IV SA/Wa 16/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędzia WSA Alina Balicka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A.M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...].04.2016 r., nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (zwany dalej GDOŚ) - po rozpatrzeniu zażalenia A. K., będącej pełnomocnikiem A. M. - uchylił postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (zwanego dalej RDOŚ) z dnia [...].12.2015 r., nr [...], w którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczo - garażowego wraz z przyłączami oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, na działce nr [...], obręb [...], gmina [...] i odmówił jego uzgodnienia, z innych przyczyn niż Organ I. instancji. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie sprawy. Organ I. instancji – w trybie art. 10 K.p.a. - zawiadomił Strony tego postępowania uzgodnieniowego o dołączeniu do akt dowodów w postaci: kopii akt sprawy prowadzonej pod znakiem [...], kopii protokołu z wizji wraz z załącznikami z akt sprawy prowadzonej pod znakiem [...], dotyczącej działki nr [...], obręb [...], jak również ogólnodostępne mapy i zdjęcia satelitarne udostępnione przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii na stronie internetowej geoportal.gov.pl. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...].12.2015 r. odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Uzasadniając swoje stanowisko Organ I instancji wskazał, że wnioskowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w granicach obszaru Natura 2000 [...] ([...]), a także na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...], w granicach którego obowiązują przepisy uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...]. Jednocześnie wskazał, że realizacja projektowanego zamierzenia inwestycyjnego narusza § 5 ust. 1 pkt. 8 tej uchwały, tj. lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Ponadto RDOŚ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie tego zakazu, określone w jego treści, a także w § 5 ust. 5 pkt. 1-8 cyt. uchwały, jak również określone w art. 24 ust. 2 pkt. 1-4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz.1651 ze zm.). Organ odwoławczy uchylając to postanowienie stwierdził, że dane zgromadzone w aktach sprawy, w tym protokoły z oględzin: z dnia [...] listopada 2012 r. oraz z dnia [...] marca 2015 r., nie pozwalają stwierdzić, czy w stosunku do planowanej inwestycji rzeczywiście będzie obowiązywał zakaz zawarty w § 5 ust. 1 pkt 8 cyt. uchwały, a więc lokalizowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. GDOŚ przytoczył, że z protokołu oględzin z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, że na działce nr [...] od strony drogi gminnej znajduje się "szuwar trzcinowy i pałka wodna" a także "zarośla wierzbowe, pojedyncze młode brzozy, pojedyncze olchy", natomiast od strony wschodniej teren inwestycji sąsiaduje z "typowym olsem, z otwartym lustrem wody, stagnującą wodą. Pośród stagnującej wody znajduje się roślinność niska, sity, trawy". Ponadto podczas wizji stwierdzono, że działka nr [...] otoczona jest "drzewostanem z wodą stagnującą" również od strony południowej i południowo - wschodniej. Z kolei z protokołu z wizji terenowej z dnia [...] marca 2015 r. wynika, że na działce nr [...] od strony drogi gminnej znajduje się "obszar podmokły o podłużnym charakterze", na którym "występuje głównie turzyca bez widocznej stagnującej wody". W centralnej części tego terenu znajduje się jednak "otwarte lustro wody porośnięte wokół pałką wodną". Na zachód od tego terenu znajdują się zadrzewienia pośród których obecne jest rozlewisko ze stagnującą wodą. Organ odwoławczy podkreślił, że we wskazanych protokołach znajdują się informacje o obecności w strefie 100 m od planowanej inwestycji: olsu, szuwaru trzcinowego, łozowiska, a nie zbiornika wodnego. Nadto, w uzasadnieniu postanowienia Organ I. instancji nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że te obszary podmokłe stanowią zbiorniki wodne. W tym kontekście GIOŚ zaznaczył, że ustawa z 2004 r. o ochronie przyrody nie definiuje pojęcia zbiornika wodnego. W przypadku braku definicji w danym akcie normatywnym zasadą jest rozumienie i definiowanie pojęć zgodnie z ich rozumieniem w języku potocznym (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1469/11). Pod pojęciem "inne zbiorniki wodne" należy rozumieć zatem inne niż jeziora zbiorniki wodne zarówno naturalne jak i sztuczne powstałe na wodach płynących jak również powstałe w zagłębieniach terenu czyli wszystkie mające linię brzegu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2968/13). Wprawdzie w protokole z oględzin z dnia [...] marca 2015 r. wynika, że w północno - wschodniej części działki nr [...] znajduje się obszar podmokły w którego centrum znajduje się zbiornik wodny "o podłużnym charakterze" - obecne lustro wody i wyodrębnione brzegi, które otacza pałka wodna, niemniej jednak fotografie terenu załączone do protokołu z tej wizji mogą wskazywać, że zbiornik wodny wskazywany przez Organ I. instancji de facto stanowi rów melioracyjny (co zresztą podniosła Skarżąca w zażaleniu), lub uregulowany ciek. GIOŚ wskazał zatem, że za rów melioracyjny w żaden sposób nie można uznać zbiornika wodnego. