IV SA/Wa 1698/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata N. O. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać adwokatowi N. O. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy), w tym: kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 26,40 zł (dwadzieścia sześć złotych czterdzieści groszy) stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej A. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacka w W. pełnomocnikiem z urzędu dla A. K. adwokat N. O. w dniu 19 stycznia 2009 r. złożyła stosowne pełnomocnictwo, upoważniające ją do występowania w niniejszej sprawie w imieniu skarżącej. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r. wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił przedmiotową skargę oraz przyznał na rzecz adw. N. O. stosowne wynagrodzenie, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 5 stycznia 2010 r. adwokat N. O. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Oświadczyła, iż w niniejszej sprawie sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą doręczyła skarżącej (kserokopia nadania pisma do skarżącej w załączeniu do wniosku) ponadto oświadczyła, że udzielona przez nią pomoc prawna nie została opłacona. Rozpoznając sprawę zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie innej (niż określone w lit. a i b przepisu) wynoszą 240 zł. Natomiast stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł (§ 18 ust. 1 pkt. 2 lit. b rozporządzenia). Stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 120 zł, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i ust. 1 pkt 2 lit. "b" , podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowiono jak w sentencji.