IV SA/Wa 1614/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2015 r. sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2015 r., nr [...], dalej zaskarżone postanowienie, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działek o nr ew. [...] i [...] położonych przy ulicy [...] w K. nad [...] w związku z planowaną realizacją przez S.B. inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą i odmówił uzgodnienia ww projektu decyzji o warunkach zabudowy. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Wójt Gminy K. nad [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, dalej RDOŚ, o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działek o nr ew. [...] i [...] położonych przy ulicy [...] w K. nad [...] w związku z planowaną realizacją przez S.B. inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą. Powodem uzgodnienia była lokalizacja przedmiotowych działek w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. RDOS odmówił uzgodnienia projektu decyzji. Powodem odmowy była jego sprzeczność z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowana przestrzennego gminy K. nad [...] , zgodnie z którym teren inwestycji znajduje się w strefie V obejmującej zwarte kompleksy leśne wraz z polanami śródleśnymi, niezalesione stoki przylegające do lasów użytkowane rolniczo lub jako trwałe użytki zielone, w której nie przewiduje się możliwości lokalizacji zabudowy mieszkaniowej. Poza tym działki położone są w zasiągu korytarza ekologicznego umożliwiającą migrację pomiędzy obszarem Natura 2000: [...] a obszarem o znaczeniu dla Wspólnoty Ostoja [...] i Ostoja [...] oraz obszarem specjalnej ochrony ptaków [...]. Wprowadzenie nowej zabudowy doprowadzi do znacznego zawężenia tego korytarza. Organ ustalił także, że na terenie planowanej inwestycji dokonano niwelacji terenu poprzez jego "wypłaszczenie" czym został złamany zakaz dotyczący wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu – o którym mowa w uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (D.U: Woj. [...] 2013-05-09), dalej Uchwała. Zażalenie wywiódł S.B. zarzucając na brak wykazania, że planowana inwestycja stanowi realne zagrożenie dla istniejącego szlaku migracyjnego zwierząt a w odniesieniu do wykonanych prac ziemnych, że prace te polegały na przygotowaniu drogi dojazdowej do działki z drogi wojewódzkiej, zgodnie z uzgodnieniem z zarządcą drogi. Wskazał na naruszenie jego prawa własności i prawa do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych (art. 64 i 75 Konstytucji R.P.). Rozpoznając sprawę, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, dalej GDOS, uchylił zaskarżone postanowienie i odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał, że organ uzgadniający miał w pierwszej kolejności ocenić czy lokalizacja planowanej inwestycji nie pozostaje w sprzeczności z regulacjami dotyczącymi [...] Obszaru Chronionego w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody i to tylko w kontekście § 3 ust. 1 pkt 1-8 Uchwały. Organ I instancji wykroczył poza zakres wymaganego uzgodnienia czym naruszył art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z RDOŚ w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Organ wskazał nadto, że oględziny terenu w dniu 28 listopada 2014 r. zostały przeprowadzone z naruszeniem art. 79 § 1 i 2 K.p.a. (strona nie była o nich powiadomiona). Nie został także sporządzony protokół z tych czynności, co stanowi o naruszeniu art. 67 § 1 K.p.a. Doszło także do naruszenia art. 81 K.p.a. W związku z tym organ II instancji uznał, że dowód ten nie ma wartości dowodowej. Przechodząc do merytorycznej oceny projektu decyzji o warunkach zabudowy organ II instancji wskazał, że zakazy obowiązujące na terenie objętym Uchwałą zostały enumeratywnie wymienione w jej § 3 ust. 1 pkt 1-8. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 na tym terenie zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowych lub budową, odbudowę, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Teren planowanej inwestycji jest terenem osuwiskowym i w związku z tym planuje się na nim budowę muru oporowego zabezpieczającego od strony zachodniej i wschodniej, występuje tam urozmaicona rzeźba terenu o znacznych różnicach wysokościowych, powierzchnia terenu inwestycji charakteryzuje się spadkiem terenu rzędu 7-8. m. w kierunku wschodnim. Uwarunkowania wysokościowe wymagają dla realizacji inwestycji przeprowadzenia prac budowlanych, których celem byłaby niwelacja terenu podczas których doszłoby do przemieszczania znacznych mas ziemi w celu obniżenia i wypłaszczenia fragmentu wzgórza stanowiącego zachodnią część działki oraz podniesienia i wypłaszczenia wschodniej części terenu. Budowa planowanego domu wymagałaby uprzedniej ingerencji w morfologię działki tj. zniekształcenia rzeźby analizowanego terenu w sposób trwały. W związku z tym planowana inwestycja doprowadzi do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu. Organ uznał jednocześnie, że planowana inwestycja nie mieści się w katalogu odstępstw od zakazu