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 13 ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.) pod pojęciem rowu należy bowiem rozumieć sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ich ujściu. Cechą rowów jest zatem posiadanie koryta, którym prowadzą wodę. Natomiast funkcją zbiornika wodnego zasadniczo nie jest prowadzenie wody, lecz jej gromadzenie. Ponadto zbiorniki wodne nie posiadają koryta, lecz dno i brzegi. W ocenie Organu odwoławczego, nie było więc jasne na jakiej podstawie Organ I. instancji uznał, że "typowy ols ze stagnującą wodą" stanowi zbiornik wodny. Podał następnie, że olsy stanowią typ lasu bagiennego, występujący w obniżeniach terenu ze stagnującą wodą, na żyznych i średnio żyznych torfach niskich. Olsy zajmują więc obszary zastoiskowe na terenach: zabagnionych zagłębień terenowych, w dolinach rzek, na peryferiach płaskich mis jeziornych. Przy czym należy wskazać, że charakterystyczne dla olsów jest, że woda na terenie przez nie zajmowanym stagnuje na powierzchni w czasie wiosennych roztopów i powodzi przez kilka tygodni, przy czym wykazuje niewielką ruchliwość poziomą, natomiast w okresie suszy teren pozostaje błotnisty i trudno dostępny. Wynika to z wymagań siedliskowych głównego gatunku lasotwórczego olsu jakim jest olsza czarna Alnus glutinosa. Gatunek ten dobrze znosi wysoki poziom i stagnację wody gruntowej, jednak cierpi z powodu długotrwałych, zwłaszcza letnich zalewów. W ocenie Organu odwoławczego, ols może więc zajmować tereny brzegów zbiorników wodnych, nie można jednak uznawać wody okresowo stagnującej pomiędzy kępami olszy czarnej, z "występującą roślinnością niską, sitami, trawami", za zbiornik wodny, lecz jako teren zabagniony. GIOŚ podkreślił także, iż obydwie wizje terenowe były przeprowadzone w okresie jesienno - zimowym, a także wczesną wiosną, co dodatkowo utrudnia ocenę czy badane obiekty - będące przykładami zaawansowanych stadiów sukcesji, stanowią drobne zbiorniki wodne znajdujące się wśród terenów zabagnionych, a nie np. tylko i wyłącznie zabagnienia czy obniżenia terenu, w których woda zbiera się na krótki okres czasu i wyłącznie podczas roztopów, lub w trakcie intensywnych opadów atmosferycznych. Przeprowadzenie wizji w terenie w sezonie jesienno - zimowym oraz wczesnowiosennym, wykluczyło możliwość jednoznacznego stwierdzenia, że są to zbiorniki wodne, w stosunku do których zastosowanie znajduje zakaz "lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych", a nie jest to wyłącznie woda wypełniająca zagłębienie terenu w wyniku intensywnych opadów atomosferycznych, czy roztopów lub rowy melioracyjne. Zarzucił więc, że Organ I. instancji nie zgromadził wystarczających danych na potwierdzenie swego stanowiska. Jednakże, zdaniem Organu odwoławczego i tak konieczna jest odmowa uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Uzasadnił ją tym, że w sprawie znajduje zastosowanie zakaz zawarty w § 5 ust. 1 pkt 7 cyt. uchwały w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego – [...] (zwanej dalej uchwałą). Stanowi on, że na terenie tego obszaru zabrania się likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych. GIOŚ zaznaczył przy tym, że w zaskarżonym postanowieniu Organu I. instancji nieprawidłowo wskazano teren lokalizacji inwestycji, jako pastwisko o podłożu żwirowym, na wzniesieniu mineralnym znajdującym się na działce nr [...], obręb [...]. Podał, że z przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika jednoznacznie, iż planowane przedsięwzięcie, którego teren jest ograniczony liniami rozgraniczającymi obszar inwestycji, będzie zlokalizowane w północno - wschodniej części działki nr [...], obręb [...]