IV SA/Wa 1686/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 24 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j. t. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z p. zm.) i art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania E. N., R. N., H. K., E. S., Z. i E. B., Z. K., M. J., T. P., L. i G. R., A. S., A. K., A. i K. N., P. O., W. P., R. O., D. J., D. G., B. K., K. K., G. K., R. B., M. P., M. i J. W., E. Z., M. Z., H. i T. S. i A. M., od decyzji Z. W. nr [...] z dnia [...].09.2013r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku (wschodniej) z funkcji mieszkalno-usługowej ma przedszkole niepubliczne przy ul. [...] na działce nr ew. [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] na terenie [...] W., decyzją z dnia [...] marca 2013 roku Nr [...], utrzymało w mocy ww decyzję Z. W. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 31 stycznia 2013r. B. K. złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, uzupełniony następnie w dniach 12 marca 2013r., 15 marca 2013r. oraz 3 kwietnia 2013r., dotyczący inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części pomieszczeń budynku na przedszkole niepubliczne, na działkach nr ew. [...], [...], [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w [...] W. Część pomieszczeń budynku przy ul. [...] oraz teren nieruchomości pełni funkcję przedszkola od 2003 roku. Planowana inwestycja dotyczy pozostałych pomieszczeń budynku. Obecnie w przedszkolu może przebywać 83 dzieci. Zmiana ma spowodować zwiększenie liczby dzieci do 126. W piśmie z dnia 15 marca 2013r. inwestor poinformował, że trzy miejsca parkingowe od strony ul. [...] są miejscami istniejącymi zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę Nr [...], a jedno miejsce parkingowe od strony wschodniej inwestycji jest projektowane na terenie należącym do inwestora. Dojazd do ww. miejsca zapewniony został od strony ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną należącą do S. Do wniosku inwestor dołączył pismo S. z dnia 3 listopada 2003r. dotyczące decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] i wyrażające zgodę na wjazd od ul. [...] drogą wewnętrzną zlokalizowaną na terenie działki należącej do S. do posesji przy ul. [...]. Organ rozpoznając przedmiotowy wniosek wyznaczył wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 pkt 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonując analizy - wyznaczono obszar tworzący urbanistyczną przestrzeń i dokonano oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji. Z uwagi, iż wniosek dotyczył tylko zmiany sposobu użytkowania budynku, analizie poddana została planowana funkcja budynku. Przeprowadzona analiza zdaniem Z. W. wykazała, że planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z mieszkaniowo-usługową funkcją obszaru na którym znajduje się budynek przewidziany do zmiany sposobu użytkowania. Powyższa inwestycja pełni bowiem funkcję towarzyszącą dla funkcji mieszkaniowej i stanowi jej uzupełnienie. Obecnie część budynku funkcjonuje już jako przedszkole, a inwestor planuje jego powiększenie przez zaadoptowanie na ten cel pozostałej części budynku. Zmiana sposobu użytkowania części budynku o funkcji mieszkalno-biurowej z przeznaczeniem na przedszkole, w ocenie organu I instancji, nie kłóci się z występującą zabudową mieszkalną i usługową. Funkcja usługowa - przedszkole stanowi usługi podstawowe dla mieszkańców tego rejonu. Organ również wskazał, że z zasady dobrego sąsiedztwa wynika wymóg, aby nowa zabudowa dostosowana była do funkcji obiektów już istniejących i wyklucza zabudowę sprzeczną z funkcjami już istniejących obiektów. W obszarze analizowanym występuje identyczna funkcja przedszkola, a zmiana sposobu użytkowania pozostałej części budynku na przedszkole pozostaje w zgodzie z funkcją występującą w obszarze. Ze względu na charakter inwestycji (zmiana sposobu użytkowania) wymagania dotyczące parametrów planowanej inwestycji takie jak: wskaźnik wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, linia zabudowy, wysokość oraz geometria dachu pozostają bez zmian. Organ I instancji ustalił, iż nowa inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej poprzez ul. [...]. Taki też będzie główny dojazd do całego budynku. Niezależnie inwestor jest współwłaścicielem nieruchomości stanowiącej ww drogę wewnętrzną. Obsługa komunikacyjna dla funkcjonującego w budynku niepublicznego przedszkola, w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2003r. nr [...], określona została alternatywnie: poprzez drogę wewnętrzną na terenie S. lub poprzez ul. [...]