IV SA/Wa 1693/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. W. z dnia 7 listopada 2019 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2019 r., IV SA/Wa 1693/19 w sprawie ze skargi A. W. na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 1466/18 postanawia: odrzucić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1693/19 odrzucił skargę A.W. na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 1466/18. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu z błędnym pouczeniem o możliwości wniesienia zażalenia, podczas gdy od ww. postanowienia przysługiwała skarga kasacyjna. Zatem odpis postanowienia z dnia 14 października 2019 r. został doręczony A.W. w dniu 31 października 2019 r. W dniu 7 listopada 2019 r. skarżący osobiście złożył w Biurze Podawczym tutejszego Sądu zażalenie na ww. postanowienie, w którym wniósł o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Należy podkreślić, że zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych przypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. Jeżeli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. Natomiast w myśl art. 173 § 1 tej ustawy, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie ulega wątpliwości, że wydane w dniu 14 października 2019 r. postanowienie o odrzuceniu skargi na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 1466/18 jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec czego stosownie do art. 173 § 1 powołanej ustawy, właściwym środkiem zaskarżenia postanowienia z dnia 14 października 2019 r. jest skarga kasacyjna. Tymczasem skarżący z uwagi na błędne pouczenie sądu wniósł na przedmiotowe postanowienie zażalenie, w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że samo nazwanie pisma zażaleniem, choć może być uznane za naruszające art. 46 § 1 pkt 2 w zw. z art. 194 § 3 p.p.s.a., nie może przekreślać możliwości jego oceny jako skargi kasacyjnej, jeżeli taki akurat środek skarżącemu przysługuje. Trafnie bowiem podnosi się w piśmiennictwie, że mylne bądź niezbyt czytelne oznaczenie pisma przez stronę nie pociąga za sobą ujemnych dla niej następstw, nie tamuje bowiem – oczywiście przy spełnieniu wymagań szczególnych, zastrzeżonych dla tego innego pisma oraz przy uwzględnieniu okoliczności sprawy – nadania mu prawidłowego biegu przez sąd. (por. m. in. H. Knysiak-Molczyk, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 204). Z tej też przyczyny odrzucenie pisma zatytułowanego "zażalenie", w sytuacji gdy z okoliczności jego złożenia wynikać by mogło, że jest to skarga kasacyjna, nie znajdowałoby uzasadnienia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie sytuacja taka jednak nie zachodzi. Przede wszystkim należy podkreślić, że strona postępowania nie może swoim działaniem powodować, aby sąd administracyjny domyślał się, czy wręcz odgadywał jej intencje, interpretując jasno i precyzyjnie zatytułowane pismo jako "zażalenie", gdy w istocie miałoby chodzić o skargę kasacyjną, przy jednoczesnym oczywistym założeniu, że do tych dwóch środków prawnych znajdują zastosowanie zasadniczo różne rygory prawne (skarga kasacyjna jest środkiem o wysokim stopniu sformalizowania), i to niezależnie od różnych terminów ich wnoszenia. O zamiarze wniesienia w niniejszej sprawie zażalenia, a nie skargi kasacyjnej, świadczy fakt, że środek odwoławczy wniesiony został w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, a oprócz jednoznacznego wskazania, że środek odwoławczy z dnia 7 listopada 2019 r. jest zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia 14 października 2019 r., to został on sporządzony osobiście przez skarżącego (przy skardze kasacyjnej istnieje wymóg formalny sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego). W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, powyższe oznacza, że skarżący ze względu na błędne pouczenie sądu złożył zażalenie na postanowienie, od którego przysługiwała skarga kasacyjna. Sporządzenie i wniesienie zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, wywołuje ten skutek, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.