. Zgodnie więc z danymi załączonej do projektu mapy sytuacyjno – wysokościowej, znajduje się on w maksymalnej odległości 5 m od drogi gminnej na działce nr ewidencyjnej [...], natomiast od zachodu sąsiaduje z użytkiem gruntowym Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione. Podsumował zatem, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że teren inwestycji położony jest w obrębie obszaru wodno-błotnego, zlokalizowanego w północno-wschodniej części działki nr [...], obręb Jakubowo. Z uwagi na to przytoczył, że obszary wodno-błotne charakteryzują się: "1) długotrwałą obecnością wody na powierzchni gruntu lub w strefie korzeniowej, 2) odrębnością gleb, których cechy fizyczno-chemiczne odzwierciedlają specyficzne warunki wodne oraz 3) występowaniem specyficznej roślinności zaadoptowanej do szczególnych warunków glebowo-wodnych i brakiem roślin nietolerujących podtopienia" (T. Okruszko, Kryteria hydrologiczne w ochronie mokradeł, Warszawa 2005, s. 9). "Zalicza się do nich zbiorniki wodne, cieki, czyli wody płynące, oraz bagna. W grupie zbiorników wyróżnia się jeziora, zbiorniki zaporowe, stawy i drobne zbiorniki. Cieki obejmują źródła, potoki, rzeki, estuaria i kanały oraz rowy melioracyjne. Bagna mogą być stałe (torfowiska wysokie, przejściowe i niskie) i okresowe (mułowiska, namuliska i podmokliska)" (M. Denisiuk, Z. Denisiuk Ochrona obszarów wodno-błotnych w parkach narodowych, "Chrońmy przyrodę ojczystą" Zeszyt 2/2006, s.19). GIOŚ podkreślił też, że ekologiczna klasyfikacja obszarów wodno-błotnych może nie być tożsama z przyjętą klasyfikacją gruntów - np. torfowiska lub podmokliska, mogą być zaznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a także jako łąki czy pastwiska. W nawiązaniu do tego stwierdził, że dane z akt sprawy wskazują bezsprzecznie, iż obszar wodno-błotny, znajdujący się na terenie przeznaczonym pod tę zabudowę, charakteryzuje się przedstawionymi cechami. Z protokołu z oględzin z dnia [...] marca 2015 r. i załączonych do niego fotografii terenu wynika bowiem, że w miejscu realizacji inwestycji znajduje się obszar podmokły, którego dużą powierzchnię zajmują turzyce kępkowe oraz rozłogowe występujące w układzie typowym dla związku Magnocaricion - szuwarów wielkoturzycowych, którego cechą charakterystyczną jest wytwarzanie ciężkiego, wysokopopielnego torfu turzycowego i występowanie okresowych zalewów. W centralnej części szuwaru wielkoturzycowego teren obniża się, a roślinność turzycowa ustępuje miejsca pałce wodnej, będącej gatunkiem typowym dla szuwaru właściwego (zw. Phragmition), występującego na terenach jeszcze silniej uwilgotnionych niż turzyce (woda może stagnować trwale). Pałka wodna otacza teren z otwartym lustrem wody "o podłużnym charakterze", który w ocenie Skarżącej stanowi rów melioracyjny. Z protokołu oględzin z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, że ten obszar podmokły szuwaru wielkoturzycowego i pałkowego stanowi naturalny fragment większego kompleksu połączonych przestrzennie i funkcjonalnie obszarów podmokłych, ciągnących się na wschód, na południowy zachód i południe od terenu planowanej inwestycji, na który składają się występujące równolegle od strony drogi gminnej na działce nr [...], szuwary trzcinowe i pałki wodne oraz łozowisko, wraz z pojedynczymi młodymi brzozami i olszami. Tereny te, podmokłe od zachodu, kontaktują się z olsem, ze stagnującą na jego terenie wodą, który rozciąga się na południowy zachód i południe od terenu planowanej inwestycji (działki nr [...], [...]). Natomiast z danych planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 [...] ([...]) wynika, że przedmiotowe drzewostany olszowe otaczają rozległy płat sosnowego boru bagiennego, zlokalizowanego na działce nr [...], stanowiącego priorytetowe siedlisko przyrodnicze [...] - bory i lasy bagienne (Vaccinio uliginosi Betuletum pubescentis, Vaccinio uliginosi Pinetum, Pino mugo-Sphagnetum, Sphagno girgensohnii- Piceetum) i brzozowo-sosnowe bagienne lasy borealne. Przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy - jak podkreślił GIOŚ - dopuszcza lokalizację inwestycji na fragmencie tego kompleksu terenów podmokłych, obejmującego szuwar wielkoturzycowy i pałki wodnej, co powoduje, że w jego miejscu powstanie budynek mieszkalny i budynek gospodarczo-garażowy. Z tego względu Organ odwoławczy uznał, że projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakaz wskazany w § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...], dopuszcza bowiem likwidację obszaru wodno-błotnego, zlokalizowanego na działce nr [...]