IV SA/Wa 1595/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia NSA - Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 19 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na Uchwałę Rady miasta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie rozpatrzenia protestu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu tzw. [...], postanawia : - odrzucić skargę. Skarżąca M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Uchwałę Rady miasta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., odrzucającą jej protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu tzw. [...] "w części dotyczącej poszerzenia ulicy [...] oraz rezygnacji z dopuszczenia zabudowy szeregowej i minimalnej wielkości działek na terenie strefy mieszkaniowo-usługowej [...]". Zaskarżonej uchwale zarzuciła godzenie w interesy mieszkańców i poczucie ładu przestrzennego oraz naruszenie ustawy Prawo ochrony środowiska, a w szczególności art. 53 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż skarżąca wniosła skargę do Sądu bez uprzedniego wezwania Rady W. do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim należy wskazać, iż w sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Stosownie bowiem do treści art. 85 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jest przed dniem 11 lipca 2003 r., podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, dalsze czynności w postępowaniu planistycznym prowadzone są na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Oba te warunki w niniejszej sprawie zostały spełnione. Rada miasta W. podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] lipca 1996 r., a o terminie wyłożenia projektu planu zawiadomiono przed 11 lipca 2003 r. Zasady zaskarżania do sądu administracyjnego uchwał w postępowaniu planistycznym, na etapie prac nad projektem planu, określają art. 23 i 24 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy te stanowią uregulowanie szczególne w stosunku do ogólnej zasady zaskarżania uchwał rady gminy, podjętych z zakresu administracji publicznej, określonej w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm.). Powyższe oznacza, że przy zaskarżaniu do sądu administracyjnego uchwał rady gminy podjętych w postępowaniu planistycznym, na etapie prac nad projektem planu, nie stosuje się art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W myśl powołanych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zastrzeżenia złożone do projektu planu mogą przybrać formę zarzutu lub protestu. Stosownie do treści art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w formie uchwały zaś uchwałę o odrzuceniu zarzutu (w całości lub części) wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego. Odmienny charakter z prawnego punktu widzenia ma natomiast protest, który w myśl art. 23 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, może wnieść każdy kto kwestionuje przyjęte w projekcie planu ustalenia. Oznacza to, że protest nie jest ograniczony ani podmiotowo ani przedmiotowo. Może go zatem wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu i może on dotyczyć każdej sprawy będącej przedmiotem ustaleń projektu planu. Wspomniany brak ograniczeń podmiotowych powoduje, iż wniesienie protestu nie jest uwarunkowane wykazaniem, że projektowane rozwiązanie narusza prawa lub uprawnienia osoby wnoszącej protest. O uwzględnieniu lub odrzuceniu protestu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały. Podkreślić również należy, iż art. 23 nie przewiduje możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały o odrzuceniu protestu. W świetle powyższych rozważań za nietrafne należało uznać stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż uchwała odrzucająca protest podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, po wyczerpaniu trybu określonego w tym przepisie - tj. po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wskazano wyżej skarga do sądu administracyjnego w sprawach z zakresu postępowania planistycznego może być wniesiona wyłącznie przez podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone ustaleniami planu. Interes prawny jest rozumiany jako obiektywna, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Może to być interes wynikający z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Jak wynika z akt sprawy skarżąca M. W. wniosła do Urzędu Gminy [...] pismo zatytułowane "Protest", w którym zakwestionowała zapisy projektu planu dotyczące poszerzenia ulicy [...] oraz dopuszczenia zabudowy wielorodzinnej, szeregowej oraz ustalenie minimalnej powierzchni działki - 250 m2 dla jednego segmentu – na terenie strefy mieszkaniowo-usługowej [...]. Podniosła, że istniejąca ulica w dostatecznym stopniu spełnia podstawowe potrzeby komunikacyjne mieszkańców zaś zezwolenie na budowę wielorodzinnych, niepodpiwniczonych domów na małych działkach "bardzo zatłoczy okolicę", przez co "zmieni się całkowicie dotychczasowy charakter tej części [...]". Stwierdzić należy, że o zakwalifikowaniu danego pisma do kategorii protestów albo zarzutów nie stanowi jego nazwa. Decyduje o tym jedynie jego treść bowiem strona sprzeciwiająca się ustaleniom przyjętym w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma wykazać, że zakwestionowane ustalenia naruszają jej interes prawny lub uprawnienie. Stwierdzenie braku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przesądza o zakwalifikowaniu pisma jako protest. W sprawie niniejszej nie ma podstaw do przyjęcia, że kwestionowane przez skarżącą zapisy planu, w przypadku ich realizacji, mogą mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności należącej do skarżącej nieruchomości tj. działki nr ew. [...], położonej w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...]. Po pierwsze należy wskazać, że z rysunku projektu planu wynika, że nieruchomość skarżącej położona jest w drugiej linii zabudowy od ul. [...] (oddziela ją od ulicy [...] inna działka). Projektowane poszerzenie ulicy [...] nie nastąpiłoby zatem kosztem działki skarżącej. Ewentualne zwiększenie natężenia ruchu, będące wynikiem poszerzenia ulicy [...], w ocenie Sądu, nie będzie oddziaływać negatywnie na nieruchomość skarżącej ze względu na znaczne oddalenie działki nr ew. [...] od ulicy [...]. Odnosząc się z kolei do kwestii dopuszczenia zabudowy szeregowej w strefie [...] to, na podstawie rysunku projektu planu, stwierdzić należy, iż działka skarżącej nie znajduje się w obszarze przeznaczonym w projekcie planu pod budownictwo szeregowe jak również nie sąsiaduje ze strefą [...] (oddziela ją od niej droga oznaczona na rysunku symbolem [...], strefa [...] znajdująca się po przeciwnej stronie drogi niż działka skarżącej oraz strefa oznaczona jako [...]). Zatem ustalenia planu w odniesieniu do strefy [...] nie naruszają bezpośrednio interesu prawnego skarżącej. Trudno bowiem przyjąć, że dopuszczenie w dużej odległości od nieruchomości skarżącej strefy zabudowy szeregowej, wielorodzinnej z ustaleniem minimalnej wielkości działek w tej strefie 250 m2 dla jednego segmentu, może mieć jakikolwiek związek z indywidualną sytuacją prawną skarżącej, jako właścicielki nieruchomości – działki nr ew. [...]. Wobec powyższego podzielić należy stanowisko organu, że pismo wniesione przez skarżącą stanowi protest w rozumieniu art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jako, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest protest wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tzw. [...], mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania stwierdzić należy, iż skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.