. W toku niniejszego postępowania alternatywnie wskazany dostęp od ul. [...] nie został wzięty przez Z. W. pod uwagę, gdyż właściciel terenu S. w piśmie z dnia 21 sierpnia 2013r. znak: [...] poinformował, że nie wyraża zgody na zatrzymywanie się i postój pojazdów dojeżdżających do przedszkola. S. w pismach z dnia 13 września 2013r. znak: [...] i [...] wycofała wydaną pismem z dnia 3 listopada 2003r. zgodę na wjazd do przedmiotowej placówki zwokalizowanej przy ul. [...] od ul. [...] drogą wewnętrzną. Z. pismem z dnia 10 lipca 2013r. znak: [...] poinformował, że z uwagi iż teren inwestycji nie przylega do pasa drogowego ulicy będącej we władaniu Z., wydanie opinii w powyższej sprawie nie leży w kompetencjach Z. Organ I instancji – Z. W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku (wschodniej) z funkcji mieszkalno-usługowej na przedszkole niepubliczne przy ul. [...] na działce nr ew. [...],[...],[...],[...] z obrębu [...] na terenie [...] W., gdzie m.in. określił warunki obsługi w zakresie komunikacji wskazując, że obsługa komunikacyjna od Al. [...] będzie się odbywała za pośrednictwem drogi wewnętrznej ul. [...] na dz. nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...], jak i na terenie działki własnej inwestor będzie zobligowany zabezpieczyć miejsca postojowe dla planowanej inwestycji w ilości zgodnej ze wskaźnikiem: - dla przedszkoli - min. 3 m.p./100 dzieci. Miejsca postojowe należy zbilansować dla łącznej ilości dzieci i zabezpieczyć brakujące miejsca postojowe dla planowanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli właściciele sąsiadujących nieruchomości: E. N., R. N., H. K., E. S., Z. i E. B., Z. K., M. J., T. P., L. i G. R., A. S., A. K., A. i K. N., P. O., W. P., R. O., D. J., D. G., B. K., K. K., G. K., R. B., M. P., M. i J. W., E. Z., M. Z., H. i T. S., A. M. i B. K., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji z [...] września 2013r. i orzeczenia o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Powyższej decyzji zarzucili: naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy mimo braku przesłanek ku temu, naruszenie przepisów procedury tj. art. 7 i 77 kpa poprzez nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy, nienależyte wyjaśnienie kwestii obsługi komunikacyjnej inwestycji, skutkujące błędnym przyjęciem, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, podnieśli również niezasadne przyjęcie przez organ, że dla inwestycji została zabezpieczona odpowiednia ilość miejsc parkingowych. Nadto wskazali na obrazę art. 53 ust. 3 poprzez nieustalenie właściwego adresu inwestycji, nieuwzględnienie intensywności wykorzystania terenu, skorzystanie tylko z wykładni językowej z pominięciem wykładni systemowej oraz wykładni celowościowej, brak poszanowania zasad ogólnych wyrażonych w ustawie o drogach publicznych, brak poszanowania zasad ogólnych ruchu drogowego określonych w ustawie prawo o ruchu drogowym, obrazę art. 5 oraz art. 206 kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że prawo wywodzone przez inwestora B. K. z jej udziału w ul. [...] nie stoi w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa oraz w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego oraz zasadami dobrego sąsiedztwa. W wyniku rozpoznania ww odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymało w mocy ww decyzję Z. W. W uzasadnieniu wskazało, że w przedmiotowej sprawie po przeprowadzeniu analizy obszaru i prawidłowym wyznaczeniu granic obszaru analizowanego organ I instancji prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji albowiem celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej natomiast ochrona interesów osób trzecich wymagana jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budową. Skargę od powyższej decyzji wniosła M. P., żądając jej uchylenia i oddalenie wniosku B. K. o ustalenie warunków zabudowy co do sposobu użytkowania budynku na przedszkole niepubliczne. W uzasadnieniu skargi podniosła, że tylko dom oznaczony nr [...] położony przy ul. [...] ma połączenie z ulicą [...], natomiast dom nr [...], który ma zostać objęty przedmiotową inwestycją, posiada połączenie z drogą publiczną wyłącznie poprzez teren należący do S. (dojazd od ulicy [...]). Skarżąca wskazała, że na obsługę komunikacyjną od strony S. lub od strony ul. [...] jest wymagana zgoda S. bądź współwłaścicieli ulicy [...], zgoda S. została inwestorowi cofnięta, zaś współwłaściciele ul. [...] na przedmiotową inwestycję nie wyrazili zgody. Skarżąca stwierdziła, że powyższa inwestycja spowoduje nadmierne obciążenia komunikacyjne tej ulicy po zrealizowaniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja SKO w [...] odpowiada prawu. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji pozasystemowych kryteriów słusznościowych (w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego), ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25 września 2009 r., sygn.. akt I OSK 1403/08, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Badając zaskarżoną decyzję SKO w [...], w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd stwierdził, iż w związku z jej wydaniem nie doszło do naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkuje koniecznością jej uchylenia. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Art. 61 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustawa o planowaniu przestrzennym zobowiązała ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej do ustalenia w drodze rozporządzenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) organ administracji wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych w cytowanym wyżej art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia) i wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przedmiotem postępowania poprzedzającego ustalenie warunków zabudowy i decyzji o warunkach zabudowy jest stwierdzenie czy inwestycja określona we wniosku jest możliwa do zrealizowania w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów wykonawczych do niej, czy spełnia warunki wynikające z tej ustawy, w szczególności z art. 61 ust. 1. Zdaniem Sądu przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy w sposób wystarczający precyzuje warunki, jakie należy spełnić przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie wyraźnie stoi na stanowisku, iż wszelkie techniczne zagadnienia dotyczące planowanej inwestycji nie są przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jak również hipotetyczne ograniczenia w użytkowaniu obiektu, którego dotyczy wniosek inwestora. Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych wydanych na jego podstawie. W niniejszej sprawie istotnym było ustalenie, czy zamierzona inwestycja polegająca na powiększeniu działającego od 2003 roku przedszkola niepublicznego będzie stanowiła kontynuację funkcji czyli ustalenia czy sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej nieruchomość, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu i tym samym zapewnieni ład przestrzenny jak również czy ma dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z poczynionymi ustaleniami, w obszarze analizowanym znajdują się obiekty pozwalające na uznanie, że planowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie funkcji mieszkaniowej występującej w powyższym obszarze, tym bardziej, iż przedmiotowa inwestycja polega na przekształceniu części pomieszczeń istniejącego już budynku usługowo-mieszkalnego, na cele przedszkolne i dotyczy jedynie zmiany sposobu użytkowania części wschodniej budynku na przedszkole niepubliczne. A zatem powyższy warunek został spełniony. Natomiast odnosząc się do dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej to również i ta przesłanka została spełniona bowiem budynek ma dostęp do drogi publicznej drogą wewnętrzną ul. [...]. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć nie tylko bezpośredni dostęp do tej drogi, ale też dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie służebności drogowej. Drogi wewnętrzne mogą mieć różny charakter i w związku z tym mogą się też znacznie różnić w zakresie swojej dostępności, która może w szczególności zależeć od tego, kto jest zarządcą drogi albo jej właścicielem. Podmiot publicznoprawny (jednostka samorządu terytorialnego) nie może jednak w sposób całkowicie dowolny decydować o udostępnieniu drogi wewnętrznej. Z uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy wynika, że droga wewnętrzna – ul. [...] jest współwłasnością osób fizycznych w tym min. inwestora. Teren stanowiący wskazaną drogę wewnętrzną, stanowi publicznie dostępną drogę zapewniającą komunikację szeregu nieruchomościom, przy tejże drodze usytuowanej, z drogą publiczną. W tym miejscu należy powołać się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2005 r., OSK 1806/04, Lex nr 186577, zgodnie z którym, w gminach o statusie miasta, ulice, którym nadano nazwy, mają charakter ogólnodostępny, nawet jeżeli nie mają charakteru dróg publicznych. W takim przypadku, jeżeli planowana inwestycja posiada dostęp do ogólnodostępnej drogi wewnętrznej – ulicy o nadanej nazwie – to nie jest również konieczne ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (tak w wyroku NSA z dnia 5 sierpnia 2010 r., II OSK 1337/09, CBOIS). Niezależnie od powyższego, wskazać także trzeba, że nawet podnoszona w skardze faktyczna okoliczność, iż organizacja ruchu drogowego (pojazdy mechaniczne) na wskazanej drodze wewnętrznej - ul. [...] uprzywilejowuje właścicieli nieruchomości i obsługę techniczną (zaopatrzenie), to nie może zmienić pozytywnej oceny w kwestii dostępu inwestycji do drogi publicznej. A zatem brak jest podstaw do twierdzenia aby dla korzystania z powyższej drogi konieczna była zgoda współwłaścicieli, czy konieczność ustanowienia służebności drogowej tym bardziej w sytuacji kiedy inwestor jest jednym z nich. Mając to wszytko na uwadze uznać należało, że inwestycji został zapewniony dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy dla tejże inwestycji spełnia wymóg, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, od którego uzależniona była możliwość jej wydania. A zatem słusznie organy uznały za spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczący dostępu terenu do drogi publicznej. Zarzut niewłaściwego zastosowania tego przepisu uznać należy tym samym za chybiony. Jednocześnie za przedwczesne uznać należy obawy skarżącej co do uniemożliwienia bądź znacznego utrudnienia korzystania z powyższej drogi dojazdowej. Ponownie wskazać należy, iż postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Kolejnym jest postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, lecz co wymaga podkreślenia zakres tej ochrony jest różny dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami prawa budowlanego poprzez m.in. zbadanie, czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich wymagana jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, dopiero na tym etapie zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestora i wpływu planowanej przez niego inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej drogę wewnętrzną. Poruszone w skardze zatem kwestie związane z ograniczeniem możliwości korzystania z przedmiotowej działki stanowiącej ul. [...], będą tym samym przedmiotem odrębnego postępowania dotyczącego tej właśnie inwestycji. W świetle powyższego zatem działając na podstawie art. 151 ppsa Sąd skargę oddalił.