. Wywiódł to z faktu, że nie ma możliwości posadowienia planowanych budynków na terenie obszaru podmokłego, na którym okresowo lub stale stagnuje woda, lub jej poziom w gruncie jest bardzo wysoki, bez jego osuszenia, a tym samym jego likwidacji. Ponadto, w ocenie Organu odwoławczego, planowana inwestycja swoim zakresem naruszy zakaz zawarty w § 5 ust. 1 pkt 6 uchwały w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...], zgodnie z którym zabrania się dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Podkreślił, że działania, które zmieniają stosunki wodne, to takie, które ingerują w naturalny stan wody związany z ukształtowaniem terenu, warunkami przyrodniczymi, hydrologicznymi (Bogna Czajka-Marchlewicz, Naruszenie stosunków wodnych na gruncie - konsekwencje prawne, komentarz do ustawy Prawo ochrony środowiska, 2013 r.). Z uwagi na fakt, że projekt decyzji o warunkach zabudowy zakłada lokalizację inwestycji na terenie obszaru wodno-błotnego, przed budową planowanych budynków: mieszkalnego oraz gospodarczo - garażowego niezbędne będzie podniesienie rzędnej terenu. Podniesienie rzędnej terenu spowoduje, że występujący w tym miejscu poziom wód gruntowych będzie niższy w stosunku do powierzchni terenu o wysokość nadsypanej warstwy gruntu. Następstwem podniesienia rzędnej terenu będzie zatem zmniejszenie uwilgotnienia terenu (co jest bezpośrednim celem przed budową budynku), a oznacza, że dojdzie do zmiany stosunków wodnych. Zdaniem GIOŚ, posadowienie w miejscu obszaru wodno-błotnego, na działce nr [...], zabudowy mieszkaniowej spowoduje przerwanie ciągłości hydrologicznej wód powierzchniowych, pomiędzy terenami podmokłymi, występującymi na wschód i na południowy - zachód od planowanej inwestycji, co zakłóci stosunki wodne na tych terenach. Stworzona zostanie przeszkoda w migracji wody pomiędzy tymi obszarami, w postaci nadsypanego gruntu. Z jednej strony doprowadzi to do podniesienia poziomu wody na obszarze, z którego spływa woda, z drugiej natomiast spowoduje obniżenie poziomu wody na terenach, dotychczas zasilanych przez spływającą wodę. W konsekwencji doprowadzi to do nasilenia procesów sukcesji oraz produkcji biomasy na terenach odciętych od dopływu wody i w rezultacie przyspieszy proces ich lądowacenia. Organ odwoławczy wyraził więc pogląd, że projekt decyzji o warunkach zabudowy, który dopuszcza realizację zabudowy na obszarze wodno-błotnym, de facto dopuszcza do realizacji inwestycję, która zmienia stosunki wodne nie tylko na tym konkretnym obszarze, zajmowanym obecnie przez szuwar wielkoturzycowy i pałkowy, ale również ingeruje w stosunki wodne większego kompleksu powiązanych ze sobą obszarów wodno-błotnych, budujących różne układy przyrodnicze. Jest to tym bardziej istotne, jak podkreślił GIOŚ, że w ten kompleks podmokłości (stanowiących głównie układy nitrofilne), wchodzi również płat siedliska priorytetowego [...] - bory i lasy bagienne, stanowiącego przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 [...], które z zasady zasilane jest ombrogenicznie (chociaż nie zawsze), a przy tym jest szczególnie wrażliwe na zmiany trofizmu i zmianę sposobu zasilania wodą. Zdaniem Organu odwoławczego, w stosunku do tego zakazu nie będzie znajdowało zastosowania odstępstwo zawarte w jego treści, dotyczące działań służących celom ochrony przyrody lub zrównoważonemu wykorzystaniu użytków rolnych i leśnych oraz racjonalnej gospodarce wodnej lub rybackiej. Z akt sprawy wynika bowiem, że inwestycja ma służyć celom mieszkaniowym, a nie tym, które są wymienione w treści odstępstwa. Zdaniem Organu odwoławczego, w stosunku do zamierzonego przedsięwzięcia będzie też obowiązywał zakaz zawarty w § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały, zgodnie z którym na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...] zabrania się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Na poparcie swego stanowiska nadmienił, że z protokołów oględzin z dnia [...] listopada 2012 r. oraz z dnia [...] marca 2015 r. i dołączonej do nich dokumentacji fotograficznej wynika, że na terenie inwestycji znajdują się zadrzewienia, które tworzą głównie brzoza, olsza i wierzby znajdujące się na terenie podmokłości stanowiącej szuwar wieIkoturzycowy i pałkowy oraz znajdujące się na granicy pomiędzy terenem użytkowanym rolniczo jako pastwisko, a przedmiotowym obszarem podmokłym (wg. mapy sytuacyjno - wysokościowej, stanowiącej załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy cały ten teren stanowi pastwisko Ps). W związku z tym GIOŚ uznał, że te zadrzewienia są zadrzewieniami śródpolnymi, natomiast projekt decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera żadnych ustaleń mających na celu ich ochronę. Jednocześnie GIOŚ stwierdził, że w stosunku do tego zakazu też nie będzie obowiązywało odstępstwo zawarte w samej jego treści, dotyczące działań wynikających z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, z uwagi na przeznaczenie, któremu ma służyć projektowana zabudowa. GIOŚ stwierdził także, iż w stosunku do zakazów określonych w § 5 ust. 1 pkt 3, 6 i 7 uchwały w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...] nie będą obowiązywały odstępstwa zawarte w art. 24 ust. 2 pkt 1 - 4 ustawy o ochronie przyrody, dotyczące: wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; realizacji inwestycji celu publicznego; wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, GIOŚ stwierdził, że Organ I. instancji prawidłowo dołączył do sprawy materiał dowodowy zawarty w protokole z oględzin wraz z załącznikami, z akt sprawy prowadzonej pod znakiem [...] dla sąsiedniej działki [...]