IV SA/Wa 1629/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.),, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi J. I. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. wydaną w sprawie [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Gminy Z. orzekającej o wymeldowaniu J. I. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w Z. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że J. I. opuścił swoje dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Potwierdzeniem tego faktu jest odbierana przez niego korespondencja w miejscu faktycznego zamieszkania, a także składane w toku postępowania wyjaśnienia. Potwierdził on w nich, że w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w Z. nie zamieszkuje od 1998r. Po opuszczeniu tego lokalu początkowo zamieszkiwał w S., a następnie wspólnie z matką w W., z którą mieszka do chwili obecnej. Z matką prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. W ocenie organu siedmioletni okres zamieszkiwania J. I. poza miejscem stałego zameldowania przesądza o tym, że swoje sprawy życiowe skoncentrował on w innym miejscu niż pobyt stały. Tym samym wypełniony został element stanu faktycznego uprawniający do wymeldowania decyzją administracyjną. Podstawą prawną wymeldowania był przepis art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 87 z 2001r. poz. 960 ze zm.), który stanowił, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Ten warunek został w przedmiotowej sprawie spełniony co potwierdziło przeprowadzone postępowanie dowodowe w postaci kontroli meldunkowej, zeznań świadków, oraz wyjaśnień samego zainteresowanego. Z zebranych dowodów wynika, że J. I. nie zamieszkuje w spornym lokalu od około 7 lat. W lokalu tym nie ma jego rzeczy osobistych, a nadto że wyprowadził się dobrowolnie do S., a następnie do matki do W. Decyzję organu II ej instancji zaskarżył J. I. W skardze podniósł, że spółdzielnia mieszkaniowa dokonując przydziału spornego lokalu ustaliła zarówno osoby uprawnione do zamieszkania jak i wskazała głównego lokatora w osobie skarżącego. Lokal był przez niego użytkowany przez wiele lat. Nawet wtedy kiedy orzeczony został rozwód skarżącego i jego żony Sąd nie podjął żadnej decyzji o sposobie korzystania z lokalu potwierdzając tym samym uprawnienia obu stron do przebywania w nim. W ocenie skarżącego należy uznać, że lokal wchodzi w skład wspólnego dorobku byłych małżonków I. W sprawie o podział majątku dorobkowego zostanie prawnie rozstrzygnięte kto lokal ten otrzyma, a kto będzie musiał się z niego wyprowadzić. Autor skargi przyznał, iż od 1998r. do 2000r. przebywał poza przedmiotowym lokalem. W roku 2000 przeprowadził się natomiast do matki, jednakże było to podyktowane życiową koniecznością (jego matka wymagała stałej opieki). Aktualnie zamieszkuje w lokalu wynajętym od prywatnego właściciela i opłacanym przez brata. Zdaniem skarżącego siedmioletni okres przebywania poza miejscem stałego zameldowania nie oznacza, iż sprawy życiowe koncentruje on w wynajmowanym przez brata lokalu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i jako taka została oddalona. Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym jednoznacznie wynika, iż spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodów osobistych (Dz. U. Nr 87 z 2001r. poz. 960 z późn. zm.). Skarżący opuścił bowiem dobrowolnie miejsce swoje pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. O tym jaki pobyt jest pobytem stałym przesądza art. 6 ust 1 powołanej wyżej ustawy. Stanowi on że jest nim zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Jeśli chodzi natomiast o definicję pojęcia "miejsce zamieszkania" to zawiera ją przepis art. 25 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Nawet w skardze skarżący przyznał, że przez okres siedmioletni przebywa (zamieszkuje) poza miejscem zameldowania. Od 2000 roku zamieszkuje wspólnie z matką do której się przeprowadził i z którą prowadzi wspólnie gospodarstwo domowe. W ocenie Sądu bez znaczenia jest to, że lokal w którym od 5 – ciu lat przebywa jest wynajmowany przez brata i że brat ponosi opłaty związane z wynajmem. Okoliczność ta nie świadczy o tym że wszelkie sprawy tzw. dnia codziennego koncentrują się w przypadku skarżącego poza tym lokalem. Bez znaczenia są również kwestie majątkowe związane z lokalem, które podnosi skarżący. Jeśli tenże lokal ma charakter własnościowy i stanowi dorobek byłych małżonków I. to z samego faktu wymeldowania jednego z nich czy nawet obu nie wynika utrata uprawnień wynikających z przysługującego prawa własności, bądź współwłasności. Wymeldowanie jest bowiem przede wszystkim stwierdzeniem określonego stanu faktycznego (stwierdzeniem, że dana osoba nie przebywa w określonym lokalu). Nie stanowi natomiast jakiejkolwiek ingerencji w prawa i obowiązki wynikające z księgi drugiej i tytułu pierwszego kodeksu cywilnego. Obawy skarżącego są więc nieuzasadnione. W ewentualnym postępowaniu o podział majątku dorobkowego jego pozycja jako współwłaściciela lokalu będzie bowiem taka sama jak wtedy gdyby z lokalu tego nie został wymeldowany. Z punktu widzenia możliwości czy wręcz nawet potrzeby zastosowania przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodów osobistych nie jest istotne także i to że w wyroku rozwodowym dotyczącym skarżącego i jego byłej żony Sąd nie orzekł o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania stosownie do art. 58 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego jak i to że skarżący był głównym najemcą tego lokalu. Na tle stosowania art. 15 ust. 2 w/w ustawy ukształtowała się stosunkowo bogata praktyka sądowa (por. orzeczenia NSA m.in. z dnia 23 kwietnia 2001r. w sprawie VSA 3169/00, z dnia 21 marca 2001r. w sprawie VSA 2950/00, z dnia 3 kwietnia 2000r. w sprawie VSA 1784/99, z dnia 21 listopada 1989r. w sprawie SA/Wr 503/89, z dnia 23 września 1999r. w sprawie VSA 252/99). W orzeczeniach tych generalnie akcentuje się to, ze przez opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które pociąga za sobą wydanie decyzji w sprawie wymeldowania należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił.