Zachowanie ww. terminu musi być przez stronę udowodnione, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 1038/97, publ. LEX nr 43046). Zachowanie tego terminu jest jednak również badane przez organ - nie jest on bowiem zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 463/11, publ. LEX nr 1145113). Przenosząc powyższe uwagi na stan sprawy niniejszej stwierdzić należy, iż organy przyjęły, że skoro J. R. odebrał decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. - w dniu 9 czerwca 2014 r., to automatycznie od tej daty biegnie termin przewidziany w art. 148 k.p.a. Nie mniej zauważyć należy, iż Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu przyjął że termin do złożenia wniosku minął skarżącemu zgodnie z art. 57 k.p.a. w dniu 10 lipca 2014 r., zaś organ I instancji ustalił tę datę na dzień 9 lipca 2014 r. W ocenie Sądu biorąc pod uwagę, że doszło do wydania decyzji Wojewody [...] w dniu [...] maja 2014 r., decyzji w istocie naprawiającej wcześniejszą decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2008 r. i fakt odbioru decyzji przez skarżącego osobiście, należało sprawdzić czy faktycznie skarżący mógł otrzymać informację od organu "Wojewody" (pracownika tego organu) z pouczeniem o warunkach i terminie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie o przyznanie odszkodowania. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga dlaczego skarżący domagał się wydania decyzji Wojewody jako decyzji ostatecznej (z pieczątką). Ta okoliczność może mieć znaczenie, czy skarżący faktycznie został wprowadzony w błąd, co do konieczności posiadania decyzji ostatecznej, która stanowiłaby podstawę wznowienia. Nota bene skarżący przy składaniu wniosku o wznowienie faktycznie załączył decyzję Wojewody. Zaznaczyć należy, że z wniosku o wznowienie postępowania w żadnym razie nie wynikało, że skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia z datą doręczenia decyzji, czy wydania decyzji przez Wojewodę. Wreszcie zwrócić uwagę należy, że organ odwoławczy w żadnym razie nie odniósł się do zarzutów zażalenia, a także nie przeprowadził analizy i oceny argumentów skarżącego, nie odniósł się do jego wniosku dowodowego, ani wywodów zawartych w piśmie procesowym z dnia 3 marca 2015 r. (przedłożonym na rozprawie), a więc złożonym przed rozpoznaniem zażalenia. W rezultacie organy administracyjne naruszyły przepis art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W sytuacji błędnego pouczenia, polegającego na wskazaniu stronie dłuższego terminu (w tym przypadku złożenia wniosku o wznowienie po uzyskaniu ostatecznej decyzji, co wydłuża termin) niż ustawa wyznacza dla danego środka zaskarżenia – przyjąć należy za poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku I OSK 1330/12, że strona jest zwolniona od obowiązku złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z tego względu organy powinny ponownie przeanalizować wniosek o wznowienie, zażalenie złożone przez skarżącego, ustalić prawidłowo stan faktyczny, w szczególności kiedy skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu przyjęta przez organy data doręczenia decyzji Wojewody, tj. data 9 czerwca 2014 r., (jako początek terminu do wniesienia wniosku o wznowienie), kiedy faktycznie nastąpił odbiór decyzji, została przyjęta automatycznie, bez uwzględnienia okoliczności, że odbiór decyzji nastąpił osobiście, a nadto bez uwzględnienia stanowiska skarżącego kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wyjaśnienia wymaga także czy faktycznie skarżący został błędnie pouczony o możliwości domagania się wznowienia postępowania, dopiero po stwierdzeniu, że decyzja Wojewody stanie się ostateczna. Również organy odniosą się do zarzutów skarżącego zawartych w piśmie procesowym, wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka G. D. Po ustaleniu, że faktycznie skarżący dowiedział się iż ostateczna decyzja Wojewody z dnia [...] maja 2014 r. jest okolicznością stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania, jako datę rozpoczynającą termin do wznowienia postępowania należałoby uznać dzień 17 lipca 2014 r. ( dzień kiedy decyzja stała się ostateczna). Z powyższych względów skarga okazała się uzasadniona, bowiem organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. "c" p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania w oparciu o przepis art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.