. Działał bowiem zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a., który pozwala jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Ponadto wyjaśnił, że Organ I. instancji umożliwił Stronie postępowania zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym z protokołem z przeprowadzonej przedmiotowej wizji terenowej oraz zapewnił możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Organ I. instancji wypełnił zatem delegację z art. 10 K.p.a. Z kolei odnosząc się do zarzutu zażalenia, że Organ I. instancji wydając swe postanowienie naruszył art. 16 w zw. z art. 105 § 1 pkt 3 K.p.a., poprzez ponowne wydanie rozstrzygnięcia w sprawie już zakończonej postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], stanowiska tego nie podzielił. Podkreślił, że mimo tego, iż przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy jest tożsamy z tym, który został przedłożony Organowi I. instancji w dniu [...] października 2012 r. przez Wójta Gminy [...], to w analizowanej sprawie nastąpiła zmiana stanu prawnego, gdyż od dnia [...] sierpnia 2015 r. obowiązuje uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2015 r. poz. [...] ze zm.), która zastąpiła dotychczas obowiązujące rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...] (Dz. Urz. Woj. Warm. nr [...] poz. [...]). Wyjaśnił, że zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie administracyjno-sądowym organy administracji zobowiązane są do działania w oparciu o przepisy prawa (art. 6 K.p.a.) i orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji (por. m. in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 541/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2481/15; wyrok NSA z dnia 6 marca 2015 r. sygn akt II OSK 1905/13). Zmiana stanu prawnego w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...] stanowiła podstawę do ponownego zajęcia stanowiska w sprawie zarówno przez Organ I. jak i II. instancji. We wniesionej skardze pełnomocnik Skarżącego zarzucił: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie - § 5 ust. 1 pkt 7, pkt 6 i pkt 3 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] w sprawie wyznaczania Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego- [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż zakazy obowiązujące na mocy wskazanych przepisów mogą ograniczyć właściciela gruntu w prawie zabudowy nieruchomości znajdującej się na Obszarze Chronionego Krajobrazu, podczas gdy ta forma ochrony nie wprowadza zakazu budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych; - traktowanie zakazów, wprowadzonych w stosunku do chronionego obszaru tą uchwałą, a opartych na art. 23 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r o ochronie przyrody (Dz.U. z 2015r. poz. 1651 ze zm.), w sposób rozszerzający, odnosząc ochronę obszaru i wynikające z niej zakazy do konkretnego miejsca inwestycji budowlanej, znajdującej się na terenie obszaru, a nie do całości chronionego obszaru; 2. Błąd w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, polegający na bezpodstawnym przyjęciu przez Organ, że inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego-garażowego wraz z przyłączami oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce ewidencyjnej o nr [...], obręb [...], gmina [...], spowoduje likwidowanie i niszczenie zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, a także zlikwidowanie naturalnych obszarów wodno-błotnych oraz zmianę stosunków wodnych; 3. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: - tj. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, brak przeprowadzenia oględzin w czasie wydawania przez Organ decyzji i uznanie za dowód w sprawie protokołów z oględzin wraz z załącznikami z akt sprawy prowadzonej pod znakiem [...] dla sąsiedniej działki [...]; - oparcie twierdzeń Organu na portalu ww.geoportal.gov.pl, który zawiera nieaktualne orofotomapy; - tj. naruszenie art. 16 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., przez naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej, stanowiącej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji poprzez ponowne przeprowadzenie postępowania w trybie art. 3 ust. 4 pkt. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu, podczas gdy postanowienie takie zostało zakończone na podstawie postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].07.2013r. znak [...] oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2013r. znak [...]; - tj. naruszenie art. 8 i 107 § 3 K.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwienie dokonania kontroli zaskarżonego postanowienia; - tj. naruszenie art. 9 i 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek odmówienia uzgodnienia warunków zabudowy. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że z zaskarżonego postanowienia wynika, iż na nieruchomości należącej do Skarżącego nie można realizować jakiejkolwiek inwestycji, a nawet, że każda działalność budowlana prowadzi do przekształcenia przedmiotowego obszaru chronionego krajobrazu. Tymczasem uchwała Sejmiku Wojewódzkiego nie przewiduje bezwzględnego zakazu zabudowy, a jedynie realizację celów, do których obszar został stworzony. Zakazy zawarte w uchwale nie mogą być utożsamiane z całkowitym zakazem wykonywania prac ziemnych, związanych z realizacją obiektu budowlanego. Stwierdzono, że pomimo braku koniecznych ku temu przesłanek, Organ doszedł do wniosku, że w wyniku prac budowlanych zostaną zmienione stosunki wodne panujące na obszarze chronionym, a także zostanie zlikwidowane zadrzewienie oraz obszary wodno- błotne. Wyrażono pogląd, że w tym zakresie są to wyłącznie przypuszczenia Organu. Nie zostały one zweryfikowane przez rzetelne postępowanie dowodowe oraz odpowiednie środki dowodowe, jak np. dowód z opinii biegłego, co do skutków prac budowlanych oraz możliwości zaistnienia przesłanek do wystąpienia zakazów opisanych w art.§ 5 uchwały. Ponadto Organ II. instancji nie dokonał również prawidłowej oceny, z powodu braku aktualnych danych środowiskowych, które powinien uzyskać po przeprowadzeniu oględzin w miejscu planowanej inwestycji. Wyrażono obawę, że Organ zastosował błędną wykładnię rozszerzającą w stosunku do pojęć opisanych w zakazach uchwały, pomimo braku ich definicji legalnej. Określenie "likwidacja" w żadnym stopniu nie może bowiem być utożsamiane z pojęciem "ingerencji" w zastany na danej działce stan środowiska. Podkreślono także, iż w sprawie zostało wydane już prawomocne uzgodnienie - postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], uchylające zaskarżone postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...].12.2012 r. nr [...] i umarzające postępowanie uzgodnieniowe przed Organem I. instancji. Wskazano, że oba postanowienia dotyczyły pierwszego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wspomniano, że druga próba uzgodnienia projektu decyzji zakończyła się będącym w obrocie prawnym postanowieniem RDOŚ z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], odmawiającym wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Skarżący stoi zatem na stanowisku, że również w odniesieniu do obecnie przedstawionego projektu, będącego tożsamym z pierwszym projektem decyzji, nie może ponowne znajdować zastosowania art. 53 ust. 4 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Co do zmiany stanu prawnego wyrażono pogląd, że miała ona jedynie charakter przejścia kompetencji w stosunku do obszaru chronionego krajobrazu z administracji rządowej do samorządowej. Natomiast treść postanowień obu aktów prawnych jest ze sobą zbieżna. Organ, zdaniem Strony skarżącej, powinien przeprowadzić aktualne oględziny terenu, a nie opierać swych wniosków na oględzinach dokonanych [...] listopada 2012 r., a dotyczących sąsiedniej działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Stwierdzić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. ustawodawca nie uzależnił możliwości rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym od zgody pozostałych stron postępowania, czy też od zgody organu (por. a contrario art. 119 pkt 2 P.p.s.a.). Mając zatem na uwadze, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, Sąd nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie. Przeciwnie, ustalił, że zachodzi możliwość rozpoznania jej w trybie uproszczonym, zwłaszcza że z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. nie wynikają żadne warunki wstępne skierowania tego typu sprawy do postępowania uproszczonego. Z tego względu w myśl art. 120 P.p.s.a. sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. W pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy - w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Z