o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 Uchwały. W odniesieniu do zarzutów zażalenia organ II instancji stwierdził, że uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, postanowieniem z [...] października 2010 r. nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Prowadzone przed organem ochrony przyrody postępowanie dotyczy konkretnego projektu decyzji o warunkach zabudowy i polega na ocenie czy projekt ten jest zgody z przepisami o ochronie przyrody. Analizy dokonuje się na podstawie konkretnego materiału dowodowego a nie na podstawie innych rozstrzygnięć administracyjnych. Organ uznał za niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa własności oraz prawa do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, wskazując na możliwość ograniczenia prawa własności aktami rangi ustawowej – w tym wypadku ustawą o ochronie przyrody i wskazując na interes społeczny polegający na ochronie środowiska i zrównoważonego rozwoju jako podstawowych zasad ustrojowych (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący S.B. zaskarżając w całości postanowienie organu II instancji i zarzucając naruszenie: 1.art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5 i 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie postanowienia odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji pomimo przekroczenia przez organ ustawowo określonego terminu do dokonania uzgodnienia, co stanowi rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego; 2. naruszenie art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy, nie przeprowadzenie wszelkich możliwych czynności w tym oględzin, zgodnie z przepisami K.p.a. oraz oparcie decyzji wyłącznie na mapie stanowiącej załącznik do projektu decyzji: 3.§ 3 ust. 4 pkt 1 lit. a Uchwały poprzez przyjęcie, że inwestycja nie jest objęta wyjątkiem od zakazu wykonywania prac ziemnych. W związku z tym wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia bądź jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że: - termin do zajęcia stanowiska przez organ ochrony przyrody, zgodnie z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p., jest dwutygodniowy liczony od daty doręczenia wystąpienia. Konsekwencją nie zajęcia w tym terminie stanowiska przez organ jest milczące uzgodnienie. Wniosek o uzgodnienie został doręczony RDOS 10 listopada 2014 r. i upłynął 25 listopada 2014 r. Wydanie postanowienia [...] grudnia 2014 r. nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu; -w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania 21 dniowy termin o jakim mowa w art. 53 ust. 5c P.z.p. bowiem odnosi się do inwestycji celu publicznego a takim celem nie jest budowa domu jednorodzinnego; -przyjęcie 21 dniowego terminu wyłącza również wykładnia art. 64 ust. 1 p.z.p. -termin 14 dniowy nie ma charakteru instrukcyjnego; -niedostrzeżenie przez organ II instancji wydania przez organ I instancji postanowienia z przekroczeniem ustawowego terminu stanowi o rażącym naruszeniu prawa bowiem organ skorzystał z kompetencji, która już wygasła; -organ I instancji naruszył art. 79 § 1 i § 2 K.p.a., ponieważ nie zawiadomił strony o oględzinach oraz nie sporządził wymaganego protokołu z tych czynności. Pomimo tych uchybień organ nie stwierdził konieczności przeprowadzenia tego dowodu ponownie ani nie uzasadnił rezygnacji z jego przeprowadzenia – co stanowi o naruszeniu art. 77 K.p.a.; -organ II instancji naruszył art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie ram swobodnej oceny dowodów nie odnosząc się do dowodu z oględzin i oparł się wyłącznie na mapie stanowiącej załącznik do projektu decyzji z której nie wynika ani jakie faktycznie gabaryty będzie miała planowana inwestycja budynkowa ani nie zawiera informacji na temat planowanego muru oporowego; -organ dokonał restrykcyjnej wykładni § 3 ust. 1 pkt 5 Uchwały pozostającej w sprzeczności z zasadą określonego prawa, która nakazuje formułowanie przepisów, które nie powodują rozbieżności w stosowaniu prawa. Dokonana przez organ wykładnia tego przepisu prowadzi do takich rozbieżności w kontekście wcześniejszego uzgodnienia projektu decyzji w zakresie lokalizacji zjazdu z drogi wojewódzkiej na przedmiotową nieruchomość. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Podstawą prawną do wydania zaskarżonego postanowienia był przepis art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. 2015, poz. 199), dalej p.z.p. Zgodnie z nim wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wymaga uzyskania uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 tego przepisu, obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów ochrony przyrody, a więc do obszarów innych niż obszary parku narodowego. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, ze nie narusza ono prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznością jego uchylenia. Decyzja o warunkach zabudowy terenu jest decyzją ogólną, która określa czy w danym miejscu może być prowadzona dana inwestycja. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem tego rodzaju postępowania jest ocena przez wyspecjalizowany organ czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna a jeżeli tak to ustala podstawowe granice tego dopuszczenia. W ramach tego postępowania organ zobligowany jest do uzyskania m.inn. uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, którego kompetencja ogranicza się do oceny czy dane przedsięwzięcie z punktu widzenia zasad ochrony przyrody, nie powoduje negatywnych konsekwencji dla prawnie chronionego terenu. W tego rodzaju postępowaniu, tak jak i w każdym innych, obowiązuje zasada dwuinstancyjności, wyrażona w art. 15 K.p.a. polegająca na dwukrotnym rozpoznaniu sprawy przez dwa różne organy administracji publicznej. W ocenie tej mieści się możliwość korygowania błędów organu I instancji, o ile zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Ma rację organ II instancji, że organ I instancji przekroczył swe kompetencje ponieważ dokonał oceny projektu decyzji o warunkach zabudowy nie tylko pod kątem zgodności inwestycji z postanowieniami uchwały Sejmiku Województwa [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu ale i zgodności z przepisami prawa łowieckiego, obszarów Natura 2000 i zapisami Europejskiej Konwencji Krajobrazowej, co stanowiło naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 8 p.z.p. Wbrew wywodom skargi naruszenie to mogło być usunięte w ramach postępowania przed organem II instancji. W ramach przysługującej organowi II instancji kompetencji do ponownego rozstrzygania sprawy mieści się uprawnienie do naprawiania błędów organu II instancji – co wynika z art 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Mamy tu do czynienia z uprawnieniami merytoryczno-reformatoryjnemu organu II instancji, tj. sytuacją w której rozstrzygnięcie organu I instancji jest częściowo niezgodne z przepisami prawa materialnego regulującego zakres uzgodnienia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 53 ust. 4 pkt 8 p.z.p.). Możliwość uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji, o czym stanowi art. 138 § 2 K.p.a., możliwa jest tylko w sytuacji w której wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Jak się przyjmuje w orzecznictwie (np. wyrok NSA z 22 września 1981 r., sygn. akt II SA 400/81 w ONSA 1981, Nr 2, poz. 136), gdy organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie widzi konieczności jego uzupełniania powinien sam orzec co do istoty sprawy a nie przekazywać jej do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Odnosząc więc te rozważania do niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że organ niewadliwie ocenił decyzję organu I instancji i uznał, że przedstawione dowody przede wszystkim w postaci mapy stanowiącej załącznik do wniosku, wniosku i projektu decyzji są wystarczające do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Jednocześnie prawidłowo organ nie wziął pod uwagę przeprowadzonego z naruszeniem art. 67 § 1 i 79 § 1 i 2 K.p.a. dowodu z oględzin. Podkreślić należy, że przekroczenie przez organ I instancji kompetencji nie polegało na tym, że organ w ogóle nie był właściwy do wydania postanowienia uzgadniającego. W związku z tym nie zachodziła sytuacja w której organ niewłaściwy orzekł merytorycznie – jak to wywodzi skarga, co byłoby powodem do stwierdzenia nieważności wydanego aktu na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Czyni to niezasadnym zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Drugim istotnym elementem stanowiącym podstawę skargi jest twierdzenie, że organ wydał decyzję po upływie 2 tygodniowego terminu o jakim mowa w art. 53 ust. 5 p.z.p. Zarzut ten jest niezasadny. W niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 53 ust. 5 p.z.p. ale 53 ust. 3 c p.z.p., który reguluje kwestię uzgodnień decyzji w sprawach ustalenia lokalizacji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy dokonywanych przez RDOŚ. Dopiero niewyrażenie w terminie 21 dni stanowiska przez RDOŚ uważa się za uzgodnienie. Przepis art. 53 ust. 3c p.z.p. odnosi sią wyłącznie do regionalnego dyrektora ochrony środowiska i stanowi wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w art. 53 ust. 5 p.z.p. Treść przepisu art. 53 ust. 5c p.z.p. jest jasna a wywody skarżącego na temat zasadności stosowania art. 53 ust. 5 p.z.p. 2 tygodniowego terminu na wydanie postanowienia uzgodniającego stanowią nieuprawnioną polemikę z jasnym przepisem prawa. (por. wyrok NSA z 21.11. 