IV SA/Wa 1577/17

Dnia 24 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2017 roku, numer [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2017 roku w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika za przewiezienie w dniu [...] maja 2016r. drogą lądową do granicy Rzeczypospolitej Polskiej obywatela [...] nieposiadającego ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej skarżący A. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody u skarżącego, który jest przewoźnikiem międzynarodowym, a dla prawidłowego funkcjonowania jego działalności konieczne jest posiadanie niezbędnych do tego środków. Utrzymanie wykonalności decyzji może narazić skarżącego na niemożliwość realizacji poszczególnych kursów, w tym samym powodować coraz większe straty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Argumentacja wniosku o wstrzymanie musi być odpowiednia - tzn. w sposób przekonujący pokazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Wniosek skarżącego zawiera uzasadnienie, jednakże podniesione w nim argumenty nie pozwalają uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazanie, iż utrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego na niemożliwość realizacji poszczególnych kursów, a w konsekwencji spowodować straty w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie nie może stanowić samoistnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 13.275,90 zł, bez wiedzy o możliwościach finansowych skarżącego, nie pozwala przyjąć, że w niniejszej sprawie możemy mówić o znacznej kwocie pieniężnej, której pozbawienie naraża skarżącego na poniesienie znacznej szkody. Skarżący nie uprawdopodobnił, że zapłata kary pieniężnej we wskazanej wysokości może spowodować np. niebezpieczeństwo utraty przez niego wszelkich środków do utrzymania własnego czy też utraty płynności finansowej, a w konsekwencji konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu międzynarodowego osób. Pamiętać należy, że zmniejszenie ilości posiadanych środków finansowych samo w sobie nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero dalsze wyjaśnienia skarżącego dotyczące jego sytuacji majątkowej, mogłyby ewentualnie uzasadnić zastosowanie powołanego przepisu. Takich wyjaśnień skarżący jednak nie złożył, w szczególności skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów źródłowych obrazujących własną kondycję finansową i możliwości płatnicze, ograniczając się jedynie do argumentacji, że zapłacenie nałożonej kary może narazić go na niemożliwość realizowania kursów przewozu osób i narazić na dalsze straty. Nie ulega wątpliwości, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu po wniesieniu skargi ma zawsze charakter wyjątkowy. Skarżący powinien więc wykazać, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej uiszczenie przedmiotowej kary administracyjnej wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody. W szczególności skarżący winien był złożyć stosowne dokumenty źródłowe pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przedstawione przez skarżącego uzasadnienie wniosku w żaden sposób nie obrazuje jego sytuacji finansowej. Wnioskodawca nie przedstawił swojej sytuacji materialnej, w oparciu na której formułuje żądania. Zatem badając całokształt okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem twierdzenia strony winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej i majątkowej, skarżący nie wskazał jednak jaka jest jego sytuacja finansowa, a tym samym nie jest możliwa ocena, w jaki sposób uiszczenie nałożonej kary administracyjnej mogłoby wpłynąć na kondycję finansową skarżącego. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 61 § 3 a contrario i art. 61 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.