kolei z art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że regionalny dyrektor ochrony środowiska ma 21 dni na wyrażenie stanowiska od dnia otrzymania projektu decyzji do uzgodnienia. Do uzgodnienia znajduje zaś zastosowanie art. 106 K.p.a. Zamierzona inwestycja – jak wynikało z przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - miała polegać na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczo-garażowego wraz z przyłączami oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]. Strony niniejszego postępowania sądowego nie kwestionują faktu, że wniosek o warunki zabudowy dla identycznie sformułowanej inwestycji, był już przedmiotem uzgodnień. Nie doszło jednakże wówczas do skutecznego wyrażenia merytorycznego stanowiska w tej sprawie przez RDOŚ, z uwagi na upływ przewidzianego na to 21 dniowego terminu. W sprawie przedłożonego w dniu [...] października 2012 r. przez Wójta Gminy [...] projektu decyzji o warunkach zabudowy, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska z tego względu wydał postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] - umarzające postępowanie uzgodnieniowe przez Organem I. instancji. Z uwagi jednakże na zmianę stanu prawnego, należy zgodzić się z Organem odwoławczym, że wbrew zarzutom skargi, RDOŚ i GDOŚ, odmawiając uzgodnienia obecnie przedłożonego im projektu, nie naruszyły zasady powagi rzeczy osądzonej. Nie ulega wątpliwości, że w analizowanej sprawie nastąpiła zmiana stanu prawnego. Począwszy od dnia [...] sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2015 r. poz. [...] ze zm.), która zastąpiła dotychczas obowiązujące rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...] poz. [...]), które to znajdowało zastosowanie podczas uprzednich uzgodnień tej inwestycji. Jest to całkowicie nowy akt prawny. Organy administracji zobowiązane są do działania w oparciu o przepisy prawa (art. 6 K.p.a.) i rozstrzygają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie postanowień i decyzji (por. m. in. wyrok NSA z dnia 6 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1905/13). Wobec tego, zmiana stanu prawnego tycząca Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego – [...], stanowiła podstawę do ponowienia uzgodnień dla przedłożonego obecnie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzonej inwestycji, przez Organ I. jak i II. instancji. Wymaga też podkreślenia, że wbrew twierdzeniu Skarżącego, ta zmiana stanu prawnego nie miała jedynie charakteru przeniesienia kompetencji w tym zakresie z administracji rządowej do samorządowej. Analiza tych aktów prawnych wskazuje na to, że Sejmik Województwa [...] w podjętej uchwale wprowadził zmiany w stosunku do treści rozporządzenia Wojewody [...]. Nietrafne jest więc stanowisko Skarżącego, że treść uchwały Sejmiku Województwa [...] jest tożsama z treścią rozporządzenia w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego. Wobec tego, rozważenia wymagała zasadność uchylenia przez Organ odwoławczy postanowienia RDOŚ oraz odmowy uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że przewidziany przez ustawodawcę okres owych 21 dni jest bardzo krótki na poczynienie niezwykle szczegółowych ustaleń w zakresie różnorakiego oddziaływania zamierzonej inwestycji na dany obszar chronionego krajobrazu, a więc wyróżniający się na danym terenie krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach. W art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wymieniono zakazy, które mogą zostać wprowadzone aktem prawa miejscowego, w celu ochrony obszaru chronionego krajobrazu. Mając więc na celu ochronę cennych przyrodniczo terenów o zróżnicowanym, wyróżniającym się krajobrazie, Sejmik Województwa [...] przedmiotową uchwałą wprowadził na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego zakazy wymienione w § 5 ust. 1 pkt. 1-8 tej uchwały. W ocenie Sądu, wobec szczegółowo poczynionych ustaleń w tym zakresie przez GIOŚ i wnikliwego uzasadnienia postanowienia reformatoryjnego, zgodzić należy się z Organem odwoławczym, że podstawa odmowy uzgodnienia tej inwestycji, wskazana przez I. instancję nie została w dostateczny sposób udokumentowana. Z tego względu uprawnione było uchylenie tego postanowienia odmownego. Jednocześnie należy mieć na względzie, że Organy uzgodnieniowe obu instancji dysponowały wiedzą specjalistyczną w tej dziedzinie i w swym postanowieniu reformatoryjnym GDOŚ, wbrew zarzutom skargi, precyzyjnie i szczegółowo oraz fachowo wskazał, dlaczego zamierzona inwestycja będzie naruszała zakazy wymienione w § 5 ust. 1 pkt 3, pkt 6 i pkt 7 uchwały nr VIII/206/15 Sejmiku