2014r., sygn. akt II OSK 1088/13, dostępne w Cebois). Jak wynika z akt sprawy wniosek o uzgodnienie wpłynął do RDOŚ 10 listopada 2014r. Postanowienie o odmowie uzgodnienia zostało wydane [...] grudnia 2014 r. czyli w czasie biegu 21 dniowego terminu z art. 53 ust. 5c. Czyni to niezasadnym zarzut naruszenia art. 53 ust. 5 p.z.p. i 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia zgodności projektu decyzji z postanowieniami Uchwały Sejmiku Województwa [...] Sąd nie stwierdza aby w toku rozpoznawania sprawy doszło do naruszenia § 3 ust. 4 pkt 1 lit a tej uchwały ani naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uchwałą, w § 3 ust. 1 pkt 5 zakazano wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Zakazy te, zgodnie z § 3 ust. 4 pkt 1 tej uchwały nie dotyczą: 1. wykonywania koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji na chronionym obszarze przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (D.U. 2010, Nr 243, poz. 1623 ze zm.), na terenach przeznaczonych pod zabudowę w obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, poprzedzonymi ostatecznymi decyzjami o warunkach zabudowy; 2. działań związanych z eksploatacją złóż kopalin. Jak zasadnie wskazał organ II instancji, wyjątki od zasady wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, nie dotyczą niniejszej inwestycji. W ocenie Sądu organ II instancji na podstawie przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy i własnych ustaleń dokonał nie wadliwej oceny przedsięwzięcia z punktu widzenia zasad ochrony zawartych w uchwale Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Przeprowadzona przez organ ocena jest wyczerpująca i przekonująca i dlatego została zaaprobowana przez sąd orzekający. Analiza mapy sytuacyjno-wysokościowej załączonej do projektu decyzji pozwoliła organowi na ustalenie na jej podstawie, że inwestycja, dla jej zrealizowania będzie wymagała niwelacji, wypłaszczenia terenu z uwagi a jego ukształtowanie. Nie ulega więc wątpliwości, że prace te będą pracami ziemnymi a ich skutek będzie trwały. Powoduje to uznanie, że planowana inwestycja będzie swym zasiągiem i zakresem naruszać zakaz o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 Uchwały. Organ przy tym, nie opierał się na dokonanych oględzinach wadliwie przeprowadzonych przez organ I instancji. Fakt przeprowadzenia tych oględzin przez organ I instancji nie determinował jednak, jak wydaje się wywodzi skarżący, obowiązku powtórzenia tych czynności. Skoro w aktach sprawy znajdowały się dowody wystarczające dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, przeprowadzenie tego dowodu nie było konieczne. Co prawda organ nie odniósł się w treści uzasadnienia do tej kwestii (ponownego dowodu z oględzin), co stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., to jednak naruszenie to nie miało w ocenie sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżący nie próbował nawet wykazać, że ustalenia organu na podstawie mapy są inne niżby wynikało to z ewentualnych oględzin. Zwrócić należy uwagę, że z samego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wynika, że skarżący zamierza zmienić ukształtowanie działki i wykonać niezbędne zabezpieczenie w formie muru oporowego. Zdaniem Sądu konieczność wykonania muru oporowego na terenie o znacznych różnicach wysokościowych i zagrożonych osuwaniem, świadczy o dużej ingerencji w ukształtowanie powierzchni nieruchomości na której planowana jest inwestycja skoro pojawia się konieczność zabezpieczenia osuwającej się ziemi. Sąd nie podziela także poglądu skarżącego o zbyt restrykcyjnej wykładni § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały. Skarżący wywodzi, że skoro inny organ wydał zgodę na dokonanie zjazdu na z drogi wojewódzkiej na nieruchomość to organ ochrony środowiska powinien również uznać dopuszczalność planowanej inwestycji. Powołuje się przy tym na zasadę określoności prawa, która nakazuje formułowanie przepisów, nie powodujących rozbieżności w ich stosowaniu. W odniesieniu do tych twierdzeń należy przypomnieć, że zasada określoności przepisów prawa – jako jedna z reguł prawidłowej legislacji, wynikających z klauzuli demokratycznego państwa prawnego – ma charakter wiążący dla organu wyposażonego w kompetencję prawotwórczą. Wymóg określoności prawa odnosi się do relacji pomiędzy państwem a obywatelami będącymi adresatami danej regulacji, którzy mają prawo oczekiwać jej przejrzystości i czytelności. Chodzi zatem o tworzenie przez ustawodawcę przepisów prawa, które w danym wypadku są jak najbardziej precyzyjne i określone co do treści i co do formy. Przeprowadzenie testu określoności prawa pozwala na oceną czy dany przepis jest zgodny z zasadami prawidłowej legislacji. Zasada ta nie odnosi się więc do wykładni prawa ale do jego stanowienia. Powołany przez skarżącego fakt uzgodnienia zjazdu z drogi publicznej na działkę skarżącego nie stanowi determinantu dla wydania pozytywnego rozstrzygnięcia uzgodnieniowego. Organ wydający zgodę na zjazd ocenia wniosek przede wszystkim pod kątem zgodności z przepisami o ruchu drogowym i związanym z ruchem pojazdów zasadami bezpieczeństwa. Nie ocenia, tak jak to ma miejsce w przypadku uzgodnienia z organem ochrony środowiska, inwestycji w świetle przepisów o ochronie przyrody. Tym samym inny jest zakres przedmiotowy oceny obu organów a co za tym idzie oba rodzaje aktów administracyjnych nie muszą być ze sobą kompatybilne. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go (ich) z obrotu prawnego. Nie stwierdził także naruszeń prawa które obowiązany byłby wziąć pod uwagę z urzędu. W związku z tym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.