IV SA/Wa 1600/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wójta Gminy W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wójta Gminy W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wójt Gminy W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania. W skardze Wójt wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że wstrzymanie wykonania decyzji jest konieczne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody Gminie W. i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ odszkodowanie w wysokości 453 014,10 zł stanowi dla Gminy znaczące obciążenie wobec napiętego budżetu na rok 2015. W celu wypłaty odszkodowania Gmina zmuszona będzie zawrzeć umowę o kredyt o około ¼ wyższy, niż by to wynikało ze statystyki transakcji w Gminie. Obecnie Gmina nie dysponuje wolnymi środkami na realizację decyzji ustalającej odszkodowanie, ponieważ spłaca zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, które jest priorytetem dla obecnego Wójta Gminy. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.] wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi. Z treści powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadnił swoje żądanie w sposób niewystarczający. Ocena legalności zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem oceny Sądu dopiero w momencie rozpatrywania skargi, dlatego argument powoływany przez skarżącego, co do ustalenia odszkodowania w kwocie odmiennej, niż spodziewana przez skarżącego, opierającego swoje przypuszczenia na statystyce transakcji w Gminie, nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. W odniesieniu do pozostałych argumentów należy zaznaczyć, że Sąd nie może brać pod uwagę okoliczności, że Wójt Gminy daje priorytet innym zobowiązaniom ciążącym na Gminie, w tym wypadku zadłużeniu z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Wójt nie przedstawił aktualnej sytuacji finansowej Gminy, wskazał jedynie, że nie dysponuje ona wolnym środkami finansowymi. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu wymaga się od strony skarżącej szczególnej staranności w wykazaniu okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Skarżący tej staranności nie dochował. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest możliwe tylko wtedy, gdy skarżący wskaże konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie określił precyzyjnie, których zadań przewidzianych w budżecie na 2015 r. nie mogłaby zrealizować, ani też czy i w jaki sposób mogłoby się to odbić negatywnie na społeczności lokalnej. Należy przy tym zauważyć, że wypłata odszkodowania jest dla skarżącego planowanym wydatkiem ze względu na przedmiot sprawy (odszkodowanie za przejęcie prawa własności nieruchomości przeznaczonej pod drogę publiczną), więc nie można przyjąć, że wysokość odszkodowania stanowi nagłe obciążenie, którego nie dało się wcześniej przewidzieć w budżecie Gminy. W ten sposób uzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. We wniosku nie wskazano bowiem, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem skarżącego, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Warunki te nie zostały wyczerpane w przedmiotowym wniosku, ponieważ skarżący nie wyjaśnił, jaka jest jego dokładna sytuacja materialna, ani nie wskazał skutków uiszczenia świadczenia lub wszczęcia egzekucji, które miałyby nieodwracalny charakter. Argumenty przywoływane w uzasadnieniu zarzutów skargi w żaden sposób nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania aktu, nie wskazują też, by okoliczności sprawy mogły spowodować zaistnienie ustawowej przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.