IV SA/Wa 1699/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 30 lipca 2014 r. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w M. (dalej: "skarżąca", "Spółka") złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] maja 2014r. (nr [...]) o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 zł za nieprzekazywanie odebranych od właścicieli nieruchomości, w I i II kwartale 2013 r., zmieszanych odpadów komunalnych do przetwarzania odpadów komunalnych na terenie regionu ciechanowskiego. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podała, że: - w przypadku niewstrzymania jej wykonania może zostać zmuszona do podjęcia działań całkowicie niezgodnych z rachunkiem ekonomicznym, - niewłaściwe klasyfikowanie odpadów przemawia za wstrzymaniem jej wykonania, gdyż wiąże się z narażeniem skarżącej na istotne koszty (por. postanowienie wydane w sprawie o sygn. akt II SZ/Sz 303/08). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca jest zobowiązany uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powinien powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego - sygn. akt I FSK 1427/11 oraz I FZ 219/11). W niniejszej sprawie Spółka nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się do argumentów zawartych w uzasadnieniu wniosku należy podnieść, co następuje. Wykonanie zaskarżonej decyzji (uiszczenie nałożonej kary pieniężnej) nie zmusza skarżącej do podjęcia działań niezgodnych z rachunkiem ekonomicznym. Kara z uwagi na jej wysokość nie może mieć istotnego wpływu na funkcjonowanie podmiotu gospodarczego, a w razie skutecznego zakwestionowania przed Sądem zasadności nałożenia kary, uiszczona kwota będzie podlegać zwrotowi. Nie jest również zasadny drugi argument uzasadnienia wniosku, ponieważ zaskarżoną decyzją orzeczono jedynie o nałożeniu kary pieniężnej za nieprzekazywanie odpadów w określone miejsce, natomiast nie zobowiązano skarżącej do określonego postępowania. Przedmiot zaskarżonego w niniejszej sprawie do Sądu aktu jest więc inny niż w przywołanej przez skarżącą sprawie o sygn. akt II SZ/Sz 303/08, w której zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym zobowiązano stronę do określonego działania (określonej klasyfikacji odpadów). Wysokość nałożonej kary pieniężnej jest na tyle niewielka dla skarżącej jako podmiotu świadczącego usługi w zakresie gospodarowania odpadami w regionie M., że w sytuacji braku uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu z tego tytułu znacznej szkody nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku. Ponadto, jak wskazano, wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu równowartości uiszczonej kary pieniężnej. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.