Województwa Warmińsko [...] w sprawie wyznaczania Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Wyjaśniono dokładnie, z jakich powodów GDOŚ stoi na stanowisku, że jej realizacja przyczyni się do likwidowania naturalnego obszaru wodno-błotnego oraz doprowadzi do zmiany stosunków wodnych, a także do niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Należy przy tym mieć na uwadze, że choć Organ odwoławczy poinformował Inwestora o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem postanowienia II. instancji, ten z tej możliwości nie skorzystał. W szczególności nie przedłożył opracowań i dokumentacji, która wskazywałaby na nieprawidłowość ustaleń poczynionych przez Organ odwoławczy, lub na nieaktualność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie podważył też ustaleń poczynionych podczas wizji lokalnej w 2012 r. na sąsiedniej działce w zakresie, w jakim te ustalenia zostały przyjęte przez GIOŚ. Czy też ustalenia wizji lokalnej z 2015 r. Takiej dokumentacji Strona skarżąca nie złożyła także przed Sądem Administracyjnym. Podobnie, stwierdzić należy, że Organ I. instancji w sposób uprawniony dołączył do sprawy materiał dowodowy, zawarty w protokole z oględzin wraz z załącznikami, z akt sprawy prowadzonej pod znakiem [...] dla sąsiedniej działki [...]. Działał bowiem w zgodzie z art. 75 § 1 K.p.a. Poinformował też Stronę o możliwości zapoznania się z tym materiałem, z czego Strona także nie skorzystała. Wobec tego materiał ten mógł zostać wykorzystany również przez Organ odwoławczy. Przedmiotowa inwestycja, zlokalizowana miała zostać na działce nr [...], obręb [...], gmina [...], na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...], w obrębie którego obowiązuje uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2015 r. poz. [...] ze zm.), a także na terenie obszaru Natura 2000 [...] ([...]). Zasadnie przyjęły Organy obu instancji, że w przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgadnianiu inwestycji tam zlokalizowanych, winien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Wskazana kolejność postępowania przy uzgadnianiu warunków zabudowy pozwala na uniknięcie przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, w sytuacji, gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących, i tak nie może zostać zrealizowana. W ocenie Sądu, nie stanowiło uchybienia oparcie się na danych z protokołu oględzin z dnia [...] listopada 2012 r., skoro był także sporządzony protokół oględzin z dnia [...] marca 2015 r. i jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w zasadzie potwierdzał uprzednio poczynione ustalenia w 2012 r. GIOŚ, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w sposób uprawniony stwierdził zatem, że jednoznacznie wynika z niego, iż teren inwestycji położony jest w obrębie obszaru wodno-błotnego, zlokalizowanego w północno-wschodniej części działki nr [...], obręb [...]. Co do zarzutu skargi, że portal www.geoportal.gov.pl zawiera nieaktualne orofotomapy, to należało uznać go za gołosłowny. Skarżący nie wykazał bowiem, że tak jest w istocie i nie przedstawił dowodów to potwierdzających. Argument Skarżącego, że przedmiotowa uchwała nie wprowadza zakazu zabudowy na Obszarze Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - [...], jest co do zasady trafny. Trzeba mieć jednak na względzie, że jest to obszar znacznie zróżnicowany pod względem chronionych walorów krajobrazowych, rozległy i mogą się zdarzyć na nim tereny (działki ewidencyjne), które nie będą mogły zostać zabudowane w zamierzony przez inwestorów sposób, właśnie z uwagi na wprowadzone na tym terenie zakazy, z których część do danej działki znajdzie zastosowanie, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Stąd, choć zakazy te i ochrona z nich wynikająca, odnoszą się do całości tego obszaru, to poszczególne spośród nich mogą znajdować zastosowanie tylko do niewielkiej jego części (dosłownie kilku działek). Nie świadczy to jednak o tym, że zakazy te są traktowane w sposób rozszerzający, jak zarzuciła skarga. Z przytoczonych przyczyn, nie doszło zatem do zarzuconego w skardze naruszenia artykułów: 7, 8, 9, 11, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zaskarżone postanowienie zostało też prawidłowo uzasadnione, w sposób spełniający wymogi wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie dostrzegł też takich uchybień, które prowadziłyby do konieczności uwzględnienia skargi z urzędu. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że skarga nie posiada usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlegała oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art.151 P.p.s.a.